.XXXII.

etiam qͣꝫ alia quelibet femina mater filij: ſiue qꝛtotaliter illa deciſio fuit facta ex carne virginisnon mixtione virilis ſeminis. Et cū tota trinitasoperata ſit illā incarnatōem: vt dictū eſt: tn̄ dicit̉conceptus de ſpū ſancto: nō ꝙ de ſubſtātia eiꝰ velſolo opere eius: ſed ꝓpter potentiſſimū effectuꝫgratie dei: que attribuitur ſpiritui ſancto: qꝛ homo ille nullis meritis precedētibus in ipſo exordio nature ſue verbo dei copulatus eſt in vnitate perſone: ⁊ hinc vere mater dei dicit̉ ⁊c̄. Eſt autem ip̄e chriſtus conceptus ⁊ natꝰ mediator dei⁊ hominū factus ex ip̄a incarnatōne. Et iō quiamediū participat de extremis: ip̄e homo ieſus dedeo accepit ſummā innocētiā: qꝛ ſine peccato ſolus cōceptus ac etiā plenitudinē ſapientie ⁊ gratie. Io. i. Plenū gratie ⁊ veritatis. De homine accepit mortalitate ⁊ paſſiones pēales: vt famē ſitīcalorē frigꝰ ⁊ hiꝰ: triſticiā tīore irā ⁊ hiꝰ. Et morſꝗdē ⁊ alie pene nobis inſunt ex neceſſitate ī penam primi peccati. In chriſto autē nō ex neceſſitate: qꝛ peccatū nō habuit: ſed ex volūtate: qꝛ ſeſpōte eis ſubiectus eſſe voluit ad noſtri redemptionem. paſſiones etiā interiores triſticia timor⁊ hiꝰ fuerunt ī eo ſolū ſcd̓m ꝓ paſſionē: non ſecūū paſſionē .i. non talit er fuerunt tales affectus īo: ita vt animus eius aliqualiter a rectitudīe vl̓dei clara cōtemplatione declinaret vel offuſcaⁱretur: ſed in nobis iſta contingunt etiā ẜm paſſione: qꝛ qͣꝫtumcūqꝫ ex zelo dei his moueamur: animus ⁊ ratio offuſcatur a dei quiete ſpeculatiua:⁊ quia boni mediatoris eſt ponere pacē inter ꝑtes ⁊ recōciliare inimicos: mediator dei ⁊ hominū homo xp̄s ieſus: vt optiniuſ mediator: nos cūeſſemus inimici dei ꝓpter iniuriam a nobis ei illatam nos ei rebellando ⁊ inimico diabolo adherendo recōciliauit: deo ip̄o ꝓ nobis ſatiſfaciendo ⁊ debitū ſoluendo: qd̓ ſoluere nō valebamꝰ:quia infinitū. peccata enī noſtra .i. penā eis debitam ip̄e pertulit in corpore ſuo ſuper lignū crucvt ait petrus in pͥma canonica. ⁊ vitā anime ⁊ corporis a nobis amiſſam ip̄e per mortē ſuam īnoxam nobis reſtituit: ⁊ ſicut ip̄e mediator diciturnoſter: ita ⁊ mater eius dicitur mediatrix: qꝛ peccatoꝝ recōciliationē ꝓcurat apud deū. Un̄ in ſequentia dicitur. Mediatrix hominū: ablutrixqꝫtriminum: peccatorum venia.Tertium autē mediumtēporale: in quo deus operatus eſt ſalutē terre .i.omini in medio eſt determinatio tēporis: quoīcarnatus eſt. abachuch. 3. dicitur. In medio annorum īnoteſceris .ſ. tu deus manifeſtaberis mūdo in carne .ſ. aſſumpta. Sed mediū non ſumiturhic ſtricte ⁊ punctaliter .ſ. ꝓ eo tꝑe qd̓ equaliterdiſtat ab extremis .ſ. principio ⁊ fine tꝑis: ſed large ꝓ eo qd̓ ē inter illa extrema. Nam ab incarnatione dn̄i vſqꝫ ad preſens fluxerūt anni. M. ccccxlix. nōdum cōpleto vltimo anno: ⁊ qͣꝫtū reſidui

