Titulus.

nō habent: ⁊ obtinebimus ꝯtra eos. Ad litteraꝫſic hodie mali ꝯſiliarij adulatiōe peſtifera ſeducunt reges ⁊ p̓ncipes terre dicētes. Dij montiumputa ſpūaliū bonoꝝ ſūmi pontifices: ſꝫ non ſuntdij valliū: qꝛ tꝑalium bonoꝝ nullum dominiuꝫhabent. Ideo in campeſtribꝰ .i. in potentia bonorū tꝑalium pugnemus contra eos ⁊ obtinebimus. Sed quid dicat eis diuina ſnīa: audiamusquia dixerūt inquit ſyrij: deus montiū eſt deuseoꝝ ⁊ nō deus vallium: dabo oēm hanc multitudineꝫ in manu veſtra: ⁊ ſcietis: qꝛ ego ſum dn̄s.Et hoc pꝫ ꝑ multa exempla: nō ſolum eoꝝ regū⁊ imꝑatoꝝ fidelium qui eccleſiā ꝑſequentes conati ſūt eam exterminare: ⁊ nō potuerunt: ſꝫ dn̄:concidit ceruices eoꝝ: ⁊ ad nihilum redegit: ſedetiā xp̄ianorū pͥncipum qui bellantes contra eccleſiam vel ꝑſequentes ſummū pontificē exterminati ſūt: ⁊ ad inferos deſcenderūt: vt pꝫ de iuliano apoſtata de mauritio imꝑatore gregoriuꝫꝑſequente: de theodorico rege Italie Iohannepapā incarcerante: de Federicoⁱ imꝑatore cōtraeccleſiā inſurgente ⁊ multis alijs: qui male finierunt et miſerabiliter. Ꝙ a ſententijs regū ⁊ pͥncipū omniū ad papāʸ poſſit appellari: pꝫ ꝑ id qd̓ſcribit̉. 2. q. 6 ſ. ad romanā eccleſiam: ab oībus ⁊maxime ab oppreſſis eſt appellandū ⁊ cōcurrēdum quaſi ad matreꝫ: vt eius vberibꝰ nutriant̉:auctoritate defendant̉: oppreſſionibꝰ releuent̉:qꝛ nō pōt nec dꝫ mater obliuiſci filiū: ⁊ ideꝫ hēt̉.ii. q. i. ꝗcunqꝫ. nec obſtat extra de appel. ſi duobus. vbi dicit̉ ꝙ nō eſt appellandū a iudice ſecūlari ad papā niſi in terris eccleſie: qꝛ hoc intelligit̉ ꝙ nō eſt fiendū indifferent̉ ⁊ in ꝗbuſcūqꝫ: ſedin negocijs arduis et neceſſitate vrgente a quocunqꝫ iudice ꝗs grauet̉: ad papaꝫ recurrere pōt.Spectat etiā ad papā corrigere eos: cum delinquūt ẜm illud hiere .i. Ecce cōſtitui te ſuꝑ gentes⁊ regna: vt euellas ⁊ deſtruas diſſipes ⁊ diſꝑdaſ.ſ. ſcelera rep̄hendēdo puniēdo ⁊ amouendo: ſic⁊ in veteri teſtamento ꝓphete ꝗ erant pr̄es ſpirituales in populo iudeoꝝ: auctoritate dn̄i rep̄hendebāt reges delinquētes: vt pꝫ. i. R. 15. c. ſamuelregē ſauleꝫ de inobediētia: nathā ꝓpheta dauidregē de adulterio. 2. K. 12. c. helias ꝓpheta achabregē iſrahel de idolatria. 3. R. 18. c. ¶ Summusſacerdos oziam regē iuda de p̄ſūptione ingreſſꝰin templū ad incenſandū. 2. ꝑalip. nicolaus paparegē lotarium de adulterio. 2. q. i. ſcelus. ⁊ hiꝰ poteſt et ipſos reges ex cā rōnabili deponere: ſicutzacharias papa depoſuit regē francoꝝ: ⁊ ſubſtituit pipinum. 15. q. 6. alius.De poteſtate pape inclericos ⁊ p̄cipue ī dandis officijs vel beneficijsvbi pͥmo ſeruanduꝫ eſt qd̓ dicit̉ di. 23. vꝫ. Talesad miniſterium eligant̉ clerici: qui digne poſſintdominica ſacramēta tractare. Melius eſt enī ſacerdoti dn̄i paucos habere miniſtros: qui dignepoſſint opus dei exercere qͣꝫ multos inutiles: qui

