Titulus.
ueatur ad terminū per meritū. Un̄ dicit ꝙ pꝰ cōſecutōem glorie que fuit ſubito per vnicū actumgratie cōuerſionis in deū: non pn̄t augeri in premio eſſentiali glorie āplius. Et qͣꝫuis dicant aliꝗꝙ augetur in eis premiū accidētale ꝑ miniſterianobis exhibita vſqꝫ ad diē iudicij: dicit tn̄ ip̄e ꝙmelius dicitur: ꝙ nullo mō aliꝗs beatus mereripōt: niſi ſit ſimul ⁊ viator: ſicut xp̄s. Gaudiū gͦ qd̓angeli hn̄t de cōuerſione peccatoris: qꝛ dr̄ lucꝭ.15. Gaudiū eſt angelis dei ſuꝑ vno peccatore penitentiā agente: illud gaudiū magis acquirūt exvirtute beatitudinis: qͣꝫ illud mereamur: ⁊ ſic nōpertinet ad meritū: ⁊ ẜm qͣꝫtitatē ſuoꝝ naturaliuꝫcōſecuti ſunt quātitatē gratie ⁊ glorie: exinde ẜmtho. vbi ſupra. q. 62. Et hoc eſt qd̓ dicit magiſterin. 2. di. 3. ꝙ angeli qui creati ſunt magis ſubtiles⁊ ſapiētia perſpicaciores: hi maioribus muneribꝰgratie prediti ſunt: angeli gͦ qui meliorē ⁊ perfectiorē naturā acceperūt rōnabile eſt: ꝙ fortius ⁊efficacius ſint ad deū: ī illo primo actu ad deumcōuerſi: ⁊ ſic meruerūt maiorē gradū glorie.Notandum etiam ſecūdū tho. in prima ꝑte. q. 62. ar. i. ꝙ beatitudo dicit̉ſeu intelligitur vltima perfectio creature rationalis vel intellectualis: ⁊ inde ē ꝙ naturaliter deſideratur: qꝛ vnūqd̓qꝫ naturaliter deſiderat ſuamvltimā perfectionē. Ultīa aūt perfectio creaturerationalis vel intellectualis eſt duplex: vna quaꝫpōt aſſequi virtute ſue nature. Et hec quodāmōbeatitudo vel felicitas dicit̉. vn̄ angelis perfectam hominis cōtemplatōem: qua optimū intelligibile: qd̓ eſt deus cōtēplari pōt: dicit eſſe vltimāhominis felicitatē: ſed ſuꝑ hanc felicitatē eſt aliahominis felicitas: quā expectamus in futuro: q̄videbimus deū ſicuti eſt: qd̓ quidē ē ſupra cuiuſlibet intellectus creati naturam.Quantum ergo ad primam beatitudinē quā angelus aſſeꝗ virtute ſuenature potuit: fuit creatus beatus: qꝛ ꝑfectōeꝫ huiuſmodi angelus nō acꝗrit per alique diſcurſiuūmotū vt hō in meditando ⁊ cōtēplando ſed ſtatīei adeſt cognitio ꝑfecta rei ꝑꝑ nature ſue dignitatēſꝫ vltīaꝫ btītudine q̄ facultatē natur̄ excedit: āgelin̄ ſtatī a principio ſue creationio habuerūt: quiahec beatitudo nō ē aliꝗd nature: ſed nature finis⁊ iō nō ſtatim a principio habere debuit: ſed adeam per ſuā operatōem gratia tn̄ informatā peruenire. Angeli autē cōfirmati in gloria potentesremanent in vir tute charitatis: que nō excidit: ſꝫperficit̉ in prima. Cōtinue gͦ feruntur in deū actuferuētiſſimo charitatis: ẜm illud p̄s. 1o3. Facis angelos tuos ſpūs ⁊ miniſtros tuos ignē vrentē vl̓flāmam ignis ẜm aliā trāſlationē: maxima etiaꝫcharitate nobis deſeruiunt: vt pꝫ in angelo raphaele: qui ſociauit thobiā ꝑ viā ⁊ defēdit a piſce volente eū deuorare: ⁊ inſtruxit de matrimonio cōtrahēdo: exegit ꝓ eo debitū a gabello: reduxit in
