.XXXII.Z G O
vitam eoꝝ ſignificat: qui remoti a turbis pluribꝰconuerſant̉: qui onager apte liber dr̄: qꝛ magnaē ſeruitus ſeculariū negocioꝝ: cuius ſeruitutis cōditione carere ē in mudo nil concupiſcere: vt faciunt perfecti religioſi: de quibus loquimur. Qd̓tn̄ ſingulare dei donū eſt: ⁊ iō premittit: ꝗs dimiſit onagrūliberū ⁊c̄. q. d. nullus niſi ego. loquituribi dn̄s ad iob. vnde ⁊ per oſee ꝓphetā ait. Ducāeā in ſolitudine .ſ. animā ⁊ loquar ad cor eiꝰ. Higͦ onagri ſolitarij ⁊ ſancti religioſia deo dimiſſiſunt liberi a ſeruitute ſeculi: que vtiqꝫ premit perꝓſpera dū appetūt̉: premit ꝑ aduerſa cūformidātur Neqꝫ .n. veri religicſi appetūt ꝓſpera nec timent aduerſa ⁊ a ſeruitute vxoꝝ filioꝝ familie ⁊dn̄oꝝ tꝑaliū: īmunes ſūt hoꝝ onagroꝝ dn̄s vīcula ſoluit: qꝛ diuino adiutorio interna carnaliū deſiderioꝝ retinacula diſrūpuntur: ⁊ affectus amicoꝝ ⁊ parentū ⁊ mūdane conſuetudiuis ligamīadiſſoluūtur. Dedit quoqꝫ ei dn̄s in ſolitudīe domū: qꝛ ad litterā ſolitarij habitabāt in locis ſilueſtribus: ne inuenirent̉ ab hoībus vel paucis a quibus prepedirent̉ p̄ ſuis aſſiduis meditationibusvn̄ nō ſolū anachorite: ſed ⁊ cenobite ſancti homines in nemoribus fūdabant monaſteria in locis remotis a ciuitatibus ⁊ caſtris: vt patet de beato benedicto bernardo rōbaldo iohanne gualberti florentino ⁊ alijs. ſed qꝛ non ꝓdeſt ſolitudo corporis ſi ſolitudo defuerit mentis. hi etiamhabuerūt domū ſolitudinis mentis: qꝛ ſeꝑati ſūta tumultū ⁊ ſtrepitu mundanaꝝ cogitationū ⁊ affectionū: tabernacula habuerūt in terra ſalſugīsqꝛ qͣꝫdiu in hiꝰ vite tabernaculis vixerunt: ad ſuperna patriā deſiderij ſui quotidiani eſtibus accenduntur. Salſugo enī ſitim ſolet accendere inceſſanter quippe ip̄i ſancti accendūtur: vt ſitiantſitiunt vt ſatientur: ẜm illud. Sitiuit aīa mea addeū fontē ⁊c̄. ⁊ mat. 5. Beati qui eſuriunt ⁊ ſitiuntiuſticiā: qm̄ ip̄i ſaturabunt̉. Cōtēpſerunt multitudinem ciuitatis: non ſolū ſenſus exteriores viſusauditus ⁊ alios coherentes: ſed etiā latā viā: perquē multi incedunt. reliquerūt ꝓpriā voluntatēſeu ſenſualitatē ſequētes ⁊ artaꝫ viā a paucis ingreſſam eligentes. Cōſiderātes .n. ſolerter a quo⁊ ad qd̓ creati ſunt: ⁊ recta conſideratōne accepteimaginis ſequi vulgi multitudinē ſunt dedignatinon audierūt voce exactoris: qꝛ diaboli fortitertētantis ſuggeſtionibus nō cōſenſerunt: fortes tētationes fuerūt magni clamores diaboli petētisaſſenſū: ⁊ viſibiles ⁊ inuiſibiles pugnas ſuſtinuerunt: vt patet in bn̄dicto tentato: cū ſe nudū volūtauit in ſpinis. ber. in aqua congelata: franciſcus īniuibus: vt non audirēt voce exactoris. vel etiaꝫexactor dicitur corpus: qꝛ quotidie exigit ſuā neceſſitatē: ſed tūc loquitur plane: cū ꝟult ſibi dariad voluptatē ẜm inſtigatione ſenſualitatis: tuncclamat. Sancti aūt religioſi horruerunt delitiascorporis: ⁊ iō nō horruerūt clamorē exactoris:ſed vocē exhibētis tm̄ ad neceſſitatē crucis mortificatione iugiter ī ſuo corpore ꝓ xp̄i noīe portā
