Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
101v
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.

eoꝝ: ad eccleſiā ꝑtinent ẜm oēm locū tp̄usſtatu. Sꝫ hoīes dicūt̉ capita ẜm ſpālia loca ſicutep̄i ſuarū eccl̓iaꝝ. vl̓ ẜm determinatū tp̄us: ſicutpapa ē caput totius eccl̓ie .ſ. tꝑe ſui pontificatus ẜm determinatū ſtatū: ꝓut .ſ. ſūt ī ſtatu viatorꝭ: ſic papa ē caput fideliū ſꝫ viatoruꝫ tantū. Alio ẜm hoc xp̄us ē caput eccl̓ie ꝓpria virtute.Alij vero dicunt̉ capita: ī quantū vicē gerūt xp̄ẜm illud cor. 2. Nec ego qd̓ donaui: ſiquid donaui ꝓpter vos ī ꝑſona xp̄i. Ex his ēt patet papā ſuperiorē ī tota eccl̓a: qd̓ ēt videt̉ idē doctoraſſerere ī. 4. di. 50. Ubi querēs an oēs tenēt̉ adīeiuniū: dicit arguēdo ſic ẜm ber. ī li. de di. pre.t p̄cepto ſuꝑioris pōt diſpenſare inferior: ſꝫlibet ſingulaꝝ ꝑſonaꝝ ē īferior: qͣꝫ ecl̓ia ieiuniūſub p̄cepto ſtatuit: niſi forte ille ē caput totiuseccl̓ie vl̓ loco capitis .ſ. papa. Itē ſequit̉: nullus pōt diſpenſare .ſ. niſi papa.it. VtrumQuarto quer. ca. papa ſitſponſus vniuerſal̓ eccl̓ie. Ad qd̓ rn̄det. b. tho. intractatu ꝯtra īpugnātes reli. dicens: ſponſuseccl̓ie ꝓpͥe loquēdo ē xp̄s: de quo dicit̉. hꝫ ſpōſā ſponſus ē: io. 3. Ipſe enī de eccl̓ia ſuo nominifilios generat. Alij autē ſponſi dicunt̉ ſicut miniſtri ſponſi exterius cooꝑantes ad generationemſpūaliū filioꝝ: quos ꝗdem ſibi ſꝫ chriſto generant: qui ꝗde miniſtri in tantū ſponſi dicūt̉ inquantuꝫ vicē veri ſponſi obtinent. Et papaobtinet vicē veri ſponſi ī tota eccl̓ia vniuerſalisſponſus eccl̓ie dicit̉. Et qͣꝫuis ep̄s ſue dioceẜ ſpōſus ſit preſbyter ſue eccl̓ie: ꝓpt̓ hoc ſeꝗtur: ſint plures ſponſi vnius eccl̓ie ẜm. b. tho. ī dicto tractatu. Et ē: qꝛ ſacerdos ſuo miniſteriocooperat ep̄o tanqͣꝫ pͥncipali ſil̓r ep̄i pape: papa ipſi xp̄o. Un̄ xp̄s papa et ep̄s ſacerdos nonꝯputant̉ niſi vnus ſpōſus eccl̓ie.Quinto queritur vtrureges pͥncipes xp̄iani ꝯſequēs oēs fidelesteneant̉ ſubditi ro. pōtifici. Ad qd̓. b. tho. affirmatiue in tractatu ſuo de rege regno ad regemcypri ibi loquēs de regno eccl̓ie regali ſacerdotio ita ait. Huiuſmōi regni myſteriū vt a t̓renisſpūalia eēt diſcreta terreniſ regibꝰ ſꝫ ſacerdotibus ē cōmiſſū: p̄cipue ſūmo ſacerdoti xp̄i vicario romano pōtifici cui oēs reges xp̄ianos oꝫ ſubiectos ſicut ip̄i dn̄o ieſu xp̄o: ſicut enim adque vltimi finis ꝑtinet directio ſubijci debēt illiad quos ſpectat cura an̄cedentiū finiū: eiꝰ imperio dirigi. Et qꝛ ſacerdotiū gentiū totus diuīo cultꝰ erat ꝓpt̓ tꝑalia ꝯꝗreda: oīa ordinant̉ad multitudinis bonū cōe: cuiꝰ regi cura īcūbit:cōſequēter ſacerdotes gētiliū regibꝰ ſubijciebantur. Sꝫ ēt ī veteri lege ꝓmittebāt̉ bona tꝑalia ſiue terrena a demonibꝰ ſꝫ a bono deo religioſo ppl̓o exhibenda. Un̄ ī veteri lege ſacerdotes legunt̉ regibus fuiſſe ſubiecti. Sꝫ ī noua legeē ſacerdotiū alterius: qd̓ hoīes traducūtur ad