onus graue ordinatori adducāt: di. 6. miramurDicit leo. Si in quibuſlibet eccleſie gradibꝰ ꝓmdenter ſcienterqꝫ curandū eſt: vt in domo dn̄i prhil ſit inordinatū: nihilqꝫ p̄poſterum: quanto magis elaborandū eſt vt ī electione eiꝰ qui ſuꝑ oēsgradus ꝯſtituit̉: nō erret. Nā totiꝰ familie dn̄i ſtatus ⁊ ordo nutabit: ſi qd̓ requirit̉ in corꝑe nō inuenit̉ in capite: ⁊ infra. Sicut enī boni oꝑis ſructum ſibi cōparat: ꝗ rectū tenet in eligēdo ſacerdote iudiciū: ita graui ſemetipſū afficit damno:ꝗ ad ſue dignitatis collegiū ſublimat indignuꝫSeruare quoqꝫ dꝫ qd̓ ait gregꝰ. di. 89. Singulaeccleſiaſtici iuris officia ſingulis quibuſcūqꝫ ꝑſonis ſigillatiꝫ cōmitti iubemus. Sicut enī ī vnocorꝑe multa mēbra habemus: oīa aūt mēbraeundē actū hn̄t: ita in eccl̓ie corꝑe ẜm veridipauli ſnīam hoc officiū vni: alij cōmittendū eſtillud ⁊c̄. Sꝫ hodie accidit: qd̓ ait hieroꝰ. 12. qꝛgloria. vꝫ. Multi edificāt parietes: ⁊ colūnascleſie ſubtrahūt: marmora nitent: auro ſplenlaquearia: gēmis altare diſtinguit̉: ⁊ miniſtr.xp̄i nulla eſt electio: cū tn̄ idem dicat. 8. q. i. licet.ꝙ ꝗ p̄ſtantior eſt ex oī populo: ꝗ doctior: ꝗſtior: ꝗ in omni virtute eminentior: ille eligatſacerdotiū. ¶ Querit̉ gͦ pͥmo vtrum papa pemortalit̓ in acceptione ꝑſonarū. Et rn̄det aude ancho. vbi ſupra ꝙ mortale peccatum eſt otollit nobis xp̄m: ꝗ eſt vita noſtra: vt habloſſenſes 3. Xp̄s aūt eſt ī nobis tribus moꝑ iuſticie equitate ꝑ doctrine veritatē ꝑ vitctitatē Io. 13. Ego ſum via .ſ. iuſticie: ⁊ verdoctrine: ⁊ vita .ſ. ſanctimonie. Qn̄ igit̉ aꝓprie repugnat iuſticie eꝗtati: vt qn̄ paqua cā teneret̉ iudiciū reddere alicui ⁊ nō redret: ſcienter faciēs ꝯtra iuſticiā: qꝛ diuecus vel ꝯſanguineus vel nobilis eſſet:eſſet ferēda ſnīa: mortale eſſet. ¶ Secūdo ꝙceptio ꝑſone repugnaret veritati doctrine:papa doceret aliquid contra bonos mocram ſcripturā: vel determinaret amorꝑſone: ſimilit̓ mortale eſſet. ¶ Tertio qn̄tio ꝑſone repugnaret ſanctitati vite: vt qn̄conferendo officia vel beneficia eccleſiaſtiferret ſcienter vicioſum virtuoſo ex indebivt qꝛ cōſanguineꝰ vel potēs ſil̓it̓ mortale eēt. Itēqn̄ papa ad p̄laturā eccleſiaſticā vl̓ beneficia coferenda p̄ferret conſanguineos ⁊ amicos extrneis magis idoneis ex cauſa indebita .ſ. coguinitatis rōne pͥncipaliter nō euaoptionis ꝑſonarum. Secus aūt ſi coreque idoneos ad p̄laturas prefert extraneTho in quolibet. Itē ſi diuitē pauperi vel nobilem ignobili p̄fert in beneficijs cōferendispaliter rōne diuitiaꝝ vel nobilitatis accꝑſonarum: ſecus ſi hoc faceret: qꝛ eſſet eoneus: vel qꝛ magis poſſet eccleſie ꝓdeſſe: p̄ſupponendo tn̄ in ipſo bonitatē. Nam quem ſcireteſſe vicioſum notorie: poſſet male ei cōferre ꝓpter nobilitatem vel aliquid huiuſmodi. Itcꝫ ī