Titulus.

ficium conferat. Et per hanc decretaleꝫ attentarꝭpoſſet: ꝙ licet ep̄s poſſit generaliter tradere poteſtatē officiali vel vicario ſuo conferendi beneficia vacantia de offi. vica. c. fi. non tn̄ alteri queꝫofficialē non conſtitueret. Item legatus non pōtꝓceſſū delegati impedire: aut eius ſn̄iam irritareſed pōt eum cōfirmare ⁊ exequi: extra de offi. lec. ſtuduiſti. Et rō ibi ponitur: qꝛ mandatū ſpālederogat generali. Non poſſet etiā legatus de latere deponere ep̄m: niſi ei ſpāliter papa hoc commiſiſſet: de tranſla. c. i. ſed p̄ſbyteꝝ poſſet deponere adiunctis ſibi alijs ep̄is. ¶ Omnes reſeruationes quorūcunqꝫ beneficioꝝ facte a quocunqꝫlegato etiā de latere auctoritate legationis ⁊ decreta interpoſita ſuꝑ ipſis: necnō denūciationesinhibitiones ⁊ ꝓceſſus quilibet ꝑ eum vel ꝑ executores deputatos ab eo habitos circa ipſa: dūmodo ad collationē eorundē bn̄ficiorum iā vacantium nō ſit ꝓceſſum finita legatione viribuseuacuantur: ⁊ nihil valent. Nec executores dictipn̄t vlterius beneficia taliter reſeruata conferrede elec. c. preſenti. li. vi. Item ſi legatus in aliquacathedrali vel collegiata eccleſia fecit aliquā reſeruationē: aliam illa ꝑendente non pōt facere ineadem. Nec etiā poſtqͣꝫ aliquod reſeruauerit alicubi bn̄ficium ad collationē pertinens: qͣꝫdiu reſeruatio pendet ſibi reſeruare non pōt. Et ſi ſecꝰfecerit: nihil valet vt in dicto. c. pn̄ti. Finitur aūtlegatio quattuor modis ẜm io. an. in gl. ibi. Unomo ſi datus fuerit legatus ad tēpus determinatum: finito .n. tꝑe finita eſt legatio: vt de offi. dele.c. de cauſis. Secundo qn̄ legatus ē reuocatus. ff.de iudi. l. iudicium. Tertō qn̄ egreſſus eſt legationem aīo non redeūdi. Legationeꝫ ideo dixi: qꝛſi eēt egreſſuſ aliam ꝓuinciā: is qui eſt legatus inpluribus: exquo nō eſt egreſſus legationē nō expirauit eius iuriſditio: vt de offi. le. nouit. Sic .n.legatus in qualibet ꝑte legationis exiſtens iuriſditionē exequitur: ſicut ep̄s in qualibet parte ſuedioceſis: de offi. ordi. c. cū ep̄s. li. vi. Quarto finit̉legatio ꝑſonalis morte ipſius legati nō aūt morte cōſtituētis ip̄m: vt eo. ti. c. legatos. Perſonalisideo dixi: qꝛ ſi eſſet realis: puta qꝛ cōpeteret dignitati: nō expiraret morte legati: vt de offi. le. c.qm̄ abbas. Et qd̓ dictum eſt his modis finiri legationē: intelligitur in ſui ꝑſona ⁊ qͦ non cepta ꝑdelegatos. Nam ſiquas cās cōmiſiſſet: ⁊ res noeſſet integra: finito eius officio .ſ. legati: durat illiꝰdelegati ptās: vt de off. le. c. fi. Et eſt mirabile: qꝛiuriſditio delegati a legato bn̄ ꝑpetuatur ꝑ citationem ⁊ alium iudicialem actū: ſꝫ notificatio inhibitio ⁊ decretū non ꝑpetuant iuriſditionē executoris hoc ⁊ alios ꝓceſſus facientes. Sed reſeruationes bn̄ficioꝝ ſunt odioſe ꝓpter duo: quia ꝑeas datur via ad vacaturas: ⁊ qꝛ p̄iudicant ordinarie ptāti. Un̄ ſūt reſtrīgēde: ⁊ iō ceſſāt finita legatiōe. Sꝫ ptās executoꝝ datoꝝ a papa ſuꝑ gr̄afacta ⁊ re integra ⁊ ſuꝑ faciēda re n̄ ītegra bn̄ ꝑdurat pꝰ mortē pape: qꝛ papa p̄t ius ad vacat̉as

