.XXXI.
conuenientis ⁊ cōtrarie nature ⁊ abiectione forme conuenientis: ſic ſunt īpaſſibilia: quia cū̄ ī eisponatur qd̓ eſt perfectionis: ⁊ remoueatur qd̓ ēimperfectionis: ip̄a erūt paſſibilia paſſione q̄ eſtſalus ⁊ perfectio: non illa que magis facta abijcita ſubſtantia: vt dicitur in ſecundo de anima.Sed eſt videnduꝫ perquid ſint ip̄a corpora impaſſibilia. Ad qd̓ dicit̉ꝙ hoc erit aūt ꝑ priuatione principij paſſiui autper impedimentū paſſionis. primo mō dixeruntaliqui ꝙ corpora illa erunt impaſſibilia: quia ineis non erunt qualitates elementoꝝ actiue ⁊ paſſiue que ſunt in corporibus mixtis cā actionis ⁊paſſionis. Credebāt enī ꝙ poſt reſurrectionē corpora humana eēt mixta ex elemētis manētibuſin eis ẜm ſuas ſubſtātias ⁊ nō ſcd̓m qͣlitates actiuas ⁊ paſſiuas: ſed iſtd̓ nō ē veꝝ ꝙ qͣlitates elemētoꝝ nō remaneāt in corporibꝰ gl̓ioſis: qꝛ gl̓anō tollit ea que ſūt de ꝑfectione nature: ed qualitātes elemētoꝝ ſūt de ꝑfectōe mixti ſaltē accn̄tali: ergo nō tollent̉ ꝑ gloriā. Remanebūt gͦ elemēta in corꝑibus glorificatis ẜm ſuas qͣlitates .ſ. calidū frigidū humidū ⁊ ſiccū: ſꝫ nō alterabūt̉ necpatient alteꝝ ab altero: qꝛ cū poſt reſurrectōnemceſſet motꝰ celi oporte̓t qd̓ illd̓ ꝙ ſemel pateret̉ſemꝑ ab altero pateret̉: ⁊ ſic p̄cedēte paſſione finaliter ſeque et corruptio: qd̓ nō ē veꝝ. Impaſſibilitas gͦ reſurgētiū corpoꝝ nō erit ꝓpt̓ carētiāqͣlitatū elem̄tariarū. Quid gͦ iſtud ſit ꝑ qd̓ fiūt impaſſibilia corꝑa illa? circa hoc ē duplex opinio. qdā .n. dicūt ꝙ hoc erit ꝑ formā inherētē ⁊ exn̄teꝫin ip̄is corporibꝰ. qd̓ ſic ꝓbāt: aīa nō pōt haberealiqd̓ dn̄ium ſuꝑ corpꝰ tūc magis qͣꝫ nūc niſi corpus ſit īmutatū: ſed aīa poſt reſurrectionē habebit ꝑfectū dn̄ium ſuꝑ corpꝰ: ita vt corpori nil poſſit accidere p̄ter volūtate aīe: alioꝗn nō eēt ꝑfecte beata: gͦ corpꝰ erit oīo īmutatū: ſed mutatio terminat̉ ad aliquā formā: gͦ corpus glorificatū peraliqͣꝫ formā quā hēbit reddet̉ īpaſſibile. ad qd̓etiā facit qd̓ ait augꝰ .ſ. ꝙ ī corꝑibꝰ gl̓ificatis eritꝑpetua ſanitas ⁊ incorruptōis vigor: ſꝫ ſanitas ēꝑaliqͣꝫ formā inhe̓ntē gͦ ⁊c̄. Eſt aliꝰ modꝰ dicend.ſ. ꝙ īpaſſibilitas corpoꝝ gl̓ificatoꝝ non erit peraliquā formā īherētē: ſꝫ ſolū ꝑ diuinā v̓tutē aſſiſtete beatis ⁊ ꝓhibētē actionē cuiuſlibet ext̓nſeci īferētis paſſionē: qd̓ ꝓbāt ꝑ dictū augꝰ. ſic ſcribentis ī epl̓a ad cōſentiū. ſic̄ ab igne fornacꝭ chaldeoꝝ abſtulit deꝰ ꝟtutē ꝯburendi qͣꝫtū ad aliꝗd:qꝛ .ſ. corꝑa pueroꝝ illeſa ſeruata ſūt: ſꝫ māſit qͣꝫtuꝫad aliꝗd: qꝛ ille ignis ꝯburebat ligna: ita auferetdeꝰ ab hoībꝰ corruptōem ⁊ dimittet eis naturaꝫmō p̄dicto .ſ. īpediēdo exceſſū actōis ī p̄ſeruādoab oī nociuo ext̓nſeco. Exqͦ pꝫ ꝙ intētio augꝭ eſtꝙ incorruptibilitas ⁊ īpaſſibilitas ē in corꝑibuſbeatoꝝ ꝑ hoc ꝙ diuina ꝟtꝰ aſſiſtes beatꝭ īpedietactionē cꝰ libet īferētis corruptōem. Un̄ ad rōemfactā ꝓ alia opi. pōt dici ꝙ ablatio defectuū paſſionis q̄ fit ī corꝑibꝰ gl̓ificatis pōt fieri ꝑ ſolā ꝟtu-
