Druckschrift 
Vita Christi
Entstehung
Seite
LXXXVIv
Einzelbild herunterladen
 

a caritate tua. Da michi vt de ſanctis cogitacionibus meditacōibꝰ et affectionibꝰ bonisqꝫ oꝑibus et virtutibꝰ tibi ſcruiā et cōuiuiūex magna delectacōne et deuocionē mentisexhibea Et qui miſericordiā vis pocius ꝙͣ ſacrificium. et veniſti vocare peccatores magisꝙͣ iuſtos. preſta miſero pectatōi̓. vt in metuam miſericordiā merear clemēter expeririAmen De electione duodecim apoſtolotum Capitulum & &XIIEinde poſtꝙͣ dn̄s plue̓s diſcipulos vocauit vidēs turbasſequentes dimiſit eas. et aſtrepitu receſſit. Aſcenditqꝫin montē thabor ſolus orarequia qui bene orat mentē ſurſum leuat a terrenis. cui eciam neceſſaria ētranquillitas corꝑalis. Hic mons eſt in pogalilee. in cuius deſcenſu et pede oſcenditurlocus vbi melchiſedech obuiauit abrahe acede regū reuertenti. et ad radicē eius fluittorrens cyſon. In hoc mōte fuit abbacia nigrorum monachorū ſub metropolitano nazareno. a qua ciuitate cōtra orientē ipē mōsdiſtat quarto miliario. Vel ſcd̓m quoſdā inquendā montē aliū. ſupra mare galilee ſitū.Et erat pernoctās in oracōne dei non ſeculi pro ſe tāꝙͣ infirmus et indigens. ſed pronobis tāꝙͣ pius et clemens. Quedā enimoracio eſt dei. vt pro ſpūalibus et veris boniscōſequendis. Quedā eſt ſeculi vt pro terrenis cōferendis. que eſt eciā dyaboli ſi ex cupiditate fiat. Quedā ē tm̄ dyaboli caīalibꝰd̓ſiderijs īplendis. Ibi Ambro. Et erat inquit ꝑnoctans in orōne. Spēs tibi dat̉ formia preſcribit̉ quā debes emulari. Quid em̄te pro ſalute tua facere oportet. qn̄ pro te criſtus in oracōne ꝑnoctat. Quid te facere conuenit vis aliquod officium pietatis adoririqn̄ xp̄us miſſurus apl̓os orauit prius: Etſolus orauit. nec vſꝙͣ alibi ſi non fallor oraſſe apl̓is reperit̉. Ibiqꝫ ſolus obſecrat. deiem̄ conſiliū humana vota non capiūt inec qͥſꝙͣ īteriorū poteſt eſſe particeps criſto. Vn̄et Bernhardus. Tu inquit oraueris ītrain cubiculū tuū. clauſo oſtio ora. Et quoddixit. fecit Solus in oracōne ꝑnoctabat.modo abſcōdens ſe a turb̓. ſꝫ nec vllū quidēdiſcipulorū. nec vllū domēſticorū admittensDeniqꝫ tres ſecū intimos ſibi adduxeratvltro ꝓperaret ad mortē. anulſus eſt ab ipẜorare volēs. Ergo et tu fac̄ ſimiliter. qn̄ orarevolueris. Vn̄ et Criẜ. Exurge igit̉ et tu inpeſtate noctis p̄ui̓or eſt tūc tꝑis aīa. ipētenebre ſilenciū minui. pn̄t ſufficient ad cōpunccionē ducere. Tūc exeat īanis gloīa.accidia et concitacō occupat. ſic ignis ferri ſequeſtrat rubiginē. velut nocturna orō eruginem pcc̄oꝝ Que de die ſolis eſtus ꝑcuſſit. nocte r̓frigerant̉. quemlibet rorē ſuꝑantnocturne lacrimē. et cōtra cōcupiſcenciā valent et quēlibet tumorē. Si vero p̄dicto rore foueat̉ homo. areſcit ſub die. Quapropt̓ores noctū. et on̄de qd̓ ſolū ad corpꝰ noxꝑtinet. ſꝫ eciā ad animā. Nec ¶riẜ. Qui ergodeū orando quei̓t. exurgentē ſtrēpitū viciorūpremens ad ſuperiora ꝑrogrediat̉. et ad verticem ſublimioris curie aſcendat. vt exteriori ceſſante tumultū. in quodā mentis ſecretoper int̓na deſideria ſilent̓ domino loquat̉Cupienti enim deo loqui et conſolacionēdiuinā promereri. expedit ſolitudinem querere. et conſolacioneꝫ humanam relinquere.Cuius exemplū habemus in iohāne ewangeliſta. quantū in ſolitudine profeceritlucratus ſit. pene omnibꝰ notū eſt. In pathmos enim inſula exilio relegatus. cōſorciohominū deſtitutus. conſolacionē angelorumpromeruit. et apocalipſim quaꝫ ei dominuspro ſtatu ecc̄ie preſentis ſcꝫ et future reuelae̓dignatus eſt. propria manu ſcripſit. Vn̄ Deda. Pyſtoria nota eſt. iohannē a domicianoceſare ꝓpter ewangeliū in inſula relegatū.cui tunc ꝯgrue̓ ſecreta datū eſt celi penetrare certa terrarū ſpacia negabat̉ excedere. Etſimilia reperiunt̉ de pluribꝰ alijs. qui modico tempore plus lucrati ſunt ſoli. ꝙͣ toto tēꝑeſuo lucrati fuerīt cōmitatu. Qn̄ aūt xp̄s oratthrorica. qn̄ docet practicā vitā informat. nequis cura ꝓximi a contēplacōis ſtudio torpeſcat. vel ſtudio diuine ꝯtemplacionis ꝙͣſuperior ſit ꝓximi curā negligat. Vn̄ Ancel.Regnū dei p̄dicando diebꝰ ppl̓o cōmorat̉et confluētes turbas miraculis v̓bis edificat: floctibus mōtem frequentās orōnibusvacat. admonēs pro ꝯgruenciā tēporis. nūcproximis inter quos viuimus. verbis et exēplis pro modulo noſtro vite viā demōſtrae̓nūc ſolitudinē mētis adeūtes. v̓tutū mōtēaſcēdētes dulcedini ſuꝑne ꝯtēplacōis īhyae̓et intēcionē nr̄ām īfatigabili affcū ad ſuꝑnadirige̓. Huic illud Bernhardi cōſonat: deſe et ſibijpſi dicebat. Venite aſcendamꝰ admōtē dn̄i. ad domū dei iacob. docebit nosvias ſuas. Intēciones. cogitacōnes. volūtates affectiones oīa īterioa̓ mea. Venite aſcendamus in montem. ī lōcū vbi dn̄s videtvel videtur. Cure ſolitudines anxietates pene expectate hic cum azino corpore iſto. donec ego cum puero id eſt intelligencia vſqꝫilluc ꝓperātes. reuertamur ad vos. Reuertemur enim ad vos. et heu reuertemūr ꝙͣcito.