.XXIIII.

Tertium priuilegium eſt: ꝙ romanus pontiſex poteſt condere ſtatuta perpetua firma ⁊ immutabilia. Unde di. xi. Conſequēs eſt vt ab huiuſmodi ſedis rectoribus plena auctoritate factus: nullius conſuetudinis prepediente occaſione remoueatur: ſed firmus ac inconcuſſe teneat̉⁊ hanc firmitatem in ſuis ordinationibus innuitchriſtus: cum dicit: tu es petrus ⁊c̄. math̓. 16. Etquāuis xp̄s dicatur fundamentum eccleſie: iuxta illud i. Corinth̓. 3. Fundamentum aliud nemonoteſt ponere preter id quod poſitum eſt: qd̓ eſtdominus ieſus: ⁊ petrus etiam dicatur fundamētum ſcd̓m illud. Super hanc petram edificaboeccleſiam meam. math̓. 6i. aliter tamen ⁊ aliter.Nam xp̄s eſt fundamentum quaſi naturale ſeuvniuerſale: quod ſuſtentat omnia: petrus autemeſt fundamentum quaſi primus lapis adherensfundamento naturali: quod eſt xp̄s: xp̄s ergo ēfundamentum eccleſie: quod ſuſtentat totū edificium ſpirituale: petrus vero ⁊ quilibet eius ſucſor ſeu apoſtolica ſedes fundamentum dicit̉prima pars edificij: propterea vocatur petral di. 19. ita. hoc idē dicunt hiero. Chryſo. orige.p.ſ. ꝙ petrus cum chriſto ⁊ poſt chriſtumlamentum eccleſie ⁊ petra. ¶ Quartumgium eſt: ꝙ romanus pontifex dat auctoem ⁊ robur omnibus concilijs: ⁊ hec patentex p̄miſſis: quia ſi eſt vnicum caput ⁊ princepstotius eccleſie: habens ſuper omnes plenitudinem poeſtatis: ⁊ ſolus potens facere ſtatuta fir⁊ perpetua tanqͣꝫ eccleſie fundamentum: ſetur ꝙ ſolus poteſt roborare ſtatuta conciliorum ⁊ firmare: hoc autem patet di. 17. per totuꝫ⁊ 2. q. 5. ideo huic ſancte ſedi preſtita priuilegiaſpecialiter conceſſa ſunt tam de concilijs ⁊ iudicijs ⁊ inſtitutionibus epiſcoporum congregandis: qͣꝫ de ſūmis eccleſiarum negocijs. Item .3..q. 6. ductum a ſanctis apoſtolis ſucceſſoribusqꝫ eorum in antiquis decretū eſt ſtatutis: ꝙ hactenus ſancta ⁊ vniuerſalis eccl̓ia apoſtolica tenet: nō oportere: preter ſententiam romani pontificis concilia celebrari. ¶ Quintuꝫ priuilegiūromane eccleſie ⁊ romani pontificis eſt: ꝙ omnes iudicat: ⁊ a nullo poteſt iudicari: di. 40. ſi pavbi dicitur huius culpas redarguere p̄ſumitrtalium nullus: quia cunctos ipſe iudicaturus a nemine eſt iudicandus: niſi deprehendat̉a fide deuius. 29. q. 3. c. conqueſtus. §. ſola eniꝫromana eccleſia ſua auctoritate valet iudicarede omnibus: de ea autem nulli iudicare permittitur. ¶ Tertium principale: videnduꝫ eſt a quo⁊ ad quem liceat appellare: ⁊ reſpondeo breuit̓:ꝙ a minori ad maioreꝫ: ab inferiori ad ſuperiorem appellari poteſt: ⁊ nō econuerſo: ⁊ hoc nomen appellationis importat: quia appellatio eſtamatio grauati ab iniquo iudice ꝑ iniquamtentiam a qua petit releuari ꝑ eum: ad quemappellat. Releuare aūt nō poteſt aliquis iniuriam ab aliquo factam: niſi habeat iuriſdictioneꝫ

