.XXXI.

auendum ignem qui dicitur infernalis: ⁊ quibuſdam alijs ſanctis in quibuſdā alijsᶻ infirmitatibꝰ¶ Quarto vt oībus exhibeat̉ a nobis honor debitus. ¶ Quinto qꝛ orationibus pluriū impetratur: qd̓ non impetraret̉ orationibus vnius ſcd̓millud. multiplicatis interceſſoribuſ largiaris. Habent ergo ſancti in patria triplicem cognitionemſeu modū cognoſcēdi res. Primo in deo. Cū .n.vident dei eſſentiam in qua relucet idee oīm creaturarū: vt res obiecte in ſpeculo que tamē ideenon differunt realiter ab ip̄o deo: ſicut differuntidee .i. imagines artificiatoꝝ in mcte artificis abeo ſed ſunt vnū cum diuina eſſentia. differunt autem ratione quo ad nos. videntes ſancti diuinaꝫeſſentiam vident oīa que pertinet ad eoꝝ beatitudine: vt quidditates reꝝ ⁊ hiꝰ: vt dictum ē: nōtn̄ cōprehendūt deū. Et iſta viſio dicitur matutina ſicut ē in angelis que perfectior ē ſecūda: dequa nūc dicetur ⁊ clarior eſt: ſub qua includiturip̄a viſio diuine eſſētie q̄ eſt ꝑfectior: qꝛ in ea cōſiſtit beatitudo. Quidā tn̄ diſtīguūt nomīe appellantes viſione diuine eſſentie in ſe viſionem meridianā ⁊ clariorem. ¶ Secundo vident ſeu cognoſcunt ſancti creata cōuertendo intellectū ſuūad ſpecies intelligibiles eis inditas ſeu infuſaſ inegreſſu animaꝝ a corporibus: ſicut cōcreate ſūtangelis bonis ⁊ malis in eoꝝ prima cōcreatōneſic etiam cunctis hoībus bonis ⁊ malis paruis ⁊magnis: cū migrant a corpore ſpēs intelligibilesinfundunt̉ oīm ſpēꝝ reꝝ creataruꝫ: ad que ſe conuertendo per intellectū intelligāt naturas rerumqd̓ ſanctis cedit ad gaudiū: ⁊ dicitur viſio veſꝑtina: malis aūt ad penā nō refrigeriū. ¶ Tertio vident ſancti aliqua per ſciētiā hic acquiſitā: q̄ vtiqꝫ non amittitur: ſed remanētibus habitibus talium ſcientiaꝝ intelligere pn̄t cōcluſiones taliumſciētiaꝝ per habitus in eos remanentes. Nec eſtcontra qd̓ ait apl̓s. i. cor. 13. ſcientia deſtruet̉: ⁊ loquitur de ſtatu beatifico: qꝛ illa deſtructio intelliuertendo nos ad fantaſmata ⁊ irradiāte ſuper eaintellectu agente: ſed ibi nec erūt fantaſmata necexercitiū intellectus agentis. Sed de beatitudīeſuꝑnaturali qͣꝫtū ad intellectū agentem poſſet ſicimaginari ꝙ haberet ibi actū iſto modo: ꝙ ſicutlux aeri reſpectu caloris ⁊ raritatis eſt ratio actiue: ſic reſpectu rei accipiende eſt ei ratio patiēdi⁊ diſpoſitio paſſiua: ſic intellectus agēs qͣꝫuis reſpectu cognitionis vie ⁊ naturalis: ſic intellectuipoſſibili rō actiua ſibi imprimēs illā ꝑ ſpēm velīmediate: tn̄ reſpectu cognitionis beatifice eſt eiꝰdiſpoſitio paſſiua: nō tn̄ qꝛ intelligat. Uel pōt dici ꝙ illud qd̓ angelus intelligit per vnū intellectum: illud aīa per duos: vt ſicut non pōt ſentire niſi ꝑ cōpoſitione ex potentia ⁊ organo ſubiectiue:ſic nec clare pōt videre deū: niſi per ītellectū poſſibilem īformatū agentē ꝗ ē lux eius: vel ſic̄ oculus illuminatus videret: ſic intellectus poſſibilis

