⁊ ps 3PTitulus..XVI. Carta ma
¶ In nomine ſancte ac indiuidue trinitatis incipit 2ª pars tertie partis ſūme. d. Antonini d̓ floretiā ac eiuſdē ciuitatis ep̄i reuerendiſſimi ordinis p̄dicatoꝝ. Et primo de ſtatu religioſoꝝ titulus decimuſſextus. De eſſentialibus religionis .ſ.paupertate caſtitate ⁊ obedientia ⁊ cerimonialibus eoꝝ: ⁊ tranſgreſſionibꝰ ⁊ varijs regulis ⁊ cōſtitutionibꝰ eorum. cᵐ. primum.Eligioſitascuſtodiet cor: eccleſiaſtici p. Status religionisdenominat̉ a ꝟtute quadā morali q̄ dr̄ religio:cuiꝰ officiū ſeu actꝰ ē: exVhibe̓ deo debitū cultū ⁊ęrimoniā: aliqͣ offerendo vl̓ ſaciēdo ad dei honorē: vt ſacrificia oblatiōes īclinatiōes ⁊ hiꝰ. Et noͣ ẜm Io. an̄. in nouell̓ſuꝑ rub. de regula. ⁊ trāſe. ꝙ religio ſūit̉ qͣdruplicit̉. vno mō ſolū ꝓ debito cultū veri dei qͥ ad fidem: ⁊ ſic ꝯprehendit totā xp̄ianitatē: q̄ exhibetcultū vero deo. iaco. i. Si ꝗs putat ſe religioſumeſſe ⁊c̄. ⁊ hinc dr̄ religio xp̄iana: de qͣ acceptionehabet̉. di. 97. c. i. ⁊ exͣ d̓ diuor. c. gaudemꝰ. ⁊ exͣ d̓ſum. tri. circa pͥncipiū. c. ¶ Scd̓o ſumit̉ religio ꝓcultū veri dei n̄ ſolū ꝑ fidē ſꝫ ēt ꝑ bōa oꝑa. Et ſicſūit̉ actu. 2. Erāt ī hieroſolymis viri religioſi timētes deū. ⁊c̄. ⁊ ſic religio ꝯp̄hēdit vniuerſitateꝫbonoꝝ xp̄ianoꝝ. ⁊ de hoc. 16. q. i. iuxta. ⁊. 23. q. 5.ꝙ deo. ⁊ de conſti. c. eccl̓ia. ¶ Tertio ſumit̉ ꝓ ſtatu clericali: qꝛ ſunt magis dediti cultui diuino: ⁊de hac acceptiōe habet .i. q. 3. ſaluator. ⁊. 12. q. i. c..i. ⁊ in auten. de ſanc. epiſ. §. damꝰ. ¶ Quarto ſumitur ſtrictiſſime ꝓ ſtatu illo: ꝗ per emiſſione ꝓfeſſiōis ſubijcit ſe plati īperio totū ſe dedicans deo.extra de vo. c. ex multa. Et ẜm hāc acceptionē ꝟltimā hic tractamus de religiōe: de qua pōt intelligi dicta aucͣtoritas. Et deriuat̉ religio a religando: qꝛ vltra cōe ligamen preceptoꝝ religioſus eſtaſtrictus ēt vinculo votoꝝ. Uel a religado qꝛ ſepe dꝫ eligere ⁊ meditari quid debeat obſeruare.Ipſa āt religio obſeruata cuſtodit cor a plurimismalis: ⁊ ī bonis ꝯſeruat. Dicit. n. ber. ꝙ ibi hō cadit rarius: ſurgit velocius: purgat̉ citius: inceditcautius: viuit quietius: irrorat̉ frequētius: morit̉ꝯſidentiꝰ ⁊ remunerat̉ copioſiꝰ: hoꝝ expoſitionēhēs. jͣ. ī vl. c. ¶n qͦ ꝯſiſtat ꝑfectio ſimpl̓r: q̄ ē finisreligiōis. Sciēdū pͦ ꝙ ꝑfectio īportat quādā vniuerſitatē. Nā ꝑfectū dr̄ cui nihil deeſt: vt vult ariſtoteles in. 3º. phyſico. ⁊ in. 5º. metha. ⁊ ꝯͣmentatoribidē ꝯmento. 21. ⁊ tho. i. par. q. 4. ar. i. ī corꝑe articuli. Cōſiſtit āt ꝑf ectio ī adeptiōe ꝑfecte charitatis iuxͣ illud coll̓. 3º. ſuꝑ oīa charitateꝫ habete q̄eſt vīculū ꝑfectiōis. Amor .n. hꝫ virtutē tranſformatiuā ⁊ vnitiuā diligentis ī dilectū ꝑ ītellectuꝫ⁊ affectū: ⁊ ī hͦ perficit̉ creatura: ꝙ vniat̉ per affe