ſuꝑ illum qui fecit iniuriam: iuriſdictionē auteꝫno habet qui ius dicere nō poteſt. Unde iuriſdictio dicit̉ quaſi iuris dictio. ſed poteſt dicere aliquis ius dupliciter: vno modo ꝑ modum cognitionis: ⁊ ſic ius dicere poteſt quicunqꝫ iuriſperitus vel doctus ſciens docere in aliqua materiaquid iuſtum vel iniuſtum: ⁊ ad talem modū poteſt haberi recurſus pro conſilio: ſed nō ꝓ reclamatione auxilium impendendo. ¶ Sed. 2º modo poteſt ius dicere aliquis per modum ſententie obligantis. ⁊ hoc ꝓprie ⁊ ſolum pertinet adiudicem iuriſdictionem habenteꝫ: qui poteſt eūcontra quem ius dicit .i. ſententiam fert ad tenendum quod iudicatuꝫ eſt ſententialiter coercere:⁊ talis eſt ſuperior eo contra quem iudicat̉: qꝛinferior aūt equalis ſuperiorē coercere nō pōt.Item cū appellatio fit ad releuandum grauatu:oportet vt ſit apud illum: qui poſſit ⁊ grauatum⁊ poſſit grauantem a deſiſtendo grauamine cogere. Unde neceſſario ſequitur: ꝙ appellatio aminori ad maiorem: ab inferiori ad ſuperioreꝫfieri debet: vt habet̉. 2. q. anteriorū. §. illo. ar.ad hoc di. 2i. inferior. ⁊. 2. q. 6. placuit. 2. diſ. nuncautem. Patet gͦ ꝙ appellandum eſt a minori admaiorem: ab inferiori ad ſuperiorem: a mēbrisad caput: a filijs ad matrem. Et ex his tribus p̄ambulis probatur predicta minor .ſ. ꝙ quicūqꝫſentit ꝙ a romano pontifice ad quēcunqꝫ aliumliceat appellare: conatur quantum in ſe eſt: auferre priuilegia romane eccleſie: quod probat̉ exomnibus premiſſis. primo ſic. Quicunqꝫ ſentitromanum pontificem nō eſſe ſūmum ſupremū⁊ vnicum caput totius eccleſie: auferre conaturpriuilegium romane eccleſie a chriſto conceſſū:ſed quicunqꝫ a papa eſſe appellandum ſentit: ſentit papā nō eſſe ſūmū ⁊ vnicū caput eccleſie: ergo ⁊c̄. Maior patꝫ ex pͥmo preambulo. Minorex 3. patet ex quo ſequitur: ꝙ quicunqꝫ hoc ſentit: ſentit contra articulum nicene ſynodi: vbi dicitur: vnam ſanctam eccleſiam: quia eccleſia habet vnitatem ex vnitate capitis. Unde ⁊ Io. x. dicit. Chriſtus fiet vnum ouile ⁊ vnus paſtor: ſedſi licitum eſſet appellare a papa: ⁊ ille ad quemappellaretur eſſet caput: ſic papa nō eſſet caput:vel eſſent duo capita: qd̓ eſſet monſtruoſum etdiſrumpens eccleſie vnitatem. Et hinc eſt: ꝙ felicis recordationis Bonifacius. 8. in extrauagāti que incipit: vnam ſanctam: probat ꝑ vnitatemeccleſie eſſe de neceſſitate ſalutis. omnem humanam creaturam romano pontifici eſſe ſubiectā.Iecundo arguitur idēex ſecundo priuilegio ſic. Quicunqꝫ aſſerit ꝙ romanus pontifex nō habeat plenitudinem poteſtatis ſuper omnes: auferre conatur priuilegiuꝫeccleſie romane a xp̄o traditum: qd̓ pꝫ per ſecūdum priuilegiū ſupra poſitum: ſed ſentiens appellandum eſſe a papa ſentit ipſum non haberepoteſtatis plenitudinem ſuper omnes: ergo ⁊c̄.