Item nō ait. Vt māducetis vel bibetis autinduamini. ſꝫ quid māducētis vl̓ bibatis a̓induami. manducare nāqꝫ ac biberē et induineceſſariū eſt ad ſuſtentacōꝫ nature. ſollicitare vero circa ſūptuoſitatē vel d̓licacionē. ad viciū ꝑtinet gule a̓ vane gl̓ie vel eciā auai̓cie.Vbi ſcd̓m Sedā. videntur argui. qui ſpretovictū et veſtitu cōi lauciora ſibi vel auſterioa̓pre hijs cū quibus vitā ducūt alimēta vel īdumentā requirūt. Spūaliter ergo ī mādūcacōne poſſumus intelligere guloſos. in induicione vane glorioſos. ī vtroqꝫ auaros. vn̄alibi. Erat quidē diues in ciuo cupiditas. qͥinduebat̉ purpura et byſſo in quo vanitaset epulabat̉ qͦttidie ſplēdide in qͦ guloſitas.Noli ergo quicūqꝫ es qui mūdi gloriā ſpreiuſti ac deo ſeruire elegiſti. noli inꝙͣ ſollicitus eſſe vite tue de victu et veſtitu. qꝛ vanūeſt pro hijs eſſe ſollicitū. Vn̄ cōfirmat ſpemnrām dn̄s primo de maiori ad minus deſcendens. et ꝓbat a maioi̓ neminē eſſe ſollicitūnit Lncti va ſicirca huiuſmoī. Si em̄ maius donabile dat̉ex amore: et minꝰ dabit̉ ſaltē in neceſſitateſed deus dedit nobis maiora beneficia ſcꝫ animam et corpus ergo dabit et minora. ſcꝫvictū et veſtitū. Nō em̄ aīa ꝓpter eſcā creata eſt. nec corpus ꝓpter veſtimentū. ſed magis econtra ē factū. ideo nō ſit ſollicitus animus ne ꝑcipiat qd̓ꝫ ꝓpter ſe creatū eſt. Vn̄Criẜ. Iiſi deus vellet cōſeruare qd̓ꝫ eſt. ip̄mnō creaſſet. qꝛ vero ipē cōſtituit vt aīa cibo ⁊corpus indumēto ꝯſeruetur. ideo ipē vtrūqꝫtribuit. Hec Triẜ. Qui ergo dedit ſine ſollicitudinē nrā vitā. dabit ſine ſollicitudinē nrāſuꝑflua. eciā illud vn̄ regat̉ vita. fatuus eſtergo qͥ ꝓpter minus ſcꝫ eſcam aūt veſtimentum. ꝑdit maius ſcꝫ aīam vel corpus. Dem̄probat ſingulariter de vtroqꝫ. ſcꝫ cibo et veſtimento. Et pͥmo de cibo de quo ꝯfirmat ſpēniām a minori ad maius aſcendēs. et ex mninori maius ꝑſuadens. Et ponit exemplū deirracionabilibꝰ creaturis. ſcꝫ volatibilibꝰ celi. id eſt aeris in quo volitāt. qꝛ nō ſerunt neqꝫ mētunt ſcꝫ ad cibū acquirendū. neqꝫ congregant in horrea ſcꝫ ad cōſeruandꝫ. et paterceleſtis paſcit illa ꝓpter hoīes ſine ſollicitudine eorū. magna. ergo multomag̓ paſcithomines qͥ ſūt carioe̓s ſine ſollicitudinē eoꝝſuperflua. Racōnale em̄ aīal ſicut eſt homomaioris eſt pōderis et precij corā deo ꝙ irracionabilia ſicut ſūt aues. qꝛ animalia factaſūt ꝓpter hominē. finis aūt ē nobilior hijsque ſūt ad finē. Sicut ergo deus paſcit auescū ſollicitudinē cōuenienti ſue nature. ſic paſcit homines cū ſollicitudine ꝯuenienti eorūnature. que eſt ſcd̓m regulā racōnis rcē. ſi tn̄ea que precipit ſtudeāt