Ex multis tn̄ ſignis ⁊ ꝓphetijs tradit̉ cōiter nonmultū duraturū: ſed a principio tēporis .i. creatōnis reꝝ vſqꝫ ad incarnatōem vel natiuitatem fluxerunt anni ꝗnqꝫ milia cētū nonaginta noueꝫ ẜmtranſlationē. lxx. interpretū: quā ſequitur beda:quā vniuerſaliter tenet eccleſia. ſed ẜm cōputatōnem ex trāſlatiōe hieronymi: quā tenemꝰ ⁊ ip̄aꝫſequitur euſebius ⁊ hebrei: que etiā conſonat hiſtoricis gentiliū: a principio mūdi vſqꝫ ad incarnatione vel natiuitatē domini fluxerunt tria milia nongenta. 63. anni ⁊ non plus. Procedit iſtadiuerſitas opinionū: vt refert vincꝭ. in ſpe. hiſto.li. 7. c. 88. qui iſta ſcribit: ex eo ꝙ pͥma opinio ponit in prima etate .ſ. vſqꝫ ad diluuiū fluxiſſe ānosduo milia. cc. xlij. Et in 2ª etate vſqꝫ ad abrahamponit annosˡ nongentos. 40. qui ſimul fiunt triamilia. c. 84. Sed in noſtra editione ſeu tranſlatōne habemus tm̄ annos mille nongentos quadraginta. 8. vſqꝫ ad abraham. Non ergo punctalit̓exquo dicitur. Innotuiſſe deus per incarnatōeꝫin medio annorum: quia tunc per plura milia annorum duraret mundus: ſed quia inter principiū⁊ finem tēporis: qd̓ eſt medium valde latuꝫ. Nōautem in extremitate temporis voluit incarnari.ſ. in principio vel fine: quia minus vtilis fuiſſetmedicina egrotis. Nam ſi in fine temporis īcarnatus fuiſſet: pauci inde fuiſſēt ſaluati: cū oēs pene detenerentur tenebris infidelitatis ⁊ peccatorum boni etiam āmodo deſperaſſent de remedio languoris: nec etiam in principio tēporis decuit incarnari an̄ quidem lapſum non oportuit.Nam vt dicit leo papa in ſermone: Si primꝰ hōin ſuo honore manſiſſet: creator hominū creatura non fieret. augꝭ. Tolle morbos tolle vulnera:⁊ que cauſa veniendi medico ſcilicet filio dei? ꝙd. non veniſſet in mundum deus: ſi peccatum inhumana natura non fuiſſet: qd̓ tn̄ quidam referunt ad paſſionem: quā ſine dubio non ſuſtinuiſſet: ſi homo non peccaſſet: ſed ob dignitatem hominis incarnatus fuiſſet. Poſt lapſum aūt hominis cito incarnari non fuit expediens ſaluti hoīsquia iam oblitus eſſet tanti beneficij: immo qd̓eius eſt necdum recognouiſſet: ſed vt ſuperbus ⁊ ingratus homo ſuo merito attribuiſſet incarnationē vel ſine ipſa extimaſſet ex ſua cognition ⁊ facultate arbitris valuiſſe ſalutem conſeꝗꝓpter qd̓ vt cōuinceretur homo de ſua ignorantia ⁊ impotentia prius relictus fuit ſub lege naturali: ⁊ poſtea ſubſcripta: ſed experimento didicit: ꝙ neutra eum ſaluare poterat: niſi per aduentum filij dei: ⁊ in medio tꝑis venit. vnde diciturſapientie. Dum medium ſilentiū tenerent omnia⁊ nox in ſuo curſu medium iter haberet: omnipotens ſermo tuus domine de celis a regalibus ſedibus venit. Circa cuius expoſitionem glo. cōtinua ſuper illud ad gala. 4. At vbi venit plenitudo tēporis vel ordinata per angelos ī manu mediatoris. Nota triplex filētiū. ¶ Primū ex ignorantia languoris. ¶ Scd̓m ex deſperatione ſana