non per carnis ꝓpagacionem. Ecte quantusfructus aduentus filij dei. quia ex hoc homo ſit filius dei per adopcionis graciam. qͥdipſe eſt per naturā Et hic eſt magnus fructꝰquia vt dicit Apl̓us. ſi filij et heredes. heredes quidem dei. coheredes aūt xp̄i Vbi larga miſericordia dei oſtendit̉. qn̄ qui ſeruinon fuerunt digni. eciam filij dei ſunt et nōminentur Vnde Auguſtinus Nagna beniuolencia vnicus natus eſt. et noluit manere vnus. non timuit habere cōheredes. quia hereditas eius non ſit anguſta. ſi multi poſſederint. Et ne quis putaret hanc natiuitateꝫcarnalē eſſe et non ſpūalē. ſubiungit ewangeliſta modum. quo aſſequimur iſtam filiacionem dicens. Qui nō ex ſagwomibꝰ. id eſtex materia ſeminū prīs ⁊ matris. pluraliterenim ſcd̓m grecos dicendo ex ſagwomibꝰ viripariter et femine cōmunionē oſtendit. qd̓ꝫ eciam exponendo ſubdit. neqꝫ ex volūtatē ideſt concupiſcēcia et delectacōne carnis. id eſtmulieris. quia em̄ caro minus fortitudinishabet. et ab oſſibꝰ ſuſtentat̉. ideo pec eā ſexus infirmior deſignatur. neqꝫ ex volūtate. ideſt ex cōcupiſcēcia et delectacōne viri. ſed exdeo nati ſūt. per baptiſmi ſacramentū ⁊ ſpiritualem generacionē. et filij adopcōnis factiſūt. qꝛ nō ſit per modū carnalis generacōnisſed ſpūalis. inqnͣtū hoīes a deo recipientes gͣciam trahunt̉ quodāmodo ad naturā diuinaquia per donū gracie efficiunt̉ cōſortes diuine nature Noa̓liter hinc collige. qd̓ n̓l humanum. et ꝑ ꝯſequens nichil mundanū. neqꝫcreatū debet ſe gignere ī nobis. vt n̄ ex illoſed ex ſolo deo nati ſimus Deinde oſtēdit etmanifeſtat modū quo verbū venit ī mundūqꝛ nō venit locali aduentū et vbi prius nō erat. ſed qꝛ nouo modo ibi eſſe incepit. ſicutrex qui prius eſt in aliqua ciuitate per ſolamſui potenciā. qn̄ venit illuc perſonalit̓. incipitibi eſſe nouo modo. ſcꝫ qn̄ per ſui preſenciamſic dei filius qͥ erat prius ī mūdo per potenciāpreſenciā et eſſenciā. venit ibi nouo modo ſcꝫhumiliando ſe per carnis et nrē infirmitatisaſſūpcionē. vt filij adoptiui efficeremur. perfiliū naturalē. Et hoc ē qd̓ dicitur Et verbū caro factū ē id eſt carni vnitū ē ſeu carnē aſſūpſit. hoc ē hominē aſſūptū in vnā ꝑſonā ſibicopulauit Caro em̄ hic dicit̉ homo. accipiēdo ſynodoice ꝑtē ꝓ toto. ac ſi dicerē factū eſtcaro id eſt homo. Factū ē vtiqꝫ verbū caro. n̄ꝙ verbū mutaret̉ in carnē. ſꝫ qꝛ carnē aīa racionali animatā ſuſcipiēdo. ex diuinitate ethūanitate vna ꝑſona fcā ē. vt ſint due nature ī vna ꝑſona inconfuſibilit̓ integre et indiſtincte vnite. nō vna in aliā ꝯuerſa. ſꝫ ambe īvna ꝑſona deus et hō. Natura ergo hūanaeſt a v̓bo. nō ī vnitate nature ſꝫ ſuppoſiti velꝑſone vnitate. et ideo ſenſus ē Verbum carofactū ē. ac ſi diceret̉ deus homo factus ē Vn̄Augꝰ Filius hominis hꝫ aīam. habꝫ corꝑFilius dei qd̓ eſt verbū dei hꝫ hoīem tāꝙͣ anima corpus. Sicut aīa hn̄s corpus nō facitduas perſonas ſꝫ vnum hominem. ſic verbūhabens hominē. non facit duas perſonas ſꝫvnum criſtū Quid eſt homo Anima racōnal̓habens corpus Quid eſt xp̄s Ierbū dei habens hominē Hec Augꝰ Perfectā ergo in ſenaturā hominis dominus demōſtrauit. quiatotum hominem ſaluare venit Vnde CriſoſtNam quia iam dudū ꝓpter peccatum homototus ſentenciā mortis incurrat et in corpore⁊ in anima. neceſſario dominus vtrumqꝫ ſuſcepit et vtrūqꝫ ſaluaret Nec Criẜ. Noluitaūt ewāgeliſta nomīare totū vt on̄deret ſingularē et maxima ymonē v̓bi ad hominē. q̄tāta ē vt non ſolū verbū ſit homo et homoverbū ſed eciā ſeꝑatis partibꝰ hominis. ſcꝫcarne et anima. verbū eſt vnaqueqꝫ parciūet quelibet pars eſt verbum Et licet animaſit nobilior et preſtancior carne nominat tāmen carnem magꝰ ꝙͣ animam. qꝛ vt magisnos certificaret. ideo ꝑtem indigniorē explſit d̓ qua magis dubium eſſe poterat ꝙ verbum ipſaꝫ aſſūpſerit. Noraliter autē ma luitdicere caro ꝙͣ anima. ad cōmendandum menarrabilem condeſcenſū benignitatis ⁊ humilitatis dei Inde ꝑte viliorē nominauit. In cͦſuperbiā multorum percutit qui requiſiti decognacione ſua reſpondent nominando aliqͣꝫtenentem ſtatum dignitatis. eciam in linearemota dicentēs ſe eſſe nepotes talis epiſcopi. prepoſiti vel decani aut huiuſmodi. ⁊ tacētde parentibꝰ et alijs qui magis ſunt ꝓpinqͥExemplum ad hoc fabuloſum narrat̉ d̓ mulo. qui requiſitus quis eſſet pater eius. reſpōdit dextrarius eſſet eius auūculus tacens eterubeſcens ꝙ aſinus eſſet pater eius. Et ſicverbum habitauit in nob̓ ideſt in nrā naturainſeꝑabiliter vt amplius nullatenus ab eadiſiūgeretur Nō ē intelligendū qd̓ hītauit innobis qͣſi in vnitate ſuppoſiti. in qͦlibet nr̄mſicut ī xpo ſꝫ intelligendꝫ in vnitate nature humane. quā ꝯmunē nobiſcū habuit. cū qͣ māſionē perpetuā inijt Vl̓ hītauit in nob̓ ideſt inter nos ī mūdo ſcd̓m illud Garuchin t̓ris viſus ē. et cū hoībꝰ ꝯu̓ſatus ē. Horalit̓ p̄t eciāintelligi d̓ inhītacione mētali. qͣ deus mentēinhabitat per graciā Et hec verbi īhabitacōmentalis bene ſequit eius inhītacionē carnalem qͣ videlicet factū eſt caro. ſicut effectꝰ ſequit̉ ſuā cām. Ex eo em̄ ꝙ verbū ē īcarnatū