.XXV.
ſeruādā remedijs oportunis. qd̓ totū pōt trahiex ip̄o tex. decretalis. Ip̄os ordinarios viſitātesauctoritate apoſtolica vl̓ ꝓpria vl̓ ſuꝑiores ip̄orū monaſterioꝝ. Io. an. īpedire. ꝑ hāc litteramputo ꝙ neceſſe ſit īpedimētū p̄cedere: ⁊ admonitionē ſequi. ad hoc ut ſit locꝰ huic pene. hͦ dico: qꝛ vidi qn̄qꝫ p̄latos ſcribētes monialibus ꝙparet ſe certa die ad recipiendū viſitationē ip̄orū: ⁊ in eiſdē litteris ſaciūt admonitionē: ꝙ nullus īpediat Talis .n. monitio fieri dꝫ: ut deſiſtātab illato īpedimento: ut locus ſit huic pene: fac̄qd̓ ſcripſi de cōceſ. p̄ben. c. cū noſtris glo. 2. Sꝫnunꝗd illato impedimēto fiet monitio noīatiman ſufficit generalis ꝓ ⁊ ꝯͣ. facit de vi. ⁊ ho. cle. ci. Io. an̄. Ipo facto. Eſt ergo iſte caſus quo ſufficit monitio ⁊ abſoluet ordinarius: ex quo papa non reſeruat.¶ Contra fingentes caſuꝫ quo iudex mittat ꝓreſtimonio ad mulierem. Cap. 45.Ui fingit fraudulēter aliquē caſū: ꝑ quē aliꝗs iudex mittitad aliquā mulierē ꝓ teſtimonio: vel ipſe iudexraudulent̉ v̓adēs excōmunicatus ē: exͣ de iudi.mulieres. li. vi.¶ Contra ſe ingerentes ad officiandū homīesIlterius lingue irrequiſito dioceſano. Cap. 46.Sandoqꝫ una citivel dioceſis hꝫ populos diuerſaꝝ līguarū hn̄tes ſub v̓na fide varios ritꝰ ⁊ modos: tūcpontiſex loci ſi vrgēs neceſſitas fuerit: p̄ſulemnationibꝰ illis ꝯformē: qui diuina illis officia celebret ⁊ eccl̓iaſtica ſacramēta mīſtret: inſtruenlo eos verbo parit̓ ⁊ exēplo: ſibi vicariū in prelictis ꝯſtituere pōt: qui ſibi per oīa ſit obediēs⁊ ſubiectus. Si quis autē ſe aliter īgerit ē ip̄o iure excōicatus de offi. vica. c. qm̄ ī pleriſqꝫ.¶ Cōtra abſolutos ab excōicatiōe ī articulo neceſſitatis: ſi poſtea cū pn̄t n̄ ſe pn̄tant eis: ꝗ ordinarie debebāt abſoluere. Cap. 47.Os qui a ſententiacanonis v̓el hoīs: cū ad illū a quo aliasde iure fuerant abſoluendi: nequeūt ꝓpter īminentē mortis articulū aūt aliud īpedimentū legitimū ꝓ abſolutionis bn̄ficio habere recurſuꝫab alio abſoluant̉: ſic ceſſante poſtea ꝑiculo velīpedimento hiꝰ ſe illi a quo his ceſſantibus abſolui debebāt: qͣꝫcito cōmode poterūt contēpſerint pn̄tare: mādatū ip̄ius ſuꝑ quo vel ꝓ quo excōicati erant humiliter recepturi: ⁊ ſatiſfacturiꝓut iuſticia ſuadebit: decernimus eandē ſnīamreſcidere ip̄o iure: de ſen. exco. c. eos. li. vi. Ideꝫſtatuimus de his quibus cū a ſe. ap. vel legatisip̄ius abſolutionis bn̄ficiū: a ꝗbuſuis ſententijs
ꝯſequūtur iniungit̉: ut ordinarioꝝ ſuoꝝ vl̓ aliorū quorūlibet ſuſcepturi pnīam ab eiſdē ſe cōſpectibus repn̄tent: ⁊ paſſis iniuriā ſeu his quibus ꝓpter hoc ligati exiſtunt ſatiſfactionē exhibeāt ꝯpetentē: ſi hoc cū primū cōmode poterūtnō curauerint adīplere. vbi ſupra. Canonis. hicIo. an. dinumerat. 32. caſus excōicationis quostrahit ex li. vi. ꝗ om̄s ſupra poſiti ſunt exceptisduobus qui īfra ponūt: ⁊ exceptis quattuor .ſ.ſnīam ſeu excōicationē illā q̄ ē ꝯtra federicū imꝑatorē: de ſen. ⁊ re. iu. ad apl̓ice. ⁊ illa q̄ ē de reli.do. c. i. ⁊ duas q̄ ponutur ī. c. i. de ſciſma. ⁊ ſunt ꝯͣIacobū ⁊ petrū de colūna cardinales: ⁊ ꝯͣ tenentes eos ꝓ cardinalibus ⁊ fouentes ſciſma inductū ꝑ eos: q̄. 4. ſnīe iō nō ſunt poſite: qꝛ nō videbat expediēs vel vtile. Pe. de ancha. ſuꝑ iſto. c.eos plura notabilia ponit: ⁊ omiſſo pͥmo dic̄. 2º¶ Nota ꝙ qn̄qꝫ ꝗs nō pōt abſolui ab eo a quode iure fuerat abſoluendus: ſed quis ē ille cui d̓iure hoc competit? dic ꝙ a ſentētia canonis illeabſoluit cui canon reſeruauit: alias .i. ſi neminireſeruauit abſoluit ordinarius. Si v̓o ē ſnīa hominis: ille ꝗ ꝓtulit dꝫ abſoluere: ſed in eius defectu vel negligentia ſi ē delegatus adit̉ delegans: ſi ordinariꝰ adit̉ ſuꝑior. hec ꝓbant̉ d̓ offiordi. prudentiā. ⁊ de offi. ordi. ad reprimendaꝫ.Nota 3º ꝙ ꝓpter iuſtū īpedimētū pōt ꝗs abſolui ab alio qͣꝫ ab eo: a quo de iure fuerat abſoluendus. īminens aūt ꝑiculū mortis dicit̉ iuſtū īpedimentū: ⁊ ſi īmineat alit̓ qͣꝫ ꝑ infirmitatē: puta timet hoſtē capitalē vel ē obſeſſus vl̓ in manibus p̄donis vel tyrāni: vl̓ nauigaturus ē periculoſa nauigia vel patit̉ naufragiū: vel iturꝰ ē ꝑloca ꝑiculoſa. ff. de dōa. cā. mor. lꝫ. Iſtos ⁊ alioscaſus vide exͣ eo. ꝙ de his. hec pe. Inno. v̓o. ſuper. c. qͣꝫuis de ſen. exco. declarat quoſdaꝫ caſusin quibus abſoluēdus ꝑ ſe. ap. regl̓ariter ꝓ violenta manuū iniectione abſolui pōt ī p̄dictis caſibus citra ſedē ap. taliter aūt abſolutꝰ tenet̉ ceſſante dicto cāu ſe pn̄tare ſedi apl̓ice ¶ Primꝰ eſtſi incidat in infirmitatē: etiā ex qua nō īminet ꝑiculū mortis: ut podagra vel quartana febris.2ꝰ īimicitia: que timeat̉ ī via 3ꝰ. inopia: ut ſi itapauꝑ ē ꝙ nō poſſit habere expēſas itineris. naꝫn̄ ē ſibi p̄cipiēdū ut mēdicꝫ 4ꝰ. ſenilis etas ſeumēbroꝝ deſtitutiōibꝰ īpeditꝰ: ſi enī ſeneſcit: licꝫfortis videat̉ ad ſubeūdū laborē: tn̄ qꝛ ꝑiculoſūē abſoluet̉. Itē ſi teneret̉ ī viculis. Ray. etiā dic̄ī ſūma ꝙ de his ꝗ magne potētie ſūt ita delicati vel debilitati ꝙ laborē eūdi ad curiā neq̄untſuſtinere: papa ē cōſulēdus ītimatis ſibi circunſtātijs facti ⁊ ꝑſone: ⁊ iuxͣ ip̄ius ꝯciliū ē agendū:dicit ibi glo. ꝙ hoc ē intelligendū: qn̄ neqūt irede facili: qd̓ ad arbitriū boni viri ē referenduꝫ.ſi aūt oīno nō pn̄t papa nō reꝗſito pn̄t abſolui:ſic notauit Alanus ī. c. mulieres. Et q̄rit hic pe.de ancho. vtꝝ iſta abſolutio q̄ fieri pōt propteriuſtū īpedimentū ab alio qͣꝫ ab eo ꝗ dꝫ: hēat locū ī excōicatis alia rōne qͣꝫ ꝑ iniectionē manuū.