plex ꝑfectio ẜm tho. 2ª 2ᵉ. q. 184. ar. 2. ī corꝑe articuli: vna abſoluta que nō ſolū attendit̉ ẜm totalitatē ex parte diligentis ſꝫ ēt ex parte diligibilis:vt .ſ. diligatur deus qͣꝫtū eſt diligibilis: ⁊ talis perfectio n̄ ē poſſibil̓ alicui creature: ſꝫ ſoli deo ꝯuenit: in qͦ ē bonū ītegraliter ⁊ eēntialit̓. ¶ 2ª ꝑfectōeſt abſoluta ẜm totalitatē abſolutā: ex parte diligentis: ꝓut .ſ. affectio ẜm totū ſuum poſſe ſemꝑactualiter ferat̉ in deū ⁊ talis ꝑfectio non eſt poſſibilis ī via: cū homo ⁊ dormiat ⁊ alijs occupet̉ī quibꝰ mens actu non fert̉ ī deū: ſꝫ eſt ꝑfectio patrie. Et d̓ hac dicit hiero. ꝙ ꝑfectiſſima charitasin hac vita hr̄i non pōt. de pe. di. 2. charitas eſt.3ª aūt perfectio eſt q̄ neqꝫ attēdit̉ ẜꝫ totalitatēex parte diligibilis: neqꝫ ẜm totalitatē ex ꝑte diligentis: vt .ſ. ſemꝑ actu ferat̉ in deū. Sꝫ qͣꝫtum adhoc ꝙ excludant ea que motui dilectiōis ī deuꝫr̄pugnant. De qua dicit aug. ī li. 83. q. venenū charitatis eſt cupiditas: ꝑfectio charitatis vbi nullacupiditas. Et hec pōt hr̄i ī pn̄ti vita. Et hoc dupliciter: vno mō in qͣꝫtū ab effectu hoīs excludit̉om̄e illd̓ qd̓ charitati ꝯtrariat̉: ſicut eſt peccatummortale: vt .ſ. nihil cogitet vl̓ velit deliberate: qd̓ſit dīne dilectioni contrarium. Et ſine tali ꝑfectione charitas eſſe nō pōt. Alio mō vt hō ſtudiū ſuum deputet ad vacandū deo ⁊ rebꝰ dīnis pretermiſſis alijs: niſi qͣꝫtū neceſſitas vite pn̄tis requirit. Et ad iſtā ordinat̉ religio vt ad finē: nec ī om̄ibꝰ bōis reperit̉ ſꝫ ī paucis. Un̄ aug. ī epl̓a ad hiero. dicit. Charitas ī ꝗbuſdam ꝑfecta eſt: ⁊ ī ꝗbuſdā imꝑfecta. Perfectiſſima aūt ī hac vita hr̄i nōpōt: de peni. di. 2. c. charitas. Dilectio ēt ꝓximi invia neceſſaria ſꝫ imꝑfecta dr̄ illa: qꝛ excludit̉ abaffectu ⁊ effectu om̄e qd̓ eſt cōtra dilectionē ꝓximi vt odiū iniuria ⁊ hiꝰ. Sꝫ ꝑfecta eius charitasdr̄ tripl̓r ẜꝫ tho. vbi ſupra .ſ. 2ª 2ᵉ. q. 18 4. ar. 2. in re.ad. 3. ¶ Primo mō ẜm extenſionē: vt .ſ. nō ſolumdiligat amicos ⁊ notos ſꝫ etiā extraneos ⁊ inimicos .ſ. ſp̄ali actu dilectionis vel bn̄ficij nō ſolū generaliter. ¶ 2º modo ẜm intenſionē q̄ oſtendit̉ex his q̄ hō contēnit: vt .ſ. nō ſoluꝫ contēnat exteriora bona ꝓpter ꝓximū ſed ēt afflictiones corporales ēt ipſam mortē. ¶ 3º. mō qͣꝫtum ad effectum dilectionis: vt .ſ. non ſolū īpēdiat ꝓximis tēporalia ſed etiā ſpiritualia. Et iſte videt̉ eſſe finisreligionis predicatoꝝ. Iteꝫ nota ẜꝫ tho. vbi. sͣ .ſ.2ª 2º. q. 18 4. ar. 3. ī corpore articl̓ ꝙ ꝑfectio ꝑ ſe ⁊eſſentialiter conſiſtit ī preceptis: ſecūdario ⁊ inſtrumentaliter in ꝯſilijs: ⁊ tā preceptoꝝ qͣꝫ ꝯſiliorū finis eſt charitas. Aliter tn̄ p̄cepta ordinant̉ad charitatē qͣꝫ ꝯſilia. Nā p̄cepta dei ordinanturad remouendū que ſunt ꝯtraria charitati cū quibus eſſe nō poſſet ipſa charitas: ſꝫ ꝯſilia ordinātur ad remouenduꝫ īpedimenta actus charitatisque tn̄ charitati non contrariant̉ vt mr̄imoniuꝫ⁊ occupatio reꝝ ſeculariū. Nō gͦ in paupertate abſtinentia ⁊ hiꝰ ꝯſiſtit ꝑfectio charitatis eſſentialit̓ſꝫ diſpoſitiue. Un̄ ⁊ xp̄s. mat. io. ⁊ lu. 18. c. ⁊ mar.io. c. nō dixit ſolū. Si vis ꝑfectꝰ eē da pauperibꝰ