tes ⁊ hoſtiā ſe deo viuā exhibētes: ⁊ inde magisapti reddebant̉ ad diuina cōtēplanda. Et ſubditꝙ circūſpicit onager montes paſcue ſue. Monteſpaſcue ſue ſūt alte cōtēplatōes interne refectōnisvnde in p̄s. Aſcenſiones in corde ſuo diſpoſuit invalle lachrymaꝝ: qꝛ quos exterius cōtinet in fletu ꝯuallis humilitatis: eos interius ſubleuat aſcēſus cōtēplationis. vel etiā montes paſcue ſūt ſublimes virtutes angeloꝝ: que iccirco hoc adminiſtrādo ⁊ adiuuādo reficiūt: qꝛ illic interne contēplationis rore pingueſcunt: que qꝛ nos in omnicertamine ꝓtegūt: ideo circūſpici dicunt̉: vel etiāmontes paſcue ſūt alte ſnīe ſcripture ſacre: virentia queqꝫ queſierunt iſti onagri. ſpūalia virentiaſunt: qꝛ nulla tēporalitate marceſcut: ſicut arentiaecontra ſunt oīa: que tꝑaliter cōdita venturo fineiocunditate vite pn̄tis quaſi eſtiuo ſole ſiccantur.perquifierūt gͦ ſancti onagri: religioſi queqꝫ virētia: qꝛ deſpectis vite pn̄tis trāſitorijs rebus inet̓nū manſura deſiderarūt: hec ex dictis grego. Finaliter quis enarrare valeat altas ſanctoꝝ religioſoꝝ cōtēplationes reuelationes ſuauiſſimos diuinoꝝ guſtus miras abſtinentias: intenſa deſideriaerga deū? Confitent̉ gͦ ⁊ cōfitebūtur hi celi mirabilia dei ⁊ deus confeſſus eſt eos corā patre ſuomirabiliter exaltando: vt benedictū dn̄icū franciſcū ⁊ alios. Hi ergo cōfeſſores eremite monachi regulares canonici ⁊ mendicantes: non tēpidi ⁊ inſipidi cupidi ⁊ elati inherentes comeſſationibus ⁊ delitijs vacantes: quales ſunt modernicōiter: ſed feruētes ſpiritu: ſapientia diuina lucidicontēptores mūdi humiles in habitu interiori ⁊exteriori peruigiles: in cibo ⁊ potū auſteri deuotioni ⁊ orationi dediti. Hi confitebunt̉ in celis ⁊laudabūt mirabilia dei: ſicut cōfeſſi ſūt ore ⁊ opere. vnde ⁊ multi eoꝝ in fine vite viſi ſunt celumconſcendere cū multa gloria: vt patet de bn̄dictodn̄ico franciſco ⁊ multis alijs.Poſt pontifices doctores ⁊ religioſos ſanctos: qui vt celi confitebūturmirabilia dei eſt quartū genus confeſſoꝝ: qui deum confeſſi ſunt ſanctis operibus: glorificati inpatria ſuperna. hi etiā celi dici pn̄t: qꝛ ſicut mouētur cōtinuo a pͥmo mobili oēs alij celi: ſic ⁊ iſti adeo: qui ē primū mouēs oīa: ſed īmobilis manēſin ſe moti ſunt ad bona operandū: ꝓpter qd̓ dicitur Iſai. Omnia opera noſtra operatꝰ es ī nobis⁊ qꝛ oīs motꝰ noſter interpretatur: ꝙ ē nobis datus ad merendū ⁊ bn̄ operandū: iō dicit apl̓s. Dūtp̄s habemꝰ oꝑemur bonū. Ponit aūt ſalomon.28. tꝑa diuerſaꝝ operationū in quibus hō mouetur de vno ad aliud: eccle. 3. c. Omnia tēpus hn̄t⁊c̄ .ſ. opera: tēpus ſibi cōgruū ⁊ aptū de vna ad aliam expoſitionē moralē: ꝓ nūc aſſumēdo reducipn̄t ad quatuor ſtatus hoīm iuſtoꝝ. Sūt aūt iſtatēpora cōbinata per cōtraria ſimul opera narrata in eis: ⁊ ẜm doc. ponūtur. 13. cōbinationes quarum prime tres tangunt baptiſmū recipientes. 2ᵉ