dare: ſed non ſic legatus. Bene ergo poteſt legatus donec durat in officio impedire ordinariū incōferendo: ſed finito officio nō. hec io. an. Conſtitutiones facte a legato in ſua ꝓuincia durant poſtea ꝑpetue: lꝫ de ꝓuincia ſit egreſſus vel ſit mortuus: ſecus ſi cām delegent: qꝛ egreſſis eis de puincia nō durat iuriſditio delegatoꝝ: non autē ſilegatoꝝ diſceſſum citatio p̄ceſſerit: extra de offile. c. fi. Item collatio bn̄ficij ꝑ legatum ſedis apl̓ice alicui facta nullius momēti exiſtit: ſi in ea nōfuit habita mentio de alio bn̄ficio: qd̓ prius obtinebat. Et querit io. an. in glo. ibi. Quid ſi legatus ꝓprio motu: ⁊ hoc expreſſo in lr̄is cōceſſionis confert alicui beneficiū habenti aliud beneficium nō facta mentōe de illo: nūquid valeat collatio talis: ſicut valeret: ſi eo caſu papa alicui cōtuliſſet: vt diciiur de papa in. c. ſi ꝓprio motu. dep̄ben. li. vi. Et videtur ꝙ nō: qꝛ papa non ē ſuctus legibus vt legatus. C. de legi. l. digna v.Unde aliud in papa aliud in legato: ſed cōtrariūcredo. Sicut .n. ordinarius cōfert alicui bn̄ficiuꝫhn̄ti aliud tꝫ collatio: licet vtrūqꝫ retincre n̄ poſſit: ſic ⁊ legatus ſi cōferat: tenebit collatio: lꝫ vtrūqꝫ tenere non poſſit: ⁊ facit ſupra de reſcrip. c. gHoc igitur intendit decretalis: ꝙ ſicut impetrabeneficiū a papa tenetur de bn̄ficio qd̓ hꝫ: quitūcunqꝫ ſit modicū facere mentionē: ſic impetra legato: al̓s non valebit collatio: qꝛ impetraſubrepeticia ē. Ubi vero nō impetrauit: ſꝫ letus contulit: in quo peccauit ille cui facta ē collatioᶻ certe in nullo. vnde credo tenere. Legatus ētde latere non pōt ſe intromittere d̓ his que papeſpāliter reſeruātur: vt de tranſlatione ep̄oꝝ ceſſionibus ſūmiſſionibus vniuſ ad alteꝝ ⁊ hiꝰ: extrade offi. le. c. niſi. ⁊. c. poſt tranſlationē: niſi que reperiūtur in iure eis cōceſſa: vel ſi ſuꝑ aliꝗbusrum haberet ſpālem auctoritatē a papta ꝙ de iure gentiū eſt legatoꝝ nō viogio: di. i. ius gentiū. Ubi dicit glo. ꝙ ſiquis letū vel amicoꝝ vel hoſtiū impedit: ẜmdit̉ hoſtibuſ: vt ſit ſeruus illoꝝ. ff. delegecanoneſ ē excōicādus: vt. 94. di. ſiquis. Ubi dicit alexander papa. Siꝗs legationē impedit notvnius ſed multoꝝ ꝓfectum auertit: ⁊ ſicunocet: ita a multis arguendus ē: de bonotate priuandus. Et qꝛ dei cauſam impedittum cōturbat eccleſie: ideo ab eius liminibus arceat̉. De auctoritate ⁊ ptāte legatoꝝ ad qꝛad que ſe extendat: diffuſe ponit ſpeculatode legatis.¶ Titulus. xxiij. de ſtatu ſūmorum pontificumper modum ſermonis: vbi ponitur doctrina bernardi ad eugenium. c. i.Inuiſti eū paulominus ab angelis gloria ⁊ honore coronaſti eum: ⁊ conſtituiſti euꝫſuꝑ opera manuū tuaꝝ pſal. s. Lo-