vcͣ..ſtudet nos mutuis nobis caritatis nexibuscolligare qd̓ tn̄ heu parū curamus aduertereVnde criſoſtimus Et nos qͥdē maiores nrōset potenciores eciam ſi īiurijs ⁊ contumelijscōtra nos agant ferimus. verētes ne qͥd abeis grauius paciamur erga equales vero velin feriores interdū nec leſi iraſcimur: in tm̄humanus mētus timore dei pponitur noli inquit iraſci frī tuo ſine cauſa. Nū multo hocleuius ē ꝙͣ ſi tu aliū feras iraſcentē t̓ ſn cā Cūgͦ qd̓ maiꝰ eſt ꝓpt̓ timorē hoīm feras ꝓpt̓ timorē dei ne miniū qͥdē paciei̓s Nec c̓ſoſt Etſi prohibetur ira recens multo magis īueterata. vt dicit auguſtinus ſi iraſci non ē fas frīaut dicere racha. aut fatue: multo magis inaīo tenere aliqͥd. vt in odiū indignacio ꝯu̓catur ¶ Ideo ex p̄miſſis cōcludit ꝙ volensofferre deo in altari fidei ⁊ cordis ſui qd̓cūqꝫmunus. ſciꝫ cordis oris oꝑis. ſiue hoſtiamſiue elemoſina ſiue doctrinā ſiue oracionemſiue ȳpnum ſiue pſalmū ſiue aliud ſpiritualium vel corꝑaliū donoꝝ prius debet recōſiliaſfratri leſo ſeu offenſo ꝑ eū v̓bo vel fcō dāpnocorꝑali vel ſpūali: quia munus non accipit̉niſi ante diſcordia ab aīo repellatur. D eusquippe nō munus repellit. ſed caritatē ꝓximiq̄rit et ideo caritatem priꝰ ꝓximo exſoluatqui munus ſuū deo placere exoptat. Nunusem̄ deo ꝯblatum nō profecit ip̄i offerēti nifiſit in caritate: caritatē autem non habet niſiproximo ꝑ eum leſo velit ſatiſfacere. ¶ Vbiſciendum ꝙ ſi cōmode poſſit haberi ip̄iꝰ fratris offenſi pn̄cia tūc ꝑgendū eſt ad eū pedibus corꝑis et reuocādus ē in graciā ſatiffaciendo vel veniam poſtulādo Si aūt eiꝰ pn̄cianon poſſit cōmode haberi tunc ſufficit ad eūire pedibus mentis. ꝓſternendo et ſubdendeſe illi pijs vocis et affectu humili et habendoꝓpoſitū ſatiffaciendi loco et tꝑe cōpetēti Ethoc modo vtitur ecc̄ia romana. que reumconfitētem abſoluit: et ſibi ſatiffcīonem leſofaciendā inponit. ¶ Sciendū eſt eciam ꝙ ſioffenſa nota eſt fratri poſtulanda eſt reconciliacio. ſi vero abſcōdita nō teneor ſibi maniępmſtuilū x nic cfeſtare ne cōcitetur ad iram ſed poſtulandaeſt a deo et manifeſtanda ſacerdoti Et ſcd̓mcriſoſtimum. ſi cogitatū offendiſti recōciliae̓cogitatu ſi verbis offendiſt recōciliare verbisſi oꝑibus offēdiſti recōciliare oꝑibus. omneem̄ pcc̄ n quō cōmittit̉. eodē mō de ip̄a pm̄aagitur. Et ſi offendit quis verbo detrahendodebet reconciliare famā reſtituēdo. Attendebene iſta qꝛ relucet hic circa nos dei miſericordia. qn̄ hoīm vtilitates plꝰ aſpicit ꝙͣ ſuoshonores: et plus diligit fideliū concordiā ꝙͣmunera ſibi oblata Vnde criſoſtimus. O admirabilem benignitatem atqꝫ īeffabilē ergahomines amorem dei. honorē ſuū deſpicit.dū in proximo caritatem reqͥrit. Nichil em̄ita ſtudet deus: vt nos mutuis nobis caritatis nexibꝰ colligare. ꝓpter hoc em̄ facta ſūtoīa idcirco et deus homo factus eſt atqꝫ oīailla geſſit vt nos in vnum cōgregaret. Heccriſoſtimus. Relucet et hic nichilominusſeueritas dei magna qn̄ diſcordāciū vota recuſat et munera Vnde gregoriꝰ. Ecce a diſcordantibꝰ acciꝑe nō vult ſacrificiū holocauſtūſuſciꝑe recuſat Hinc ergo perpēd̓ite quātumſit malum diſcordie: ꝓpter quod et illud abicitut̉ per qd̓ culpa relaxatur. De hoc malodiſcordie ſic dicit cyprianus. Diſcordanset diſſidens ⁊ pacē cum fratribus nō habensnec ſi ꝓ nomine xp̄i occiſus fuerit. criminediſſenſionis frat̓ne poterit euadere. Qualedelictum ē. qd̓ nec baptiſmo ſanguīs poteſtablui. Quale crimine eſt qd̓ martirio nō p̄texpīari nō. Et idro ut ait criſoſtimus munera abel ſuſcepta ſunt a deo cayn reprobataqꝛ abol pura ac ſimplici menti dn̄o muneraofferebat. cayn vero iram aduerſus fratremteuebat. et ideo ille placuit in muere qͥ placebat in corde. Sed heu hodie multi huiccayn ſunt ſimiles: cum diſcordijs ⁊ dolis adaltare accedētes Vnde criſoſtiminus Cū deꝰtm̄ cure recōſiliacionis nr̄ē habeat vt paciat̉interrumpi miniſteria ſua. donec tu eas etreſoluas inimicitīa cū fratre tuo nec nos hocip̄m erubeſcimus: ſed dies multos patimurmanere mnimicicias et trahiꝰ ſic̓ funē longūdiſcordias. ignorantes ꝙ tanto longior eritnobis pena quanto et diſcordia Et quia dictum eſt cōcordia cum fratre offenſo habendaīducit generaliter vt cōſenciamus adu̓ſarionoſtro et cōcordemus cum eo cito dū ſimusin via ⁊ in hac pn̄ti vita vbi eſt locus ⁊ tēppenitendi et merendi. et qd̓ poſſumus hodienon differamus in craſtinū quia mora trahitad ſe ꝑiculum: et nemo ſcit vite ſue t̓minumVnde criſoſtimus Nichil quippe eſt ꝙ ita vitam nr̄aꝫ valeat euertere: vt opeꝝ actionembonoꝝ diſſil̓are ſꝑ ſꝑqꝫ differi Sepe em̄ iſtudex omnibus nos bonis fecit excidere. Cito īꝙͣcōcordemus cū aduerſario. ne ipē aduerſai̓ꝰtradat nos. idē cauſa ſit vt tradamur iudiciin vltimo examine: et iudextradat nos miniſtro et exactori. id eſt maligno ſpiritui advlcionem qui mittet in carcerem ideſt in īfernum. et pena exigit pro culpa quā ſuggelſitvnde non exibit hō donec reddat nouiſſimūquadrārem et minutum id eſt luat eciam minīa ⁊ leuiora pcc̄a qꝛ nichil ei̓t inpuītū Donec em̄ ponit̉ hic pro nūqͣ vt ſit abnegatm̄