columem ad domū ⁊ patrē illuminari fecit. Et ſimiliter de angelo: qui precedebat populū dei deegyto egreſſū per deſertū ambulantē ī die ī colūnaͣ nubis ſe extendēs ⁊ oſtēdēs: in nocte vero incolūna ignis vſqꝫ ad terrā ꝓmiſſionis. Un̄ dixerat deus. Precedet te angelus meꝰ: gͦ ⁊ viceuerſanos vt ꝓximos noſtros: noſtri valde dilectoresdebemus diligere. Sunt etiā virtute potētes: qꝛmultos miros effectus faciūt in mūdo. ip̄i enimſunt motores orbiū: per miniſteria eoꝝ miracula fiunt: vt grego. dicit ꝙ nō ip̄i ꝓpria virtute immutent naturas rerū: qꝛ hoc dei ē: ſed aliqua circa ea miniſterialiter ſeu inſtrumentaliter operantur. ip̄i enim mittent̉ ad vocandū hoīes ad iudicium: vt dicitur mat. 13. Cinereſ .n. hominū reſuſcitandorū preparabūt. Exibūt etiā angeli ⁊ ſeparabunt malos de medio iuſtoꝝ: ⁊ mittent eos incaminū ignis: mat. 13. Precipue aūt michael: quifuit princeps ſynagoge. vn̄ apparuit et venit ī adiutoriū angelo qui locutꝰ ē danieli. Daniel ꝓ liberatione populi iſrahel: de babylonia nūc auteꝫprinceps eccleſie ad eā defenſandā: ip̄e conſurgꝫtꝑe iudicij cōtra antixp̄m: tūc conſurget michaeprīceps eccleſie ad eā defenſandā. dan̄. 12. Gabꝫel nūciauit marie cōceptum filij dei ⁊ zacharie natiuitatem Io. bap. ex eo. raphael etiam tribulatōnem a tobia ⁊ ſara amouit conſolans eos multipliciter: ⁊ ſic quia potentes virtute debemus eoshonorare. Patet etiam virtuſ angelica ex hoc ꝙmotus angeli de loco ad locū: ⁊ ſi nō ſit in inſtanti ẜm tho. in prima ꝑte. q. 53. ſed in tꝑe ẜm pͥus etpoſterius: qꝛ prius in vno loco: poſtea in alio eſtquaſi in ſubiecto cū mouetur de celo ad terrā: qꝛenim ſubſtātia angeli non eſt ſubdita loco: vt cōtenta ab eo: ſicut corpora: ſed eſt ſuperior loco .ſ.vt continens ip̄m ſua virtute: iō in poteſtate ſuaeſt applicare ſe loco ꝓut vult: vel per mediū tranſeundo de loco ad locū vel ſine medio de vno loco ad aliū. Ubi etiā ſciendū ꝙ diuerſimode coruenit corpori angelo: ⁊ deo eſſe in loco. Naꝫ corpus eſt in loco circūſcriptiue: qꝛ cōmenſuraturloco ⁊ continetur ab eo: angeluſ aūt nō eſt in lococircūſcriptiue: cū nō cōmenfuretur loco: ſed diffinitiue: qꝛ cum ē in vno loco non eſt in alio. Deusautē neqꝫ circūſcriptiue neqꝫ diffinitiue: ſed vbiqꝫ ē: dicitur āt angelus eſſe: vbi operatur: ẜm damaſ. totū illud: cui applicaturīmediate virtus angeli reputatur vt vnus locus: licet ſit cōtinuū ẜmtho. in prima ꝑte. q. 52.uantum ad quartuꝫde obediētia ip̄oꝝ dicitur: qui facitiſ verbum eiꝰſcilicet dn̄i dei: verbū dei hic innuit viſionē eius⁊ voluntatē: quā eis inſinuat in eis aſpiciendo.In cōi aūt vult ⁊ mādat eis: vt miniſtrent nobis⁊ cuſtodiant nos ẜm illud ad hebre. oēs adminiſtratorij ſpiritus ſunt miſſi in miniſteriū eoꝝ: quihereditatē capiunt ſalutis: ⁊ in p̄s. Angelis ſuis