XXXI.
ꝙ deusSciendum etiam gerit etſtat ſeu exiſtit in rebus quinqꝫ modis ẜm vincꝭ̓.primo li. ſpec. hiſtorial̓ .ſ. ꝑ naturā: ꝑ gratiam: ꝑgloriā: ꝑ vnionē: ⁊ ꝑ loci circūſcriptionē. Et pernaturā tripliciter .ſ. potētialiter p̄ſidendo: pn̄tialiter cognoſcēdo: eēntialiter ſubſtētādo: ⁊ ſic inoībus ꝑ gratiā exiſtit tripliciter .ſ. in habitatiōe:vt in iuſtis hoībus: apl̓us ad ephe. 3. c. habitarexp̄m ꝑ fidē in cordibus vr̄is. Efficacia: vt in ſacramētis. Myſterio: vt in colūba ſuꝑ xp̄m apparēte. Per gl̓am tripliciter exiſtit in beatis .ſ. invi rōnali inqͣꝫtum ē veritas ꝑ cognitionē: in cōcupiſcibili inqͣꝫtum ē bonitas ꝑ delectationē: iniraſcibili inqͣꝫtum ē poteſtas vel maieſtas ꝑ reuerentiā. Per vnionē tripliciter ineſt .ſ. ꝑ hūanānaturaꝫ in xp̄o: ad carnē tm̄: vt in ſepulchro: adaīam tm̄: vt in inferno. ꝑ loci circūſcriptionē ſiue corꝑalem pn̄tiam tripl̓r .ſ. in vtero ꝟginis ꝑꝯceptionē: in mūdo ꝑ eruditionē: ī celo ꝑ dextere pr̄is ꝯſeſſionē. eſt gͦ deus in oībus n̄ partialit̓diuiſus: ſꝫ vbiqꝫ totūſ: intra oīa n̄ incluſus: extraoīa n̄ excluſus: ſuꝑ oīa n̄ elatus: infra oīa nō depreſſus ẜm greg. in moral̓.¶ De beatitudine hominis .ſ. in quo ꝯſiſtat. c. iijUtanduꝫ ſecundūPe. de pal̓. in. 4. di. 49. arti. 8. ꝙ cū beatitudo noīet bonū ꝑfectu illius qui dr̄ beatusſicut aliꝗd dr̄ bonuꝫ alicui dupl̓r: ſic beatitudoalicuius dr̄ dupliciter. Dicitur .n. bonū alicuiusdupliciter: vno mō extrinſece ſolū ꝑ modū agētis vel obiecti: ſicut ignis dr̄ bonus frigeſcētimodū agentis vel efficiētis: qꝛ .ſ. cauſat caloreꝫin eo ꝗ eſt ſibi bonus formalit̓: ⁊ viror eſt ocl̓obonus ꝑ modū obiecti. ¶ Alio mō dr̄ bonū aliꝗd alicui formal̓r ⁊ intrinſece: ſicut ſanitas ē bonū hoī qͦ ad corpus: ⁊ ſcīe ⁊ ꝟ̓tutes ſūt bona aīequā ꝑficiūt formalit̓. ¶ Sil̓r beatitudo hoīs dr̄dupl̓r: vno mō illud qd̓ beatificat hoīem ſoluꝫextrinſece ꝑ modū agētis vel obiecti: alio modo illud qd̓ btīficat hoīem formal̓r ⁊ intrinſecetanqͣꝫ ꝑfectio ſibi inherens. comꝑando aūt hasduas btītudines adinuicē magis ꝓprie dr̄ btītudo hoīs. 2 .ſ. illud ꝙ beatificat hoīem .ſ. formalit̓ ⁊ intrinſece qͣꝫ illud qd̓ btīficat hoīem ſolū extrinſece. Huius rō ē: qꝛ illud magis dr̄ btītudonr̄a qͦ magis ꝓprie dicimur btī: ſꝫ ꝑ illud qd̓ formalit̓ nos btīficat magis ꝓprie dicimur btī qͣꝫꝑ quēcūqꝫ extrinſecū. Denoīatio .n. formalis ſēꝑē magis ꝓpria qͣꝫ q̄cūqꝫ alia: qꝛ in eo ꝙ ſic noīatē vere ⁊ ꝓpͥe res noīs: ſic̄ aīal ꝓprijſſime dr̄ ſanū: qꝛ in eo ē ſanitas a qͣ denoīat̉ ſanū: n̄ ita ꝓpͥedr̄ medicīa ſana: nec aīal dr̄ ſanū rōe medicineſꝫ hō denoīat̉ btūs formali denoīatiōe a btītudine: q̄ ē ꝑfectō ī eo exn̄s. ab obiecto aūt ⁊ ab eſficiēte n̄ dr̄ formali denoīatōe btūs: qꝛ btītudo