bona celeſtia. Unde in lege xp̄i reges debentſacerdotibus ſubiecti. Inde mirabilit̉ ex diuīaſapīa factū ē: vt ī romana vrbe quā deꝰ p̄uider arxp̄iani ſacerdotij pͥncipalem ſedē futura: moopaulatim inoleſceret: vt ciuitatis rectores ſacerdotibus ſubderēt̉. Sic enī maximꝰ valerius refert oīa poſt religionē ponēda ſemꝑ nr̄a ciuitasduxit: ī quibꝰ ſūme maieſtatis decꝰ ꝯſpici valuit: quapropt̉ dubitauerūt ſacrꝭ īperia fuireexto queritur an ſitceſſitate ſalutis ſubeſſe romano pōtifici. Ad qd̓rn̄dit. b. tho. affirmatiue ī libro de erroribꝰ grecorū. c. 22. vbi ſic ait. on̄dit̉ etiā ſubeſſe roma pontifici ſit de neceſſitate ſalutis. Dicit enī cyrillus ī libro theolo. Itaqꝫ fr̄es mei ſi xp̄m imitamur: ꝟt ip̄ius oues vocē audiamꝰ manētes ineccl̓ia ſancti petri inflemur vento ſuꝑbie: neforte tortuoſus ſerpens ꝓpt̓ nr̄aꝫ ꝯtēptionē noseijciat: vt euā olim de paradiſo. Et maximus inepl̓a orientalibꝰ directa dicit. Coadunatamdatā ſuꝑ petrā ꝯfeſſionis petri dicimꝰ vniuerꝭ eccl̓iaꝫ ẜm ſaluatoris diffinitionē: ī qua neſario ſalutis aīarū nr̄arū noſtrū ē mane: ē obdire ſuā ſeruantibꝰ fidē ꝯfeſſionē. Eſt autreticū dicere obediēdū ſtatutis papauẜm .ſ. tho. ī libro ꝯͣ īpugnātes religionē: vbicretis di. 22. dicit̉. Omnis romane eccl̓ie pͥuigiū ab ipſo ſūmo eccl̓iarū capite traditū auconat̉: ꝓcul dubio ī hereſim labit̉. īfra: fiope violat: aduerſꝰ illā agit: ē fidei mat̓.autē priuilegiū xp̄s romane eccl̓ie ꝯtulit: vtei ſicut xp̄o obediant. Und̓ cyrillus ī libro theologorum: vt mēbra maneamus ī capite nr̄o apoſtolico throno romanoꝝ pontificū: a quo nr̄mquomō ꝗd credere ꝗd tenere debeamꝰ ipſdenerātes ip̄m rogantes oībus: qm̄ ip̄ius ſoē rep̄hēdere corrigere diſponere ſta loco ip̄ius ligare: ip̄m edificauit:qd̓ ſuū ē: plerunqꝫ ip̄i ſoli dedit: cui oēs iu caput īclināt: vt pͥmates mundi tanqͣꝫ ijieſu obediūt. Un̄ pꝫ: quicūqꝫ dicit obediendū ī his. papā ſtatuūt̉. ī hereſiꝫ labit̉. Etad ideꝫ ē: qd̓ ip̄e doctor ꝯcludit libro. 4. contragentiles. c. 76.14 Vtrū ſieptimo queritur mouobediēdū pape qͣꝫ alteri cuiuſcūqꝫ poteſtati īferiori. Ad qd̓ rn̄det ſanctꝰ tho. ī. 2. ſn̄iaꝝ di. fi. ī reſponſione lr̄e ſic. Et maiori declaratiōequādā diſtinctionē: videlꝫ poteſtas ſuperio īferior duplicit̓ ſe pn̄t habere: aut itapoteſtas ex toto oriat̉ a ſuꝑiori: tūc totainferioris fundat̉ ſuꝑ virtutē ſuperioris: finpliciter ī oībus ē magis obediendū poteſtati ſiperiori qͣꝫ īferiori. Sicut etiā in naturalibus eatſa pͥma plus influit ſuper cauſatū cauſe ſecundejͣꝫ etiā ip̄a cauſa ſecunda: vt dicit̉ in libro caui ſic ſe hꝫ poteſtas dei ad oēꝫ creatā poteſtatem