XXXI.

niſi dn̄s deus: ſumme: optime: potentiſſime: pulcherrime: ſtabilis ⁊ incōprehoſibilis. Immutabilis: mutās omnia: nunqͣꝫ nouus: nūqͣꝫ vetꝰ: innouans oīa ⁊ in vetuſtatē ꝑducens ſuperbos: ⁊ neſciunt. Semꝑ agens: ſemꝑ quietus: colligēs ⁊ nōerigens: portans ⁊ īplens: protegēs: creans ⁊ nutriens: ⁊ ꝑcipiēs. querēs cū nihil deſit tibi: amasnec eſtuas: zelas ⁊ ſecurus es: penitet te ⁊ nō doles: iraſceris ⁊ trāquillus es: mutās oꝑa: nec mutans cōſiliū: recipis que non inuenis: ⁊ nūqͣꝫ amiſiſti. Nūqͣꝫ inops ⁊ gaudes lueris. Nūqͣꝫ auarus⁊ vſuras exigis. Sēper erogat̉ tibi vt debeas.Et ꝗs habet ꝗcqͣꝫ non tuū. Reddis debita nullidebes: donās debita: nihil perdens: ⁊ ꝗd diximꝰdeus meus: vita mea: dulcedo noſtra ſācta. Quiſdabit mihi vt venias in cor meū: ⁊ inebries illd̓vt obliuiſcar mala mea: ⁊ vnū bonū meū amplectar te. Quid tibi ſuꝫ ip̄e: vt amari te iubeas a me⁊ niſi faciā iraſcaris mihi: ⁊ mineris ingentes miferias. Dic dic dn̄e deus meus: ꝗd mihi ſis: dicaīe mee ſalus tua ego ſū. hec ille Augꝰ. in. x. cōfeſ.oēs btē viuē volumꝰ. Beatꝰ āt necͣ ille ē: qꝛ n̄ hꝫqd̓ amat qͣlecūqꝫ ſit: nec ꝗ hꝫ qd̓ amat ſi noxiū ſitneqꝫ ꝗ n̄ amat qd̓ amādū ē: cū ſit optimū: nā et oappetit qd̓ adipiſci nō pōt cruciat: ⁊ ꝗ adeptꝰ eqd̓ adipiſcēdū nō eēt: egrotat. Reſtat̉ gͦ. 4. vbivita beata inueniri queat: cū .ſ. id qd̓ eſt hominiſoptimū ⁊ amatur ⁊ habetur. Ꝙ ē hominis optimū tale eē debet qd̓ nō amittat inuitus. Uirtuscerte aīam facit optimam: ⁊ que ad beatitudineꝫducit. Si aūt virtus ducit ad beatā vitam: nihilvirtutē eſſe affirmauerim niſi ſummū amorē deiNam ⁊ illud qd̓ ꝟtus quadriꝑtita dicit̉ ex ip̄iuſamoris vario effectu dicitur. Eſt .n. tꝑātia amorintegruꝫ ſe prebens ei quod amatur. Fortitudoamor facile tolerans omnia propter id qd̓ amat̉Iuſticia amor ſoli amato ſeruiēſ ⁊ ideo recte dominās. Prudētia amare ea ꝗbꝰ adiuuat̉ ab eis aꝗbꝰ īpēdit̉ ſagaciter eligēſ: ſꝫ hūc amorē n̄ cuiuſlibet rei: ſed dei eſſe diximus ideſt ſummi boni:ſumme ſapientie: ſumme concordie. Eſt eniꝫ caritas ſimplex ⁊ pura: que ſpiritu ſancto eſt inſpia: perducitur ad filium per quem cognoſcit̉er: ⁊ infra. Si deus eſt ſummum bonum hominis: nihil eſt aliud homini bene viuere qͣꝫ deum toto corde tota mente tota anima diligere aquo exiſtit: vel incorruptus in eo amor cuſtodiatur: quod eſt temperantie: nullis frangatur incōmodis: quod eſt fortitudinis: nullis alijs ſeruiatquod eſt iuſticie: vigilet in diſcernendis rebuſ nefallacia ſubrepat: quod eſt prudentie. Hec ē hominis vna perfectio qua ſola impetratur vt veritate perfruatur. hec Augꝰ.¶ De tertia dote aīe .ſ. fruitōne q̄ ē delectatio ſeugaudiū qd̓ hn̄t ſancti de deo viſo ⁊ amato. c. 6.☞ ETcuitione que ponitur. 3. dos anime. Fruitio ſecundum

pe. de pal̓. in. 4. di. 49. q. 4. ẜm cōmunem opinionē docto. eſt vna de dotibus anime ⁊ aurea eſtētialiter. Hec fruitio eſt delectatio ſeu graduū: qd̓habent ſancti de deo viſo ⁊ amato ꝓut diſtinguitur contra dilectionem que eſt alia dos. Et d̓ gaudio ſuperne patrie plene ſunt ſcripture: ⁊ propterip̄am ſummam delectationeꝫ aſſimilatur ille ſtatus rebus multum delectabilibus: vt cene nuptijſconuiuijs ⁊ huiuſmodi: ⁊ quo ad animas beatorum eſt laus mentalis dei poſtea reſumptis corporibus etiam vocalis. Unde Iſaie dicitur: gaudium ⁊ leticia inuenietur in ea gratiarum actio ⁊vox laudis. Huius autem fruitionis obiectū nōſolum principale: ſed etiam īmediatum eſt deusſcd̓m ꝙ in ſe eſt ſummum bonum amatum ſuperomnia amore amicitie ⁊ non viſio ipſius dei: vtquidam dicunt. Et hoc patet quatuor rationibꝰ.¶ Primo ſic ſi īmediatum obiectum fruitionisnō eſſet deus: ſed viſio dei: ſequeretur ꝙ inter viſionem ⁊ delectatione caderet actus medius reflexus: hoc eſt falſum: vt probatur ergo ⁊c̄. Maior patet: quia delectatio non poteſt eſſe niſi deobiecto cognito. Si ergo viſio dei eſſet immediatum obiectum delectationis: ſequeretur ꝙ ipſaviſio eſſet cognita: ſed viſio dei non poteſt eē cognita per actum reflexum quo videmus nos videre ergo ⁊c̄. Minor probatur: quia bonitas deiſumma ⁊ infinita viſa eſt prius a beato qͣꝫ bonitas viſionis que eſt finita: ſed voluntas nō poteſtferri actu deſiderij in ſummū bonū ſibi preſentatum per modum abſentis in via: gͦ ⁊ ſimiliter nōpoteſt ip̄a non ferri actu delectatōnis in ſummūbonum preſens in pr̄ia: prius ergo voluntas delectatur in deo qͣꝫ cognoſcatur ip̄a viſio: ergo cognitio viſionis non cadit media inter viſionemdei ⁊ delectationem ſequentem: ⁊ hec fuit minor¶ Scd̓o idē ꝓbatur ſic. in omni delectatione ⁊dilectione alicuius ⁊ habitione vel aſſecutioneeius quando habitum eſt magis dilectum qͣꝫ eiꝰhabitio: tunc ip̄m habitum eſt obiectum immediatum tam dilectionis qͣꝫ delectationis ⁊ nō habitio eius: ſed in dilectione ⁊ delectatione patrieque ſunt de deo habito: ip̄m habitum ſcilicet deus eſt magis dilectum qͣꝫ habitio eius ſcilicet viſio: ergo immediatum obiectum delectationis ⁊dilectionis eſt deus ⁊ non viſio per quā habeturMaior probatur dupliciter .ſ. ratione ⁊ exēplo.ratione probatur ſic: illud quod magis amatur īmediatius amatur: ſicut finis magis amatur qͣꝫ eaque ſunt ad finem: ⁊ ſimiliter immediatius amatur qͣꝫ in aſſecutione finis ſit oppoſituꝫ: idem patet per exemplum: quia enim magis diligo guſtūvini qͣꝫ ip̄m vinuꝫ: quia non diligo vinum niſi vtguſtum: ideo immediatum obiectum huius dilectionis eſt guſtus vini non vinum. Ecōtrario qn̄habeo amicum preſentem: ip̄e amicus eſt magisdilectus qͣꝫ eius habitio vel preſentia: ⁊ ideo eſtimmediatum obiectum dilectionis ⁊ delectationis: ⁊ ſic patet maior. Minor etiam patet: quia