q̄ ē obiectū vel cā agēs n̄ ē in noīe ſꝫ ē denoīatōſolū extrinſeca gͦ ⁊c̄. Itē qꝛ illud ꝓprie dr̄ nr̄mqd̓ ē nobis magis vnitū: ſꝫ btītudo q̄ ē in nobisformal̓r ⁊ intrinſece ē nobis magis vnita: qͣꝫ btītudo q̄ ſolū hꝫ ſe ad nos extrinſece ⁊ obiectiue:qꝛ illa n̄ attingit̉ a nobis niſi mediāte btītudineformali: gͦ illa formalis ⁊ intrinſeca ē magis btītudo nr̄a: ⁊ ẜm eā magis dicimur btī: qͣꝫuis tn̄ illa formalis magis dicat̉ btītudo nr̄a qͣꝫ obiectiua q̄ deus ē: tn̄ abſolutē loq̄ndo magiſ illa obiectiua ē: ⁊ dr̄ btītudo: qꝛ deus ē obiectu nr̄e btītudīs: ē magis ꝓprie ⁊ vere btītudo qͣꝫ btītudonr̄a illa formalis intrinſeca. ¶ Sciendū ẜm pe.vbi ſupra ꝙ btītudo formalis ⁊ ſubiectīa eēntialiter dicta n̄ ꝯſiſtit in aliqͣ ꝑfectione corꝑali: ⁊rō hꝰ ē: qꝛ de rōe huius btītudīs ſic accepte ē ꝙipſa ſit optīa ꝑfectio hoīs ad quē oēs alie ꝑfectōnes ordinant ſicut ad finē: ſic .n. noīe btītudinisvel felicitatis oēs vtunt̉ tā phyſici qͣꝫ theologi.Dicit .n. ph̓s pͦ ethicoꝝ ꝙ felicitas ē oīm oꝑatorū ſūmū bonū: ⁊ infra dicit ꝙ ip̄am volumꝰ ꝓpter ſe: alia autē ꝓpter ip̄am. Ex qͦ pōt ſic argui:illa ꝑfectio q̄ n̄ eſt ſūme bona nec ꝓpter ſe volita ſꝫ ꝓpter aliā meliorē n̄ pōt hr̄e rōnē btītudīsſꝫ oīs ꝑfectio corꝑalis ē huiuſmōi gͦ ⁊c̄. Maiordeclarata ē: ſꝫ minor ꝓbat̉: qꝛ ſicut ſe hꝫ corpuſad aīam: ſic ſe hn̄t ꝑfectiones corꝑis ad ꝑfectiones aīe: qꝛ ſicut ſe hn̄t ꝑfectibilia adinuice: ſic ſehn̄t ꝑfectiones eoꝝ: ſed corpus ꝓpter aīam ⁊ naͣturaliter ip̄a materia ꝓpter formaꝫ tanqͣꝫ ꝓpteraliꝗd melius: vt dr̄ 2º phyſicoꝝ. gͦ ꝑfectiōes corporis ſūt ꝑꝑ ꝑfectiōes aīe tanqͣꝫ ꝓpter aliqd̓ melius: ⁊ hec fuit minor: ⁊ ſic pꝫ ꝯcluſio. ⁊ ꝑ ideꝫ pꝫꝙ aīe ꝑfectiones qͣꝫtū ad ꝑtē ſenſitiuā q̄ ē totiusꝯiuncti n̄ pn̄t habere rōem btītudinis: qꝛ ſic̄ ſehꝫ ſenſus ad intellectu: ſic ſe hꝫ ꝑfectio ſenſitiueꝑtis ⁊ appetitus corrn̄dentis ad ꝑfectionē intellectus ⁊ volūtatis: ſꝫ in hoīe ſēſus ē ꝓpter intellectū tanqͣꝫ ꝓpter aliꝗd melius ⁊ nobiliꝰ: gͦ ꝑfectiones ſenſitiue ꝑtis ſūt ꝓpt̓ ꝑfectiōes intellectiuas tanqͣꝫ ꝓpter nobiliores ⁊ meliores: gͦ in eisn̄ pōt ꝯſiſtere btītudo hoīs: ex qͦ ſequit̉ ꝙ cū ꝑsintellectiua ꝓut diſtinguit̉ ꝯͣ ſenſitiuā includatintellectū ⁊ voluntateꝫ: quibus nihil nobilius ēin hoīe: ꝙ btītudo ꝯſiſtat in optīa ꝑfectione intellectus vel voluntatis vel vtriuſqꝫ ſimul. ¶Ad beatitudinē aūt ꝑtinet dos aureola ⁊ fructꝰque quidē ẜm pe. vbi ſupra n̄ educūt̉ de aliquapotētia naturali: qꝛ darent eē naturale nec ſuntab agente naturali. Uiſio gͦ beatifica ⁊ om̄is forma ſuꝑnaturalis accidētalis p̄exiſtit in potentiapaſſiua ſubiecti: qꝛ pōt eē ſine illo miracl̓o. Iteꝫeducit̉ ꝑ ꝯn̄s de illa potētia n̄ naturali ſꝫ obīali⁊ pexiſtit ī potētia ſuꝑnaturali n̄ nat̉ali. ¶ De dotibꝰ ſciendū pͦ ꝗd ſit doſ: vn̄ dicat̉: ⁊ cui ꝯueniat?¶ Eſt āt dos ꝑpetuꝰ ornatꝰ aīe ⁊ corꝑis iugit̓ ineterna btītudine ꝑſeuerans. dat̉ autem in humana conuerſatione doſa patre filie ſue deſpōſate: