Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
166v
Einzelbild herunterladen
 

Citulus.

maieſtatē īattingibilē: ꝓfundū ꝓpter ſcientiaminſcrutabilem. Hec ẜm apl̓m ſancti ꝯprehendūtInno. z. in cōcilio generali inꝗt firmiter credimꝰ ſimpliciter cōfitemur vnus ſolus ē verꝰ deꝰeternus īmenſus īcōmutabilis incōprehenſibil̓oīpotēs īeffabilis pater filius ſp̄s .ſ. de ſū. tri. fi. ca. in prin. itaqꝫ dicere de deo ẜm ſubſtantiāquid ē: impoſſibile ē. Unde damaſcenus dicit de deo ſcire poſſumus qꝛ ē: ſꝫ quid ē: meliuſqꝫ īnoteſci pōt ex oīum rerum ablatione. propterea dicit etiam diony. affirmationes ī diuinis ſunt īcōpacte: negationes vere. Dicere eniꝫde deo ſit bonus ſapiens miſericors īproprialocutio ē: qꝛ has qualitates p̄dicamus aliquoꝓut ītelligimꝰ. Intelligimus autē iſta accidētia in ſubiecto in quo ſunt: ſꝫ in deo nullū ē accidens: ſꝫ ſapīa bonitas ſunt eēntia ſua. ſed cumnegamus deuꝫ corpus vl̓ viſibile aut mutabile huiuſmōi iſta vera ꝓpria ſunt: ita autē deꝰē vnus ī eēntia trinus in ꝑſonis. Unus ē: ne differentia ꝯtrarietatē: ꝯtrarietas pugnā: pugna corruptionē inducat. Trinus auteꝫ ne ſolitudo autſingularitas euꝫ vl̓ minꝰ potēteꝫ vl̓ minus bonūvl̓ ēt minus felicē oſtendat. Pater nanqꝫ fontal̓oīum bonitas: qꝛ voluit potuit filiuꝫ dilectuꝫgenuit: cui beatitudinis ſue delitias pleniſſimecōicauit: enī inopi dando ſubuenit: ſꝫ ip̄aꝫ copiaꝫ genuit: quidē materialiter vt homo hoīemgenuit. blaſphemiū ē enī talia in deo cogitare: ſꝫſicut ſol generat radiū: mens hoīs eructat ſeugenerat verbū. Si ego ait deus Iſaie vlt. alijsgenerationē tribuo ſterilis ꝑmanebo. q. d. filium eniꝫ mihi ꝯſubſtantiale coequalē coeter generabo: ſicut ſplendor ſolis coeternus eſſꝫſoli ſi ſol eēt eternus: ſed generationeꝫ eius quisenarrabit Iſaie. 53. certe nullus in pn̄ti .ſ. quo admodū: hic dei filius ē. Et dicit̉ ſapientia veritasverbū figura ſplēdor patris eius imago ꝑfectiſima: quā ip̄e ſecretiſſimꝰ dignis aīs īnoteſcit: hunc etiā oīa facit: quaſi per organum myſteriale: ſꝫ naturali ſubſiſtente nature virtuteſicut ignis lucet eo: qꝛ ex eo ꝓuenit lumē. Ne aute īmoderata eēt generatio filius genuit: ſedab vtroqꝫ ꝓcedit ſp̄s .ſ. vt ābo ſe mutuo diligentes tertiū ꝯdiculū haberēt: cui charitatis ſue delitias oīno cōicarent in quo etiā vl̓ per quē creature rationales modulo ſue capacitatis eiſdeꝫꝑticiparēt. ipſe .n. ſp̄s .ſ. amor ē patris ī filiū filijin patrem vtrunqꝫ coniūgens noſqꝫ ſubiungensNec amor iſte eſt talis qualis ē nr̄: ſicut nec verbum dei eſt ſicut noſtrū verbū accedens incipiens deficiens: ſed amor perſona ſubſiſtens necpͥncipium habens nec finem ſed eternus. Qm̄ad ſummū bonum pertinet ſūma perfectio ſūma iocunditas: filius a patre procedit per modūgenerationis: que eſt emanatio perfectiſſima:ſpūs ſanctus ab vtroqꝫ per modū liberalitatis:hec iocūdiſſima atqꝫ gratiſſima: nihil .n. iocundius qͣꝫ diligere diligi ſimulqꝫ delitijs frui cōibꝰ

