XXXII.

ypoſitū .ſ. abſtinendi a nuptijs: qꝛ tēpus tunc nōerat virginitatis. ¶ De pueris baptizatis morientibus. Sciēdū ꝙ nō habent aureolam: ⁊ ſi arguatur ꝙ in baptilmo oēs virtutes infundunt̉ queſunt neceſſarie ad ſalutem: vnde nō virginitas q̄nō eſt neceſſaria: qꝛ cōiugatuſ poteſt ſaluari. Ueletiā dicēdū ꝙ aureola debetur actui nō habituivel priuationi. Puer autem nullū actū adhuc habet: quia carnis integritas in actꝰ pͥuatōne ꝯſiſtit.De fructibus caſtitaris in patria. Sciēdū ẜm pe. vbi ſupra ꝙ fructꝰ ꝓdiſtinguitur ab aureola eſt pͥmiū qd̓ ſpālit̉ detur homini: ex hoc ꝙ ex ſemine verbi dei ī ſpiritualitatē cōſurgit extollendi carnē ſuā. Trahit̉hoc ex verbiſ chriſti in euāgelio loquētis de terra bona in quā ſemen iactū fructificat. xxx. aliudiud. c. math. 13. vnde aurea eſt gaudiū d̓ deo.eola eſt gaudiū de triūpho. Fructus vero eſtidium ⁊ delectatio de ſpūali exercitio: qꝛ deleſpūalis debet̉ ſpecialiter illi qui abdicauitarnalem affectū. Si querit̉ cui virtuti fructꝰat̄: Rn̄deo ẜm docto. ſicut aureola non devictorie cuilibet ſed excellenti ⁊ in mateexcellenti: ſic ⁊ fructus ſuo mō. Qui enim imtat delectatōem debitā ſpernenti delectatōeꝫeo d̓ebet̉ illi virtuti: non que ſpernit minoresectationes: vt guſtus: puta abſtinentie: ſed eiſpernit maiores delectatōes ſcilicet venereīcut cōtinentie ⁊ caſtitatis. ¶ De diuiſione auē fructuū ſciēdū ꝙ cū fructus debeat̉ cōtinentiem diuerſos modos cōtinēdi ſunt diuerſi fructꝰtinētie. Cōti ēti .n. cōtinētia ē neceſſaria ad ſaitem qͣ minor nō ſufficit: ſicut ē caſtitas cōiugais debetur fructus. xxx. Cōtinenti vero abūdāticōtinentia ẜm determinatuꝫ tp̄s: ſicut eſt caſtitasidualis que abſtinet a ſcd̓is nuptijs debet̉ frucs. lx. Continenti aūt ſimpliciter ⁊ naturalit̓ qd̓ꝑperfectionē virginalē debet̉ fructus cēteſimꝰſicut ad aureolā nō ſufficit votū ſeu ꝓpoſitume effectu ſic nec ad fructū: vn̄ ſiꝗs ī morte peteat cū ꝓpoſito cōtinēdi aureā quidā habet: ſꝫfructu: ꝗ vero corruptus peccato penitēs vitlanſus cū ꝓpoſito cōtinēdi: niſi matrimonialihabet fructū. xxx. ſed cū ꝓpoſito continendippliciter habet fructū. lx. nā cēteſimū habere n̄t: exquo ſemel corruptꝰ mēte ⁊ corpore ſic̄ necaureolā ⁊c̄.Incipit titulus. xxxij.Ꝙ chriſtus eſt caput eccleſie ⁊ omnium hominum ẜm diuerſos gradus. c. i.TI.U oomine ſuſceptor meus es gloria mea ⁊ exaltans caput meū. p̄s. 3. Hec ꝟba pſalmiſte pn̄teē ⁊ xp̄i hoīs ad deū: ⁊ eccl̓ie militātꝭac triūphātis ad ip̄m deū. Eſt .n. dn̄s deꝰ ſuſcep

