Titulus.
plebis dominus puniret: ⁊ pacem quam ex legedei abiecta ⁊ ex ſacrio nationum aſſumptis q̄rebat illis in ꝑnitiem vertere: quia dei diſpoſitionem ignorans ſue facultati deuaſtationem illiꝰplebis attribuit: imprecat̉ in eū ꝑ prophetam. d.Effunde iram tuaꝫ in gentes que te nō nouerūt⁊ in regna que nō inuocauerunt nomen tuū: neforte dicant in gentibus vbi eſt deus eoruꝫ. Similiter cum per romanos peccatum mortis xp̄ideus punire decreuiſſet: vrbis excidiuꝫ ⁊ iudaice plebis miſerā captiuitatem ſuis viribus aſcribere ceperant: vnde contra eos propheta precatur dicēs leua manus tuas in ſuperbias eorumqui te oderunt ⁊ qui multa maligne operati monumenta ſue victorie poſuerunt in medio atriotuo. Per ſcientes peccata puniuntur: ſicut ꝑ filios iſrahel v̓oluit punire peccata amorreorum ⁊cananeorum ⁊ aliarum gentium quarum terrāiſrahelitis poſſidendam dedit: quibus etiā precepit vt nemini eorum parcerent: ſꝫ omnes morti traderent: quod propter peccata eoꝝ illis contigiſſe ex verbis domini apparet: qui dum diceret ad Abraham. Semini tuo dabo terrā hācveluti quereret: quare nō modo das eam mihi.audiuit. Nōdum enim ſunt cōſumata: cum populus ille de egyptiaca ſeruitute liberatus terrāeorum ſicut promiſſuꝫ fuerat abrahe in hereditatem accepit. Cum gͦ ſic diuino iuſſu ad puniēdum peccata populi excitantur: ſic populus ille iudaicus eſt excitatus ad occupandū terrampromiſſionis: ⁊ ad delendas gentes peccatriceſſine culpa noxius ſanguis effundit̉: ⁊ qd̓ ab eismale poſſidebat̉ in ius ⁊ dominium rite tranſeunt bonoꝝ. Cum gͦ occulto inſtinctu aliqui mouentur ad perſequendū malos: ſicut ſenacharibꝰ⁊ ceteri qui populum delinquentem ꝑſecuti ſūtlicet occulto inſtinctu operante illorū meritis incitentur ad perſequendum: tamē quia praua intentione nō peccata delinquentiū punire: ſꝫ illorum bona rapere vel ſue ditioni ſubijcere querunt: nō ſunt immunes a crimine. De quibꝰ etiaꝫnotandū eſt ꝙ aliquando excitant̉ ad puniendūpeccata bonorū: vt tandē ꝑ bonos correctos ip̄iquoqꝫ puniant̉: ſicut in li. iudicum legitur de iabin rege cananeorū: ⁊ de madianitis propt̓ idolatriā populi ſuſcitauit eos deus vt hieruſalemaffligerent: ⁊ terrā illam occuparēt. Cū aūt populus dei ſub manibus eoꝝ diutius afflictus peccatum ſuum recognoſceret: ⁊ ꝑ penitentiā deumſibi placare: ex dei p̄cepto ⁊ barach comitatꝰ delborani promiſſā vxorem labidochiab in regēcananeoꝝ ⁊ ſiſarā ducem exercitus ſui contriuit⁊ gedeon ⁊ zebee ⁊ ſalmana reges madianitaꝝ⁊ oreb ⁊ zea duces eorum morti tradidit. Apparet ergo ꝙ aliquando ꝑ legitimā poteſtateꝫ gentes aliquando ꝑ populos diuino iuſſu excitatoſmali pro peccatis ſuis non ſolum flagellant̉: ſedetiam rite perduntur. Nec eſt contrarium illudauguſti. quo ad marcellinū pro circūcellionibꝰ
ſupplicans rogabat: vt verberibus eos coerceret nō morte perderet: qͣꝫuis enim ſupplicandoſpacium vite eis reſeruari poſcit: nō tamen legūſeueritatem: quam tales morte plectuntur nonobſeruandam docuit.¶ Titulus. xxxi. de ſtatu comprehenſorū in cōmuni. c. i. de deo ſumpto tripliciter. ꝑ eſſentiam. aº.ꝑ adoptionem. 3º. per falſam eſtimationem.Eus ſtetit in ſymagoga deorum: in medio aūtdeos diiudicat. p̄s. 8i. ¶ Sapientiſſimus ſalomon loquēs deſummo deo qui cuncta gubernat inquit prouer. 30. Si nome eius aūt filij eiꝰnoſti. q. d. non: cui concor diony. in li. de diuinisno. dicens. nec eſt nomen eius nec opinio: quomodo ergo dicendū ipſum ſummū dominū ſicnominat. d. deus ſtetit. Sed ad hoc reſpondet̉ꝙ ea ratione dicit̉ deum nomen nō habere: qꝛeius eſſentia eſt ſupra id qd̓ de deo intelligimuſ⁊ vocem ſignificamus: tamen ipſum prout valemus nominamus: ⁊ nomen eius ſepe inuocamꝰdicendo. Deus in adiutorium meū intende. Ubiſciendū ꝙ deus dicit̉ tripliciter: vno modo proprie ⁊ ſingulariter: ⁊ ſic deus ſterit. ¶ Secundomodo large ⁊ ꝑticipaliter: ⁊ ſic in medio deorū.¶ Tertio modo opinione ⁊ fallaciter: ⁊ ſic ī medio deos diiudicat.Quantuꝫ ad primumſumendo proprie ⁊ ſtricte iſtud nomē deus qͣꝫtum ad id ad qd̓ eſt impoſitum nomen ad ſignificandum ſic eſt vnus ſingulariter. Audi iſrl̓ detuus vnus eſt. exod̓. 20. vnde ⁊ ſingulariter dicitdeus ſtetit. Dicit autem Ambroſius ꝙ deus nomen eſt nature. Pro cuiꝰ declaratiōe dicit Thoin pͥma parte. q. i3. ar. 8. ꝙ deus verus nō eſt nobis notus in ſui natura: ſed nobis innoteſcit exoperibus ⁊ effectibus eius: ⁊ ex his poſſumꝰ eūnoīare. Unde hoc nomē deus nō eſt nomē oꝑationis quantū ad id a quo imponit̉ ad ſignifiodum. Imponit̉ .n. hoc nomen ab vniuerſali repuidētia: omnes enī de deo loquētes hoc intelligunt noīare deum: qd̓ habet ꝓuidentiam vniuerſalē de rebus. Unde ⁊ dionyſius dicit ꝙ detas eſt que vidit omnia ꝓuidentia ⁊ bonitate ꝑfecta. Ex hac autem oꝑatione hoc nomen deusaſſumptū impoſitū ad ſignificandū naturā diuinam: ⁊ ſi nō a natura: ſꝫ ab oꝑatione: vt dictū eſtſit impoſitū. Un̄ ⁊ damianus dicit in primo li. ꝙdeus dicitur ab itin qd̓ eſt curare ⁊ fouere .ſ. vniuerſa: vel ab theyn grece qd̓ eſt ardere. Eſt eniꝫdeus cōſumens ignis oēm malieiā: vel a theaſteqd̓ eſt conſiderare oīa que cūcta ꝑtinent ad opꝰdiuine ꝓuidentie. Et hic ſolus deus ſtetit vt nōtetur perfectio non tranſitio temporis: nulla enī