teꝫ diuinā aſſiſtētē beatis ad meritū: vn̄ nō oꝫ ꝙfiat ꝑ formā inherētē. Erit gͦ tūc corpꝰ ſubditumaīe al̓r qͣꝫ nūc: qꝛ tūc ꝑfectiſſime. ſꝫ non oꝫ ꝙ hiſubiectio fiat ꝑ nouā formā īherentē: ſꝫ ſumcit ꝙſit ꝑ diuinā ꝓuidētiā aſſiſtētē q̄ ꝓhibet illa q̄ immutāt corꝑ ad corruptōem. Et qd̓ dic̄ augꝰ. d̓ ſanitate ⁊ vigore hoc pot̓it eē ꝑ īpedimētū cuiꝰ cūqꝫ īferētis paſſione: nō ꝙ ſit illa ſanitas forma īherēs. Sciēdū ēt ꝙ beati nūqͣꝫ ſciēt ꝑ exꝑientiaꝫꝗd ē malū: nec hoc ꝑtinebit ad īꝑfectōne: alioꝗndeꝰ eēt valde īꝑfectꝰ ꝗ nūqͣꝫ ſciuit malū ꝑ exꝑientiā ī ſeip̄o. Exꝑiētia .n. inqͣꝫtū īportat cognitionēīportat ꝑfectōem: ⁊ ſic ē in deo: ⁊ ſic erit ī beatꝭ: ſꝫinqͣꝫtū īportat paſſionē nō erit in eis: hec oīa pe.de pal̓. in. 4. vbi ſupra.Atis. ScienDe dote ſubtillia quempe d̓pal̓. in. 4. di. 44. q. 3. Dicūt ꝗdā dos ſubtilitatisẜm oēs ē ad ſubijciēdū corꝑ aīe ad oꝑatōes organicas ſenſitiuas: vt remota oī groſſitie ⁊ īeptitudīe ad eas potētie ſubtilitate rōi obediāt: ⁊ adoꝑatōes ſuas purius exercēdas ꝟtuoſiores fiant.Pro qͦꝝ decl̓atōe dicūt ꝗdā ꝙ ſubtile ī corꝑibꝰopponit̉ ei qd̓ ē groſſū eē: eſſe vtrūqꝫ reꝑit̉ ī corporibꝰ tā rōe qͣꝫtitatis qͣꝫ rōe qͣlitatis. Roe .n. qͣꝫtitatis illud dicit̉ ſubtile qd̓ ē ꝑuū ẜm latitudinem⁊ ꝓfūditatē: dato ꝙ ſit magnū ẜm lōgitudinē etꝓfūditatē. Rōe ꝟo qͣlitatis dr̄ aliꝗd ſubtile qd̓ ēraꝝ ⁊ ꝑuū vt aer: groſſū ꝟo qd̓ ē depreſſū ⁊ opacū vt terra. In ſubtili aūt ⁊ groſſo qͦcūqꝫ iſtorummodoꝝ accepto: hoc ē cōe qd̓ ſubtile ē facile penetratiuū alteriꝰ. Subtile ꝟo ẜm qͣꝫtitatē ꝓpter figurā acutā quā hꝫ: ſi nō ſit latū ⁊ ꝓfūdū qͣꝫuis ſitlōgū vt ſtilꝰ ⁊ acꝰ. Tal̓ .n. figura ē diuiſiua ⁊ facilepenetratiua ꝓpt̓ diuiſibilitatē ꝑtiū ſuaꝝ ī ꝑtes ꝑuas pͥoros illoꝝ corpoꝝ ſubītrantes: vt aer aqͣ ⁊hiꝰ: ⁊ ꝓpt̓ hāc ꝯditōeꝫ nomē tractū ē ad potētiasꝯgnitiuas. Ille .n. dr̄ hr̄e acutū viſū: ꝗ pōt penetrare ad vidēdū ꝑua ⁊ lōginqͣ q̄ alij n̄ videt. Et ille dr̄ hr̄e acutū ītellectū ꝗ penetrat ad ꝯgnitōemoccultoꝝ. iuxͣ hūc ēt modū ſubſtātie ſpūales dn̄rſubtiles: qꝛ maxīe elōgāt̉ a groſſitie corꝑali qͣlit̓cūqꝫ accipiat̉: ⁊ maxīe penetrat ad cognoſcēdū ītima rei. Occōe aūt hoꝝ fuerūt duo errores circadotē ſubtilitatꝭ corpoꝝ gl̓ificatoꝝ: quoꝝ vnꝰ ē dicētiū ꝙ pꝰ reſurrectōeꝫ corꝑa ꝯuertetur ī ſpm̄ occaſionē ſumētiū ex dictꝭ apl̓i .i. cor. 15. vbi dr̄: ſeīatur corpꝰ aīale: ſurget ſpūale: ⁊ hic error pͥmo cōuincit̉: qꝛ forte nō ē poſſibile qͣcūqꝫ ꝟtute ꝯuerticorpꝰ ī ſp̄m. 2º qꝛ ⁊ ſi eēt poſſibile ⁊ ſic fieret: tc̄hō nō reſurge̓t: qꝛ hō dic̄ ꝗd cōpoſitum ex aīa ⁊corꝑe ⁊ nō alteꝝ ſolū. Nec motiuū ē ſufficiēs qꝛſicut apl̓s dicit ꝙ corpꝰ ſpūale reſurget ita dic̄ ꝙſeminat̉ aīale: ſꝫ nūc nō dr̄ corpꝰ aīale: qꝛ cōuerſūſit ī aīam: gͦ nec tūc dicet̉ ſpūale: ex eo ꝙ cōuerſūſit ī ſp̄m. Aliꝰ error fuit dicētiū ꝙ pꝰ reſurrectōemcorꝑa beatoꝝ erūt ſubtilia: qꝛ erūt rara ad modūaeris: quod patet eſſe erroneum: quia talia corpora non ſūt palpabilia. Corpus autem chriſti poſt