.XXXI.
catur ꝙ iſta cōꝑatio habet locū in dilectionibꝰ cōcupiſce n̄ amicitie: ⁊ ꝙ d̓lectatio ſolū ſequit̉ amorē ꝯcupiſcētie: hoc ē ꝯͣ exꝑiētiā charitatis: qꝛ gaudet hō ſi mala ſibi ꝓpt̓ deū eueniāt: ēt ſi nihil boni vel p̄mij vl̓ ꝟtūtꝭ accide̓t: ſꝫ ſolū ꝓpt̓ deū pure⁊ īmediate: al̓s eēt gaudiū mercenariū. Itē licetdelectatio nō ſit niſi obiectū amoris ꝯcupiſcētiegeneral̓r: tn̄ delectatio magis cōſequit̉ amorē amicitie: ſicut ecōuerſo triſticia ⁊ ꝯtriſtatio eſt ꝯn̄sodiū īimicitie. Cū .n. ꝗs cogitat de re odioſa inuenit diſplicētiā: ⁊ nō ꝓpt̓ cognitōem de ip̄a: qꝛ an̄qͣꝫ p̄cipiat ſe de illa cogitare dolet ⁊ triſtat̉. Et ſimilit̓ ex hoc ip̄o ꝙ ꝑcipit rē amatā amore amicitie an̄qͣꝫ ꝑcipiat ip̄am ꝑceptōe delectat̉: qꝛ beatitudo ꝯſiſtit ī actu recto nō reflexo: ſꝫ ẜm oēs beatitudinē īmediate cōſeꝗt̉ delectatio: gͦ cū viſio n̄videat̉ niſi actu reflexo an̄qͣꝫ ip̄a ſit obiectū ꝯgnitionis ē beatifica delectatio. Itē cū delectatio volūtatis nō ſit aliud qͣꝫ q̄dam beniuola ⁊ delectabilis cōplacētia. Exꝑit̉ hō ꝙ bonū aīci placet ſibi⁊ ī eo delectat̉ ꝑ ſolū hoc ꝙ apprehēdit illud vtbonū aīci an̄qͣꝫ apprehēdat illud vt bonū ſuū. Etſil̓r qͣꝫuis vnicuiqꝫ ſit amabile bonū ꝓpriū: ſic etdelectabile: hoc tn̄ nō obſtāte dicim ꝙ bonū diuinū ē magis vnicuiqꝫ amabile qͣꝫ bonū ſuū formale gͦ ⁊ magis delectabile. Sic igit̉ obiectū fruitionis ē deus viſus ⁊ nō ip̄a viſio: vn̄ ⁊ delectatōhabet̉ pͥmo de deo viſo ⁊ nō de ip̄o viſu.De actu recto et reflexo vidēdi diligēdi fruēdi deū ꝗ ē ī pr̄ia qͦ ad vnitatē vel pluralitatē. Et dr̄ actꝰ rectꝰ qͦ īmediatevidet̉ deꝰ diligit̉ vel fruit̉ ꝗs eo. Reflexus āt actus dicit̉ qͦ ꝗs vidiet ſe vide deū .i. viſionē ſuā: dilectionē ſua diligit: delectatōe ſua delectat̉. Et invia ꝗdē actus rectꝰ ⁊ actꝰ reflexus qn̄ nō ſūt ſiml̓tūc realiter differūt: vt cū intelligo me intellexiſ⁊ volo me voluiſſe aliꝗd: qꝛ impoſſibile ē ꝙio qͦꝝ vnū ē corruptū aliud ſaluū ſint vna res:ſed qn̄ ſūt ſimul tūc ſūt vnꝰ actꝰ numero: ſiue cūintelligo me intellige̓ ⁊ volo me velle finē ⁊ velle aliꝗd ꝓpt̓ finem ex vnitate .n. pͥncipalis obiectiſūt vnus actꝰ numero. ¶ De vnitate aūt actus recti ⁊ reflexi in patria. Sciēdū ꝙ beatꝰ pōt vider̄viſionē ſuā duplicit̓: vno mō in deo: ⁊ tūc ē ꝟnusactꝰ numero quo videt̉ deū ⁊ qͦ videt ſe vide̓ deūſic̄ cognitio matutīa reꝝ ī ꝟbo eſt vnꝰ actus cuꝫviſione ip̄ius verbi: alio mō pōt habere expimētalē cognitionē de illa cognitōe ⁊ intueri illā ī ꝓpria natura: qꝛ licet habitū ſuꝑnaturalē nō ꝯgnoſcat hō naturaliter: tn̄ oēm actū ſuū pōt ꝑ exꝑientiā naturaliter cognoſce̓: ⁊ tūc iſte actus reflexusdiffert ab actu pͥmo ⁊ ab actu reflexo primo mōdicto: ſicut cognitio veſptina a cognitione beatifica ⁊ matutina. Similiter amare dilectionē patrie ⁊ delectari in delectatōne patrie pōt eē dupliciter: qꝛ vel dilectōe aut cōplacētia ſuꝑnaturali:qꝛ ꝗ diligit deū ꝯn̄s ē vt diligat ip̄am dilectōeꝫ⁊ ꝓpt̓ ip̄m met deū: ⁊ ſicut delectat̉ ⁊ quietat̉ in
