Titulus.

non poſſit eſſe pn̄s intellectui in rōe obiecti immediate ꝗn videatur: cū hoc ſit eum videre formaliter: qd̓ cū habere pn̄tē in rōe obiecti: tn̄ cuꝫviſio dei habeat gradus: ⁊ perfectior ſit illaˡ quavidetur in ſe ⁊ oīa in eo qͣꝫ illa que in ſe videtur:⁊ nihil in eo pōt ip̄e ſe pn̄tare per viſionē ſui tm̄ ſine viſione alioꝝ in illo vel cū viſione iſtoꝝ ⁊ nōilloꝝ: ſicut ſibi placet: ſecus eſt de ſpeculo: qd̓ nōeſt volūtariū. Sed quō ſancti cognoſcāt ſeu videant oratōes noſtras vocales vel mētales. Dic̄pe. de pal̓. in. 4. di. 45. ar. 2. ꝙ quidā dicūt ꝙ ī beatis tā hoīibus qͣꝫ angelis ē triplex cognitio .ſ.naturalis: beata: ⁊ quedā media que dicit reuelatoria. Et ſi querat de prima cognitione .ſ. naturali an cognoſcāt per ea orōnes noſtras: ſic dicuntꝙ nō ſaltē aīe ſeꝑatē: cuiꝰ rō ē ẜm eos: qꝛ natural̓cognitio anime ſeꝑate eſt cōis bonis ⁊ malis: ſedmali nō cognoſcut cogitationes nec facta viuoꝝſicut dicit beatꝰ gregꝭ. ſumēs argumētū de aīa diuitis epulonis: qui ignorabat ſtatū ⁊ facta fratꝝſuoꝝ: ergo nec aīe beatoꝝ cognoſcūt cogitatōesvel facta viuoꝝ. ¶ Si querat vtꝝ beati cognitione beata cognoſcāt orones noſtras vocales velmentalesᶻ dicūt ꝙ nō: qꝛ illa qn̄qꝫ cognoſcūtur:qn̄qꝫ nō pertinēt ad beatā cognitionē: ſed cognitio quā habeāt beati de orationibꝰ noſtris vocalibus vel mentalibꝰ nō ſemꝑ ē in eis: qꝛ an̄qͣꝫ oremus eas nō precognoſcūt. Nec aliquis ponit ꝙtalis cognitio ſit ſemꝑ in eis: qꝛ ſi cognitio taliuꝫeēt ſemꝑ in eis: eadē rōne ⁊ cognitio oīm aliorūꝑticulariū cōtingentiū: ⁊ ſic nō indigerēt ꝙ aliꝗdeis reuelaretur: qd̓ eſt falſū: cū angeli qui nō ſuntaīabus inferiores ꝑ reuelatōem purgentur ab neſcientia multaꝝ rerū: vt patet per dionyſiū. 6. c.celeſtis ierarchie: ergo talis cognitio nō eſt beata: ⁊ ſic patet minor. Maior ꝓbat̉: qꝛ cognitō beata eſt vna cognitio ſemꝑ manēs in reſpectu vnius p̓ncipalis obiecti ſemꝑ eodē mō ſe habētis: ⁊ideo ē īpoſſibile ꝙ ꝑ eā aliquid de nouo cognoſcatur vbi ſit aliqua mutatio: vel in obiecto rep̄ſentante vel in ip̄a actione vel in vtroqꝫ: ſed nulla hoꝝ eſt ergo ⁊c̄. Si loquamur de cognitōne ꝑreuelatōem: ſic dicūt ꝙ oēs beati cognoſcūt orationes noſtras ſiue metales ſiue vocales que dirigunt̉ ad eos: qꝛ ſcd̓m augꝭ. ad beatitudinē reꝗritur ꝙ habeat vnuſꝗſqꝫ qd̓ vult: nec aliꝗd inordinate vult: ſed quilibet recta volūtate vult cognoſcere ea que ad ip̄m ꝑtinent: ⁊ ideo beati quibus nulla rectitudo deeſt: volūt cognoſcere oīaea que ad eoꝝ beatitudinē ꝑtinent: cognoſcūt. ſecorationes quas ad eos dirigimus ad eos ꝑtinēttanqͣꝫ ad mediatores inter nos ⁊ deū: ergo beatiillas orationes cognoſcūt: ⁊ cū hoc nō ſit de cognitōe naturali vel beata: vt ꝓbatū eſt. Reſtatꝙ ſit cognitione reuelatoria que ꝑtinet ad beatitudinem accidētalem. Sed poſſet ſuſtineri contra iſtā opinionē ꝙ cognitione etiā beata ſancticognoſcerent orationes noſtraſ: quia illa viſioneſancti non ſolum vident diuinā eſſentiam: ſed ēt