tur eccleſie: qꝛ ſuſcepit naturā humanaꝫ: ſuſcipit̉ip̄am ad miſericordiam: ſuſcipit ad veniā. Eſt etgloria eccleſie: quia cauſa glorie eam conferens⁊ id in quo vere id gloriatur: et in quo in futuroglorificatur. Eſt exaltans dominus caput eccleſie qd̓ ē xp̄s: ip̄m .n. ait apl̓s ad ephe. dedit caputeccleſie: qꝛ vt dicit̉ phi. 2. deus exaltauit illum .ſ.xp̄m: ⁊ dedit illi nome qd̓ eſt ſuꝑ omne nomē: vtin noīe ieſu oē genu flectat̉ celeſtiū terreſtriū ⁊ infernoꝝ. Et quia idē apl̓s ait caput chriſti deꝰ .i.hūanitatis xp̄i: iō ẜm vtrāqꝫ naturā xp̄s pōt dicicaput eccleſie ẜm vincen. in ſpeculo hiſtoriali. li.vij. nā ẜm ꝙ deus ē caput oīm beatoꝝ: qꝛ ſpūalit̓eos viuificat ſanctificat ⁊ regit vtens eis ad libitū ſuū: ſicut caput mēbris ſuis: ⁊ ẜm hoc tota trinitas eſt vnū caput eccleſie vniuerſalis .ſ. angelorū ⁊ hoīm. porro ẜm hūanā naturā dicit̉ methaphorice caput eccleſie ex hominibꝰ collecte ꝓpt̓ature cōformitatē quā oꝫ caput ad mēbra habere ſeu corpus: ac ēt qꝛ oēs ſenſus ⁊ motus ſpirituales ꝓcedūt ī eccleſia ab eo: vt in corꝑe naturali a capite ꝓfluit motus ⁊ ſēſus ī mēbra ẜm qd̓etiā dicit̉ caput angeloꝝ. Sꝫ notandū cū dicit axp̄o hoīe vt a capite oēꝫ ſenſū ſpūalē ⁊ motū gratie in corpus eccleſie fluere vel ꝓcedere: hoc nōē intelligēdū ꝑ modū auctoritatis ⁊ cāe efficiētꝭ.Nā ẜm dionyſiū a ſola deitate ꝓcedit gratia ī eccleſia: ſed iſtę fluxus ⁊ ꝓceſſꝰ ꝑ modū meriti: qꝛnobis chriſtus meruit oīa chrimata: ⁊ ꝑ moduꝫfidei ſimilitudinis: qꝛ ꝑfidē qua in eū credimꝰ eiaſſimulamur: tū etiā inqͣꝫtū homo ꝓpter plenitudinem gratiaꝝ eſt expreſſiſſime ſimilis deo: ⁊ pͥmū in vnoquoqꝫ genere ē cā ⁊ regula ⁊ exēplaoīm creaturarū: ante quidē incarnationē fuit xp̄caput oīm ſanctoꝝ ẜm humanitatē: nō quidē ſimpliciter exiſtētē: ſed creditā: vnde caput fuit abeltēpore abel ẜm humanitatē: nō que tūc eēt ī actuſed que erat in fide abel. Fides .n. eſt ſupra tp̄s: ethumanitas que ſignatur in fide cōiter ſe extēditad oē tēpus abel itaqꝫ ꝑ fidē qͣ credidit chriſtumfore chriſmatibus plenū ⁊ deo ſimillimū ei aſſimulari voluit ⁊ aſſimulatus ē: ideo ꝑ fidē iſtamaliꝗd in eū de ſimilitudine eius fluxit: ⁊ ſic d̓ aliſanctis veteris teſtamēti: hec vincē. vbi ſupraIſtud ergo caput eccleſie deus mirabiliter exaltauit vt non ſolū fuerit: ⁊ ſit in eo omnis plenitudo ſapientie gratie ⁊glorie inqͣꝫtum homo: ſed omnis ſtatus eccleſietriumphantis ⁊ militantis aliquo modo reperiat̉in eo: fuit enim ſinuil ⁊ viator ⁊ comprehenſorUnde merito inquit ambro. omnis anima accedat ad xp̄m: quia omnia nobis factꝰ ē xp̄s: ſi celūdeſideras: via ē: ſi tenebras honores lux ē: ſi īfirmitate grauaris medicꝰ eſt: ſi febribus eſtuas fōseſt: ſi mortem times vita eſt: ſi quietem pax eſt.Sed reſumendo omnes ſtatus ſupra deſcriptoseccleſie militantis inueniemus in eo ⁊ poſtea etiam eos qui ſunt in eccleſia triumphanti.