deo: ita delectat̉ in ip̄a delectatione ꝓpter deū: ethic eſt vnꝰ actꝰ numero: ſic̄ in via vt dictū ē. Aliomō diligo ⁊ cōplaceo mihi in iſtis īqͣꝫtū ſūt bonūmeū ꝓpriū ⁊ formale ⁊ dilectōe naturali: ⁊ iſte actus reflexus differt a recto ⁊ a pͥmo reflexo: ſic̄dictū ē de viſione reflexa. Quōcūqꝫ aūt accipiat̉actꝰ reflexus in patria inqͣꝫtū hiꝰ in ip̄o nō ꝯſiſtitbeatitudo: ꝓut enī dic̄ actu naturalē diſtinctū realiter ab actu recto vidēdi diligēdi ⁊ fruēdi deoſic in ip̄o nō cōſiſtit beatitudo nec eēntialit̓ necaccn̄taliter nec ꝑ accidēs: qꝛ nō cōſeꝗt̉ pͥmo ⁊ ꝑſe ſed quaſi per accidēs. Si aūt loqͣmur de actureflexo ẜm qd̓ eſt vnꝰ actꝰ cū actu recto: tūc ſecūdū re cū ſit vnꝰ ⁊ idē actus cū recto: ſic̄ cōſiſtit beatitudo in actu recto: ita ⁊ in tali reflexo. Si auautem loquamur ſecundum rationem non pōtbtītudo eentialit̓ cōſiſtere ī actu reflexo: qꝛ eēntialis beatitudo hꝫ deū ꝓ obiecto īmediato ⁊ termino: actꝰ aūt reflexus vt ſic hꝫ ꝓ īmediato obiecto termino actū rectū ⁊ creatū vn̄ ⁊c̄. ¶ Queritur vtꝝ oēs ſūme ⁊ de neceſſitate appetāt beatitudinē. ℟. pe. de pal̓. in. 4. di. 49. q. 7. ar. 2. de appetitu beatitudīs actu elicito: ſūt circa hoc tresopiniones. Prima ē ꝙ volūtas nō vult ex neceſſitate beatitudinē ſibi ꝓpoſitā ſiue ī vniuerſali ſiue in ꝑticulari ſed libere: ⁊ ꝓbatōnem hꝰ opi. cābreuitatis obmitto ibi potes videre. ¶ Secūdaopi. ē ꝙ volūtas duplex ē .ſ. creata ⁊ īcreata: ⁊ volutas creata dupliciter accipi pōt .ſ. ꝓut ē in pr̄iavel ꝓut eſt ī via. Si loꝗmur de volūtate dininaſeu increata: dicēdū ꝙ ip̄a neceſſario vult ſuā beatitudinē: qꝛ ſi eā poſſet nō velle: poſſet deus n̄eſſe ꝑfecte beatus: delectatio .n. ꝑficit beatitudinē ſic pulchritudo iuuētutē: vt dicit̉. 4. ethicorūSi aūt deꝰ poſſet nō velle ſuā beatitudine: poſſꝫnō delectari de ea quare ⁊c̄. p̄terea ſi deꝰ poſſet n̄amare ſuā beatitudinē: poſſet nō amare ſeip̄m ꝙē ſua beatitudo: qd̓ ē incōueniens quare ⁊c̄. Siaūt loquimur d̓ volūtate creata ꝓ ſtatu patrie adhuc tal̓ volūtas vult neceſſario beatitudinē. Cuius rō ē: qꝛ ſi talis poſſet n̄ velle beatitudinē poſſet nō delectari: cū delectatio ſit actus volūtatisde bono volito. Iſtud aūt nō ē poſſibile ẜm naturā .ſ. ꝙ vidēs deū ſicut beati vidēt nō delectet̉de deo viſo: qꝛ qͣꝫqͣꝫ forte deꝰ de potētia abſolutapoſſet a tali viſione delectatōem ſuſpēdere: hoctn̄ nō pōt facere creatura. Itē beatus augꝰ. ꝓbatin. 13. de trinitate ꝙ n̄ ē beatitudo quā aliꝗs amittere pōt volēs aūt nolēs: ſꝫ nō pōt ꝗs eā amitter̄ſiue volens ſiue noles. Sed ſi beatꝰ nō vellet neceſſario ſuā beatitudinē ſed poſſet eam nolle autſuſpēdere ſuū velle: ſequeret̉ ꝙ beatitudo poſſetamitti a volēte vel nō volēte: gͦ īpoſſibile ē ꝙ beatitudo nō ſit neceſſario volita a beatis. Si autēloquamur de volūtate ꝓ ſtatu vie: ſic diſtinguēdū ē de beatitudīe: qꝛ beatitudo pōt accipi dupliciter: vno mū ī ſpāli ꝓ eo in qͦ vere beatitudo cōſiſtit: vt ē viſio diuina: aliomo pōt accipi generaliter ⁊ ẜm cōem rōem beatitudinis q̄ ē bn̄ haber̄