quicquid ad eos directe pertinet: vt ip̄imet dicūtde illa opinione: ſed ad ip̄os ꝑtinent oratōes adeos directe: vt etiam ip̄i dicūt: ergo illas vident.Nec obſtat ꝙ illa cognitio beata non variatur:qꝛ poſſibile eſt ꝙ beatꝰ a principio ſue viſionis⁊ beatitudinis videt in deo oēs orationes ad ſedirigēdas in perpetuū: ⁊ ſic poſtea illa viſio nonmutatur. Nec obſtat ſi dicatur ꝙ qͣꝫto aliꝗd limpidius videt deum: tanto plura in ipſo videt. cōtingit autē aliquē plus orare ſanctum minus limpide videntē deū: gͦ ⁊c̄. Dicendū eſt ergo ꝙ pͥmaopinio ſiue ꝓpō eſt vera de viſis per ſe perficiētibus intellectū: ſicut ſūt quidditates creabiles nōde ſingularibus. Uel poteſt dici ꝙ d̓ nouo ea cognoſcit cognitione non intenſa: ſed extēſa ad plura obiecta. Ꝙ aūt dicūt de cognitione reuelatoria nō videtur: qꝛ reuelatio eſt nō de his que ſpecialiter ad vnūqueqꝫ pertinent: ſed de his que generaliter pertinent ad ſtatū eccleſie: de quibus invia eſt reuelatio ꝓphetie: que tamē poſtqͣꝫ ſūt reuelata a deo vel ab angelo ſuperiori ſtatiꝫ cognoſcuntur cognitione beatifica ſcd̓m quoſdaꝫ: ſiueigitur cognitione reuelatoria: ſiue cognitione beata ſancti vident orationes noſtras ſcd̓m oēs. ¶Ubi etiā ſciendū ſecundū pe. vbi ſupra ꝙ orationes ſanctoꝝ ſemꝑ valēt nobis quotienſcūqꝫ orātpro nobis poſtulando ſimpliciter aliquid fieri ꝓnobis: qꝛ cū voluntas eoꝝ ſit totaliter cōformisvoluntati diuine nihil volunt fieri circa nos: niſiqd̓ deus vult fieri: illud qd̓ deus vult fieri volūtate cōſequēte que eſt volūtas ſimpliciter ſemꝑfit. Nec tamen fruſtra orāt ꝓ nobis qͣꝫuis nō orētniſi qd̓ ſciunt deum velle: quia ſicut effectus naturales qui tamen volente deo eueniunt: non eueniunt niſi mediantibus cauſis ſecundis: non ꝓpt̓efficaciam potētie diuine: ſed ꝓpter ordine rebꝰdiuinitus inſtitutum: ſic diuina beneficia deſcendunt in nos medi antibus beatis tam angelis qͣꝫanimabuſ beatis: non ꝓpter defectum diuine miſericordie: ſed ꝓpter ordinem diuinum cōſeruādum: quo deus vult bonitatem ſuam cōmunicare inferioribꝰ per ſuperiores. ¶ Ubi etiam ſciendum ſcd̓m pe. vbi ſupra decens eſt: vt orōes noſtras dirigamus ad ſanctos: qꝛ ẜm dionyſiuꝫ lexdeitatis eſt infima ad ſuprema per media reducere: ſed qͣꝫtū ad dona gratie beati ſunt medij inter viatores ⁊ deum: ergo eis mediantibus viatores debent reduci in deum: ⁊ non ſolum maiores: ſed etiam mediocres: ⁊ minores ſancti ſunta nobis exorandi propter quinqꝫ rationes: queprima eſt: quia aliquando quis habet maioredeuotionem ad minorem ſanctum: ex deuotōneautem maxime dependet orationis effectus. ¶Secundo ad tollendum faſtidium: quia aſſiduitas eiuſdem rei faſtidium parit: per hoc autem ꝙalternatim diuerſos ſanctos oramus quaſi in ſingulis nouus feruor deuotionis excitatur. ¶ Lertio quia quibuſdā ſanctis datum eſt in quibuſdācaſibus patrocinari: vt ſancto antonio ad extin-