nec vllius boni poſſeſſio iocūda ſine ſocio. Primum precipuū liberalitatis donū in quo ⁊c̄.cta donantur ē amor. Eſt āt ſp̄s ſanctus equalisvtriqꝫ: qꝛ a ſūma liberalitate oportuit ſūmū do ꝓcedere vn̄ ſūmum bonū ē. Eſt āt deus: qꝛdonum intrinſecū ē. pōt āt aliquā rōne d̓mōſtrari myſteriū trinitatis: ſi demōſtretur vnitas diuīe eēntie exēplū ēt trinitatis vnius ſubſtātie nullū in creatura ſatis exp̄ſſū īuenitur. in ignetn̄ maxīe apꝑuiſſe legitur: qꝛ ī eo ſimul tria conſiſtūt .ſ. ignis ſplēdor calor vnū lumē ſūt: que inſeꝑabil̓r oꝑētur: igni tn̄ attribuit̉ vſtio: ſplēdori illūinatio: calori calefactio. ſic āt tota trinitas ſui ꝑfectiōe equalis ē vt exceptis ꝓpͥetatibꝰſonalibꝰ .ſ. gignere. naſci ꝓcedere hiꝰ: ꝗcquid devna ꝑſona dr̄ digne de tribꝰ ītelligatur vt creareiuſtificare illūinare ſaluare hiꝰ ſapīa potētia honitas hiꝰ. Notiōes āt ꝑſonaꝝ ſūt pr̄nitas filiatio proceſſio addūtur alie due .ſ. īnaſcibilitas ꝯīs ſpiratio. Hec āt que de myſterio ſanctetrinitatis veriſſime dicta ſūt: nulla efficaci rōnedemōſtrari pn̄t vel aliqua ꝓpͥa ſimilitudīe d̓clarari: ſed neceſſario credi debēt qꝛ in hoc meritūfidei cōſiſtit: inꝗſitio rōem ad temeritatē ꝑtinet. Un̄ ber. trinitatē ī vnitate īueſtigare temeritas ē: credere pietas ē: noſſe vita eterna ē: ſolūāt vtil̓r hoc credit̉: ſed valde rōnabil̓r leuit̉Un̄ ī li. tri. Ricar. ait vtinā attēderēt iudei: vti aduerteret pagani quāta ſcīe ſeueritatehac ꝑte ad iudiciū dīnū poterimꝰ acceder̄: nōne cōfidētia deo dicere poterimꝰ: dn̄e ſi errorē .ſ. ī hac nr̄a credulitate a teip̄o decepti ſumꝰ?iſta tātꝭ ſignis ꝓdigijs cōfirmata ſt̓ talibꝰniſi te fieri pn̄t. Et certe a ſūme ſāctitatꝭ viriſſt̓nobis tradita: ſūma āttica atteſtatiōe ꝓbatateip̄o cooꝑāte ẜmōe ꝯfirmāte ſequētibꝰ ſignishec ille. aūt ip̄a trinitas vnꝰ deꝰ creauerit oīa hēat ꝓuidētiā de oībꝰ ēt viliſſimis rebꝰ maxime de regībꝰ hoīum: pꝫ aug. de ciui. dei li. v. c. Deꝰ ſūmꝰ verꝰ verbo ſuo .ſ.ſ. tria vnū ſt̓deus vnꝰ oīpotēs creator factor oīs aīe atqꝫ oīſcorꝑis cuiꝰ ſt̓ ꝑticipationes felices oēs ſūt ī veritate vanitate felices. Qui fecit hoīem rōnaleaīal ex aīa corꝑe. Qui peccātē nec īpunituꝫ ꝑmiſit: nec ſin miſericordia d̓reliꝗt: bōis mal̓ ēt eēntiā lapidibꝰ vitā ſēinalē arboribꝰ: vitā ſēſualē pecoribꝰ vitā ītellectualēſolis āgelis dedit a ē oīs ſpes oīs ordo: a ēmēſura numerꝰ pōdus: a ē ꝗcꝗd natural̓r ē:cuiuſqꝫ generis ē: cuiuſqꝫ extīatōis ē: a ſūt ſēinaformaꝝ forme ſeminū: motꝰ ſēinū atqꝫ formaꝝ dedit cām originē pulchritudine valitudi ꝓpagatiōis fecūditatē mēbroꝝ diſpōem: ſalute cōcordie. Qui aīe irrōnali d̓dit ſenſū memoriā appetitū: rōali īſuꝑ mētē ītelligētiā volūtatē: ſolū celū terra nec ſolū āgelū hoīemſed nec exigui cōtēptibil̓ aīalis viſcera: nec herbe floſculū: nec arboris foliū ſiue ſuaꝝ ꝑtiū. deus ſtetit ſtat. 5. modis.