formaliter intellectu agente illuſtratus: videt̉ tn̄mihi veꝝ ꝙ qꝛ intellectꝰ agēs nō ē ꝑfectio ſimpliciter: cū nō ſit ī deo nec in angelis ꝙ nō habet beatificū actum eēntialē nec actiue: qꝛ ſic eſt a ſolodeo: nec paſſiue: ſed ſolus intellectus poſſibilis:ſed oīs actus eiꝰ eſt intelligere facere circa naturaliter intelligibilia nō alia ⁊ in aīa cōiuncta. Nāꝗd faciat an̄ aliꝗd faciat etiā reſpectu naturaliuꝫintellectionū non apparet. Cōſtat eniꝫ ꝙ nihil abſtrahit: ſed qꝛ ip̄e ē oīa facere qd̓ poſſibile eſt fieri. Uidetur etiā ꝙ ſpes abſtracte an̄ ſeꝑationē ininfluxū: in ſeparatione anime nullā intellectionecauſare pn̄t naturaliter: niſi in virtute intellectusagentis: in quo apparet īperfectio ſpeꝝ angelicarū q̄ habēt v̓tute intellectꝰ agētis per ſe.¶ De ſecunda dote anime que dicitur dilectioſeu tento. c. v.C ſecunda dote anime que dicitur ẜm aliquosˣ dilectio:ẜm aliquos tentio. De dilectione patrie dicit̉ Ieremie. ¶ Uiuit dn̄s cuius ignis eſt in ſyon: ⁊ caminus eius in hieruſalē. Syon interpretatur ſpecula ſeu ſpeculatio: ⁊ ſignificat eccleſiā militantēin qua eſt ignis diuine dilectōis. Hieruſalē interpretatur viſio pacis: ⁊ ſignificat eccleſiā triūphātem: vbi videtur deus ſumma pax: hic autē ꝑ ſpeculū fidei. In eccleſia aūt triūphāte eſt caminusignis .i. abūdantia ⁊ ꝑfectio caritatꝭ: ibi ꝑfectiſſime īpletur illud p̄ceptū. deutro. 6. ⁊ luc. io. ⁊ mat.20. Diliges dominū deum tuū ex toto corde tuo⁊ ex tota anima tua ⁊ ex omni mēte tua: qꝛ ſemꝑactualiter voluntas fertur in dilectionem dei. Cūenim obiectū voluntatis in qd̓ fertur ꝑ actum dilectionis ſit bonū cognitū: qn̄ ꝑ intellectū repreſentatur volūtati bonū aliqd̓ veꝝ volūtas mouetur ad ip̄m amandū: ⁊ qͣꝫto intellectus ſe repreſētat ſeu oſtendit illud eſſe maius bonū tanto magis amat: ⁊ ſi cōtinue illud oſtendatur voluntatiper intellectū cōtinue intelligēdo cōtinue amat.Cū enim in patria ſancti cōtinue videant clare diuinam eēntiā que ē infinitū bonū: ⁊ bonū vl̓e inquo ſunt virtualiter oīa bona: ſicut effectus exiſtunt virtualiter in cā ſua omniūqꝫ reꝝ ꝑfectōneſſicut in deo: non ſicut in creaturis .ſ. cū aliquo. defectu: ſed ſine aliqua mixtura defectꝰ non pōt voluntas non ferri in ip̄m deū bonū infinitum perdilectionem ſummā cōtinue nō coacta violeterſed tracta naturaliter ⁊ ſupernaturaliter per lumēglorie. Et hinc eſt ꝙ peccare non poſſunt cū auerti non poſſunt a continua viſionē: ⁊ exinde adilectione ſūmi boni. Sed in vita preſenti dumſancti deum contēplantur: ⁊ actu conſiderant deum eſſe ſummum bonum ⁊ guſtant: pro eo tempore non dilabuntur ad alia amanda: qꝛ nō pōtmens cōtinue deū ſpeculari: ſed oportet in alijsoccupari dum ad alia extenditur: aliquādo men