Citulus.
maieſtatē īattingibilē: ꝓfundū ꝓpter ſcientiaminſcrutabilem. Hec ẜm apl̓m ſancti ꝯprehendūtInno. z. in cōcilio generali inꝗt firmiter credimꝰ⁊ ſimpliciter cōfitemur ꝙ vnus ſolus ē verꝰ deꝰeternus īmenſus īcōmutabilis incōprehenſibil̓oīpotēs ⁊ īeffabilis pater filius ⁊ ſp̄s .ſ. de ſū. tri.⁊ fi. ca. in prin. itaqꝫ dicere de deo ẜm ſubſtantiāquid ē: impoſſibile ē. Unde ⁊ damaſcenus dicitꝙ de deo ſcire poſſumus qꝛ ē: ſꝫ nō quid ē: meliuſqꝫ īnoteſci pōt ex oīum rerum ablatione. propterea dicit etiam diony. ꝙ affirmationes ī diuinis ſunt īcōpacte: negationes vere. Dicere eniꝫde deo ꝙ ſit bonus ſapiens miſericors īproprialocutio ē: qꝛ has qualitates p̄dicamus d̓ aliquoꝓut ītelligimꝰ. Intelligimus autē iſta eē accidētia in ſubiecto in quo ſunt: ſꝫ in deo nullū ē accidens: ſꝫ ſapīa ⁊ bonitas ſunt eēntia ſua. ſed cumnegamus deuꝫ eē corpus vl̓ viſibile aut mutabile ⁊ huiuſmōi iſta vera ⁊ ꝓpria ſunt: ita autē deꝰē vnus ī eēntia ⁊ trinus in ꝑſonis. Unus ē: ne differentia ꝯtrarietatē: ꝯtrarietas pugnā: pugna corruptionē inducat. Trinus auteꝫ ne ſolitudo autſingularitas euꝫ vl̓ minꝰ potēteꝫ vl̓ minus bonūvl̓ ēt minus felicē oſtendat. Pater nanqꝫ fontal̓oīum bonitas: qꝛ voluit ⁊ potuit filiuꝫ dilectuꝫgenuit: cui beatitudinis ſue delitias pleniſſimecōicauit: n̄ enī inopi dando ſubuenit: ſꝫ ip̄aꝫ copiaꝫ genuit: nō quidē materialiter vt homo hoīemgenuit. blaſphemiū ē enī talia in deo cogitare: ſꝫſicut ſol generat radiū: ⁊ mens hoīs eructat ſeugenerat verbū. Si ego ait deus Iſaie vlt. ꝗ alijsgenerationē tribuo ſterilis ꝑmanebo. q. d. nō filium eniꝫ mihi ꝯſubſtantiale ⁊ coequalē ⁊ coeternū generabo: ſicut ſplendor ſolis coeternus eſſꝫſoli ſi ſol eēt eternus: ſed generationeꝫ eius quisenarrabit Iſaie. 53. certe nullus in pn̄ti .ſ. quo admodū: hic dei filius ē. Et dicit̉ ſapientia veritasverbū figura ⁊ ſplēdor patris eius imago ꝑfectiſima: ꝑ quā ip̄e ſecretiſſimꝰ dignis aīs īnoteſcit:ꝑ hunc etiā oīa facit: nō quaſi per organum myſteriale: ſꝫ naturali ⁊ ſubſiſtente nature ⁊ virtuteſicut ignis lucet eo: qꝛ ex eo ꝓuenit lumē. Ne aute īmoderata eēt generatio filius nō genuit: ſedab vtroqꝫ ꝓcedit ſp̄s .ſ. vt ābo ſe mutuo diligentes tertiū ꝯdiculū haberēt: cui charitatis ſue delitias oīno cōicarent in quo etiā vl̓ per quē creature rationales ꝓ modulo ſue capacitatis eiſdeꝫꝑticiparēt. ipſe .n. ſp̄s .ſ. amor ē patris ī filiū ⁊ filijin patrem vtrunqꝫ coniūgens noſqꝫ ſubiungensNec amor iſte eſt talis qualis ē nr̄: ſicut nec verbum dei eſt ſicut noſtrū verbū accedens incipiens ⁊ deficiens: ſed amor perſona ſubſiſtens necpͥncipium habens nec finem ſed eternus. Qm̄ gͦad ſummū bonum pertinet ſūma perfectio ⁊ ſūma iocunditas: filius a patre procedit per modūgenerationis: que eſt emanatio perfectiſſima: ⁊ſpūs ſanctus ab vtroqꝫ per modū liberalitatis:hec iocūdiſſima atqꝫ gratiſſima: nihil .n. iocundius qͣꝫ diligere ⁊ diligi ſimulqꝫ delitijs frui cōibꝰ
nec vllius boni poſſeſſio iocūda ſine ſocio. Primum ⁊ precipuū liberalitatis donū in quo ⁊c̄. cūcta donantur ē amor. Eſt āt ſp̄s ſanctus equalisvtriqꝫ: qꝛ a ſūma liberalitate oportuit ſūmū donū ꝓcedere vn̄ ⁊ ſūmum bonū ē. Eſt āt deus: qꝛdonum intrinſecū ē. nō pōt āt aliquā rōne d̓mōſtrari myſteriū trinitatis: ⁊ ſi demōſtretur vnitas diuīe eēntie exēplū ēt trinitatis vnius ſubſtātie nullū in creatura ſatis exp̄ſſū īuenitur. in ignetn̄ maxīe apꝑuiſſe legitur: qꝛ ī eo ſimul tria conſiſtūt .ſ. ignis ſplēdor ⁊ calor ⁊ vnū lumē ſūt: quecū inſeꝑabil̓r oꝑētur: igni tn̄ attribuit̉ vſtio: ſplēdori illūinatio: calori calefactio. ſic āt tota trinitas ſui ꝑfectiōe equalis ē vt exceptis ꝓpͥetatibꝰ ꝑſonalibꝰ .ſ. gignere. naſci ꝓcedere ⁊ hiꝰ: ꝗcquid devna ꝑſona dr̄ digne de tribꝰ ītelligatur vt creareiuſtificare illūinare ſaluare ⁊ hiꝰ ſapīa potētia honitas ⁊ hiꝰ. Notiōes āt ꝑſonaꝝ ſūt pr̄nitas filiatio ⁊ proceſſio addūtur ⁊ alie due .ſ. īnaſcibilitas⁊ ꝯīs ſpiratio. ¶ Hec āt que de myſterio ſanctetrinitatis veriſſime dicta ſūt: nulla efficaci rōnedemōſtrari pn̄t vel aliqua ꝓpͥa ſimilitudīe d̓clarari: ſed neceſſario credi debēt qꝛ in hoc meritūfidei cōſiſtit: ⁊ inꝗſitio ꝑ rōem ad temeritatē ꝑtinet. Un̄ ber. trinitatē ī vnitate īueſtigare temeritas ē: credere pietas ē: noſſe vita eterna ē: n̄ ſolūāt vtil̓r hoc credit̉: ſed ⁊ valde rōnabil̓r n̄ leuit̉Un̄ ī li. d̓ tri. Ricar. ait vtinā attēderēt iudei: vtinā aduerteret pagani cū quāta ſcīe ſeueritate ꝓhac ꝑte ad iudiciū dīnū poterimꝰ acceder̄: nōnecū oī cōfidētia deo dicere poterimꝰ: dn̄e ſi errorē .ſ. ī hac nr̄a credulitate a teip̄o decepti ſumꝰ? nāiſta tātꝭ ſignis ⁊ ꝓdigijs cōfirmata ſt̓ ⁊ talibꝰ q̄ n̄niſi ꝑ te fieri pn̄t. Et certe a ſūme ſāctitatꝭ viriſſt̓nobis tradita: cū ſūma ⁊ āttica atteſtatiōe ꝓbatateip̄o cooꝑāte ⁊ ẜmōe ꝯfirmāte ſequētibꝰ ſignishec ille. Ꝙ aūt ip̄a trinitas vnꝰ deꝰ creauerit oīa⁊ hēat ꝓuidētiā de oībꝰ ēt d̓ viliſſimis rebꝰ maxime de regībꝰ hoīum: pꝫ ꝑ aug. de ciui. dei li. v. c.¶ Deꝰ ſūmꝰ ⁊ verꝰ cū verbo ſuo ⁊ .ſ.ſ. q̄ tria vnū ſt̓deus vnꝰ oīpotēs creator ⁊ factor oīs aīe atqꝫ oīſcorꝑis cuiꝰ ſt̓ ꝑticipationes felices oēs ꝗ ſūt ī veritate n̄ vanitate felices. Qui fecit hoīem rōnaleaīal ex aīa ⁊ corꝑe. Qui eū peccātē nec īpunituꝫeē ꝑmiſit: nec ſin miſericordia eū d̓reliꝗt: ꝗ bōis⁊ mal̓ ēt eēntiā cū lapidibꝰ vitā ſēinalē cū arboribꝰ: vitā ſēſualē cū pecoribꝰ vitā ītellectualē cūſolis āgelis dedit a qͦ ē oīs ſpes ⁊ oīs ordo: a qͦ ēmēſura numerꝰ ⁊ pōdus: a qͦ ē ꝗcꝗd natural̓r ē:cuiuſqꝫ generis ē: cuiuſqꝫ extīatōis ē: a qͦ ſūt ſēinaformaꝝ ⁊ forme ſeminū: motꝰ ſēinū atqꝫ formaꝝꝗ dedit ⁊ cām originē ⁊ pulchritudine valitudinē ꝓpagatiōis fecūditatē mēbroꝝ diſpōem: ſalute cōcordie. Qui ⁊ aīe irrōnali d̓dit ſenſū memoriā ⁊ appetitū: rōali īſuꝑ mētē ītelligētiā ⁊ volūtatē: ꝗ n̄ ſolū celū ⁊ terra nec ſolū āgelū ⁊ hoīemſed nec exigui ⁊ cōtēptibil̓ aīalis viſcera: nec herbe floſculū: nec arboris foliū ſiue ſuaꝝ ꝑtiū.¶ Ꝙ deus ſtetit ⁊ ſtat. 5. modis.