implere̓. Quia ſicutnatura auiū eſt p̄dicto modo viuere. ſic natura hominis eſt viuere ſcd̓m dictamē racionisrecte. ad qd̓ ſequit̉ ip̄m debere ſollicitari ſollicitudine moderata. ad querendū ea q̄ nō dedit ſibi natura. vt cibū ⁊ veſtimentū ncc̄ariūVn̄ non dicit de auibꝰ. nō volat ad grana etad paſcua. qꝛ nō ꝓhibet laborē et ꝓuidenciāſed ſollicitudinē et auariciā Vbi Criẜ. Omīavolatilia fecit deus ꝓpt̓ hominē. homīeꝫ autem ꝓpter ſeipſū. Si ergo aīalibꝰ miniſtratpter hominē. quō nō homini mīſtrat ꝓpterſcip̄m. Deinde probat de veſtimēto: et ponitbuplex exemplū. primū eſt d̓ eo qd̓ eſt intrahominē magnitudine corꝑis quā dat deusſine ſollicitudīe ip̄ius. qd̓ ex hoc patet. quiaquantumcūqꝫ aliquis ſollicitetur de augmētacione ſua: nō poteſt addere ad ſtaturā ſuaꝫcubitū vnū. Cū igit̉ veſtimentū cōpetat maius vel minus ſcd̓m quantitatē corꝑalē. etquantitas datur ei ſn̄ ſollicitudine ſua: perconſequēs veſtimentū ꝯueniēs dabit̉ ei ſineſollicitudine ſua ſuꝑflua. Scd̓m exemplū ſumitur ex eo qd̓ꝫ eſt cōtra hominē ſcꝫ ex terrenaſcentibꝰ vt lilijs et herb̓. qꝛ ſine ſua ſollicitudine creſcūt. et ſcd̓m ſuā quantitatē a deo veſtiunt̉. ꝓpter qd̓ dicit. nō laborant ad ornandū ſe coloribꝰ. neqꝫ nent. id eſt filāt adfaciendū ſibi veſtimentū: et tamē optime veſtiunt̉ dei ꝓuidencia tā precioſis coloribꝰ induta. Ipſe em̄ color oꝑimientū eſt florū. quioēs excellit colores veſtiū: et regale excedatornamentū. Quod ꝓbat. qꝛ ſalomō licet fuerit rex potētiſſimus. tamē nō fuit ita bn̄ veſtitus: qꝛ licet ars īmitet̉ naturā. tn̄ oꝑa artis nō aſſequūtur ꝑfectionē operū nature. Vn̄Iheronimꝰ. Et reuea̓ qd̓ ſericū. que regū purpura. que pictua̓ textricū poteſt floribꝰ cōꝑarie Quid ita rubet vt roſa? Quid ita candetvt liliū Viole vero purpuram nulla ſuꝑaremurice oculorū magis ꝙͣ ſermonū iudiciū ēVnde et Criẜ. Cur vero tāto eciā herbas decore veſtiuit. vt ſuā ſcꝫ ſapienciā demōſtret.et ſuꝑhabundanciā v̓tutis. vt vndiqꝫ eiusgloriā diſtamus. Nō em̄ ſoli celi enarrantgloriā dei. ſꝫ et terra. Hec Criẜ. Et ex hoc cōcludit ꝙ deus ſufficient̓ veſtit hominē abſqꝫſollicitudine ſuꝑflua dicēs. Si āt fenū ideſtherbam agri. qdꝫ hodie eſt. id eſt in pn̄ti. etcras inclibanū mittit̉. ideſt in furno mittitur ſeu ponitur. qꝛ ī quibuſdā terris loco lignorum vtunt̉ ſtipulis et talibꝰ ad calefaciēdum furnū: deus ſic pulchre et varijs coloribus ⁊ formis veſtit. ⁊ venuſtate adornat. qn̄tomagis vos mīme fidei ſcꝫ ſine ſollicitudineſuꝑflua veſtiet? Quaſi diceret. Si de floribꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten