Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
133r
Einzelbild herunterladen
 

.XXV.

ſeruādā remedijs oportunis. qd̓ totū pōt trahiex ip̄o tex. decretalis. Ip̄os ordinarios viſitātesauctoritate apoſtolica vl̓ ꝓpria vl̓ ſuꝑiores ip̄o monaſterioꝝ. Io. an. īpedire. hāc litteramputo neceſſe ſit īpedimētū p̄cedere: admonitionē ſequi. ad hoc ut ſit locꝰ huic pene. dico: qꝛ vidi qn̄qꝫ p̄latos ſcribētes monialibusparet ſe certa die ad recipiendū viſitationē ip̄o: in eiſdē litteris ſaciūt admonitionē: nullus īpediat Talis .n. monitio fieri dꝫ: ut deſiſtātab illato īpedimento: ut locus ſit huic pene: fac̄qd̓ ſcripſi de cōceſ. p̄ben. c. noſtris glo. 2. Sꝫnunꝗd illato impedimēto fiet monitio noīatiman ſufficit generalis ꝯͣ. facit de vi. ho. cle. ci. Io. an̄. Ipo facto. Eſt ergo iſte caſus quo ſufficit monitio abſoluet ordinarius: ex quo papa non reſeruat. Contra fingentes caſuꝫ quo iudex mittatreſtimonio ad mulierem. Cap. 45.Ui fingit fraudulēter aliquē caſū: quē aliꝗs iudex mittitad aliquā mulierē teſtimonio: vel ipſe iudexraudulent̉ v̓adēs excōmunicatus ē: exͣ de iudi.mulieres. li. vi. Contra ſe ingerentes ad officiandū homīesIlterius lingue irrequiſito dioceſano. Cap. 46.Sandoqꝫ una citivel dioceſis hꝫ populos diuerſaꝝ līgua hn̄tes ſub v̓na fide varios ritꝰ modos: tūcpontiſex loci ſi vrgēs neceſſitas fuerit: p̄ſulemnationibꝰ illis ꝯformē: qui diuina illis officia celebret eccl̓iaſtica ſacramēta mīſtret: inſtruenlo eos verbo parit̓ exēplo: ſibi vicariū in prelictis ꝯſtituere pōt: qui ſibi per oīa ſit obediēs ſubiectus. Si quis autē ſe aliter īgerit ē ip̄o iure excōicatus de offi. vica. c. qm̄ ī pleriſqꝫ. Cōtra abſolutos ab excōicatiōe ī articulo neceſſitatis: ſi poſtea pn̄t ſe pn̄tant eis: ordinarie debebāt abſoluere. Cap. 47.Os qui a ſententiacanonis v̓el hoīs: ad illū a quo aliasde iure fuerant abſoluendi: nequeūt ꝓpter īminentē mortis articulū aūt aliud īpedimentū legitimū abſolutionis bn̄ficio habere recurſuꝫab alio abſoluant̉: ſic ceſſante poſtea ꝑiculo velīpedimento hiꝰ ſe illi a quo his ceſſantibus abſolui debebāt: qͣꝫcito cōmode poterūt contēpſerint pn̄tare: mādatū ip̄ius ſuꝑ quo vel quo excōicati erant humiliter recepturi: ſatiſfacturiꝓut iuſticia ſuadebit: decernimus eandē ſnīamreſcidere ip̄o iure: de ſen. exco. c. eos. li. vi. Ideꝫſtatuimus de his quibus a ſe. ap. vel legatisip̄ius abſolutionis bn̄ficiū: a ꝗbuſuis ſententijs

ꝯſequūtur iniungit̉: ut ordinarioꝝ ſuoꝝ vl̓ alio quorūlibet ſuſcepturi pnīam ab eiſdē ſeſpectibus repn̄tent: paſſis iniuriā ſeu his quibus ꝓpter hoc ligati exiſtunt ſatiſfactionē exhibeāt ꝯpetentē: ſi hoc primū cōmode poterūt curauerint adīplere. vbi ſupra. Canonis. hicIo. an. dinumerat. 32. caſus excōicationis quostrahit ex li. vi. om̄s ſupra poſiti ſunt exceptisduobus qui īfra ponūt: exceptis quattuor .ſ.ſnīam ſeu excōicationē illā ē ꝯtra federicū imꝑatorē: de ſen. re. iu. ad apl̓ice. illa ē de reli.do. c. i. duas ponutur ī. c. i. de ſciſma. ſunt ꝯͣIacobū petrū de colūna cardinales: ꝯͣ tenentes eos cardinalibus fouentes ſciſma inductū eos:. 4. ſnīe ſunt poſite: qꝛ videbat expediēs vel vtile. Pe. de ancha. ſuꝑ iſto. c.eos plura notabilia ponit: omiſſo pͥmo dic̄. Nota qn̄qꝫ ꝗs pōt abſolui ab eo a quode iure fuerat abſoluendus: ſed quis ē ille cuiiure hoc competit? dic a ſentētia canonis illeabſoluit cui canon reſeruauit: alias .i. ſi neminireſeruauit abſoluit ordinarius. Si v̓o ē ſnīa hominis: ille ꝓtulit dꝫ abſoluere: ſed in eius defectu vel negligentia ſi ē delegatus adit̉ delegans: ſi ordinariꝰ adit̉ ſuꝑior. hec ꝓbant̉ offiordi. prudentiā. de offi. ordi. ad reprimendaꝫ.Nota ꝓpter iuſtū īpedimētū pōt ꝗs abſolui ab alio qͣꝫ ab eo: a quo de iure fuerat abſoluendus. īminens aūt ꝑiculū mortis dicit̉ iuſtū īpedimentū: ſi īmineat alit̓ qͣꝫ infirmitatē: puta timet hoſtē capitalē vel ē obſeſſus vl̓ in manibus p̄donis vel tyrāni: vl̓ nauigaturus ē periculoſa nauigia vel patit̉ naufragiū: vel iturꝰ ēloca ꝑiculoſa. ff. de dōa.. mor. lꝫ. Iſtos alioscaſus vide exͣ eo. de his. hec pe. Inno. v̓o. ſuper. c. qͣꝫuis de ſen. exco. declarat quoſdaꝫ caſusin quibus abſoluēdus ſe. ap. regl̓ariter violenta manuū iniectione abſolui pōt ī p̄dictis caſibus citra ſedē ap. taliter aūt abſolutꝰ tenet̉ ceſſante dicto cāu ſe pn̄tare ſedi apl̓ice Primꝰ eſtſi incidat in infirmitatē: etiā ex qua īminet ꝑiculū mortis: ut podagra vel quartana febris.2ꝰ īimicitia: que timeat̉ ī via 3ꝰ. inopia: ut ſi itapauꝑ ē poſſit habere expēſas itineris. naꝫ ē ſibi p̄cipiēdū ut mēdicꝫ 4ꝰ. ſenilis etas ſeumēbroꝝ deſtitutiōibꝰ īpeditꝰ: ſi enī ſeneſcit: licꝫfortis videat̉ ad ſubeūdū laborē: tn̄ qꝛ ꝑiculoſūē abſoluet̉. Itē ſi teneret̉ ī viculis. Ray. etiā dic̄ī ſūma de his magne potētie ſūt ita delicati vel debilitati laborē eūdi ad curiā neq̄untſuſtinere: papa ē cōſulēdus ītimatis ſibi circunſtātijs facti ꝑſone: iuxͣ ip̄ius ꝯciliū ē agendū:dicit ibi glo. hoc ē intelligendū: qn̄ neqūt irede facili: qd̓ ad arbitriū boni viri ē referenduꝫ.ſi aūt oīno pn̄t papa reꝗſito pn̄t abſolui:ſic notauit Alanus ī. c. mulieres. Et q̄rit hic pe.de ancho. vtꝝ iſta abſolutio fieri pōt propteriuſtū īpedimentū ab alio qͣꝫ ab eo dꝫ: hēat lo ī excōicatis alia rōne qͣꝫ iniectionē manuū.