Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
99r
Einzelbild herunterladen
 

.XXIII.

cum ſu verus dei vicarius in terra iure tꝑaliumadmīſtratio cōcedit̉ pape ab imꝑatore recipit̉etiā ab ipſo: iure p̄dictoꝝ bonorū admīſtratiorecipit̉ a deo dat deo. Recipit̉ aūt tꝑaliū adminiſtratio a deo ipſū imꝑatorē quātū ad vſū quautū ad ſui officij ſtipendiatione. .n. alit̓imꝑatores reges tributa recipere poſſent: niſiqꝛ ſtipendiarij adminiſtri ſūt dei. Sꝫ dat̉ deotꝑaliū adminiſtratio ab ipſo imꝑatore quantumad honoris venerationē dn̄ij recognitioneꝫſuoꝝ miniſtrorū ſuſtentationē. Dicendūſtantinꝰ imꝑator in illa donatione dedit papeſuis ſucceſſoribꝰ īperij tꝑalē admīſtrationē ī honoris venerationē dn̄ij recognitionē. Et papaandē īmediatā admīſtrationē ꝯcedit imri: quē eligit in vſū in ſui officij ſtipendiationē deſenſione pacifica gubernatione eccleſie. Et ad hoc optime facit qd̓ ait dauid pͥmoparalip. vlti. dicens. In manu tua dn̄e virtꝰ potentia: in manu tua magnitudo imꝑiū omniūtue ſūt diuitie: tua eſt gloria: tu dn̄aris omnium.Ego aūt populꝰ meus ꝗd ſumꝰ: vt poſſimꝰ tibialiqua ꝓmittere vel dare: tua ſint oīa? peregreni enī ſumus corā te aduene. Sꝫ hec ipſa quede manu tua accepimꝰ: dedimus tibi: ad hoc ētfacit qd̓ ſcribit̉. 12. q. i. vidētes. Quantū ad ſecū poſſit reuocari talis donatio: ꝓbat idēīplicit̓. pͥmo ſic. Qd̓ ſemel deo dicatū ē: hūanodicio reuocari pōt: vnde dicit̉. 12. q. 2. de rebuſ. Que deo ſemel ꝯtribute dedicate ſūt: pea ſub occaſione ꝯceſſionis pͥncipū a ꝗbuſdamnuadunt̉: ſancimꝰ vt pͥus ꝯſulatis pͥncipē ad reſecandā taꝫ p̄ſumptiuā factionē: cognoſcendūvtrū illius ſit conceſſio: an inuaſoris p̄ſūptio.ſi pͥncipis inordinata fuerit largitio: ipſe ſit princeps emendatione redarguendꝰ: ſi aūt inuaſois declarat̉ p̄ſumptio vſqꝫ ad emendationē excōicationis ſit vindicta coercēdus. Scd̓o ꝓbat̉ſic. alio iure adminiſtrationē tꝑaliū cōſtātinus recepit: niſi conſenſu populi pͥncipū ac vniuerſi ſenatus vrbis rome: ſꝫ conſenſu omniūiſtoꝝ talē conceſſionē conſtantinus fecit eccl̓ie.Scribit̉ n. 97. di. ꝯſtantinꝰ. Utile iudicamꝰ vna oībus ſatrapis noſtris vniuerſo ſenatu optimatibꝰ etiā cuncto populo romane eccleſieſubiacenti: vt ſicut beatꝰ petrus in terris vicariꝰfilij dei videt̉ eſſe ꝯſtitutus: ita pontifices ipſiꝰpͥncipis apl̓oꝝ ptātē amplius qͣꝫ terrene imꝑialis noſtre ſerenitatis habere videt̉ cōceſſā a nobis noſtroqꝫ imꝑio obtineant: vſqꝫ in finēdi illibatā inconcuſſam ꝑmanere decernimus.Certio pōt induci talis donatio fuit legitimeacta multoꝝ ſanctoꝝ pontificū factū: qui talius ꝓuincijs terris eccleſie donatis vſi ſūt vbonis eccleſie. Et oēs imꝑatores iurāt papeſeruare ei iura ſua: vt pꝫ diſ. 63. tibi dn̄o.. c. egoſodouicꝰ. Nec aliquis ſcūs ꝯtrariū aſſerit. Neeſt ꝯtra ſi dicat̉: par in pare hꝫ imperium:qd̓ conſtantinꝰ cōceſſit: alius pōt reuocare. Naꝫ

vt dicit aug. quantū ad illa ſūt iuris poſitiuiverū eſt par in parē hꝫ imꝑiū. ſꝫ quantū adilla que ſūt iuris naturalis dn̄ij diuini oēs obligant̉ pn̄tes ſequētes: quo iure cōſtantinus talēobligationē fecit: potius enī reddidit in illa donatione qd̓ ſubtractū erat: qꝛ dn̄i eſt terra plenitudo eius: cuius papa eſt vicarius: qͣꝫ dedecit qd̓ erat imꝑij. De tali aūt obligatione ſic ſcribit in dicto. c. cōſtantinus. Corā deo viuo noſregnare p̄cipiet: corā eius horribili iudicio obteſtamur oēs ſucceſſores noſtros imꝑatores etoptimates cūctos ampliſſimūqꝫ ſenatu vniuerſum populū in toto orbe terraꝝ nunc in poſte nulli eoꝝ quoquo hec ꝯceſſa infringere:vel aliquo ꝯuelli. Si quis aūt tētator extiterit: eternis damnationibꝰ ſubiaceat īnodatus.De poteſtate pape inalios reges p̓ncipes populi xp̄iani ẜm aug. deancho. Sicut ſummo ſacerdoti leuitici generisoēs iudei obedire tenebant̉: cuiuſcūqꝫ ſtatus extiterint: ſic oēs xp̄iani maiores minores papelocū xp̄i tenenti parere tenent̉. Et de obediētiaexhibenda ſūmo ſacerdoti leuitici generis punitione inobediētie habet̉ deutero. 17. Ubi dicit̉ſi difficile ambiguū apud te indiciū ꝓſpexerisvenias ad ſacerdotē ⁊c̄. īfra ſuꝑbierit nolēsſacerdotis obedire imꝑio: moriet. Suꝑ verbo dicit glo. cōdēnationis ſuſtinet ſnīam: quicōtenit ſūmi pontificis obedientiā: tanqͣꝫ ſi cōtēneret dei omnipotentiā. Un̄ xp̄s dicit lu. x. Quivos ſpernit: me ſpernit. Et grego. vij. li. moraliūait. Peccatū paganitatis incurrit quiſꝗs xp̄ianum ſe aſſerit: ſedi apoſtolice obedire contenit:di. 8. ſi qui ſūt. exemplū pene inobedientie habes in ſaule pͥmo rege. i. R. 15. Utrū aūt ſubijciātur pape ipſi reges quantū ad tꝑaliū recognitionē̄: dicit augꝰ. de ancho. puto veritate eſſe dicendū papa vicarius ieſu xp̄i in toto orbe terraꝝ vice dei viuētis ſpūaliū tꝑaliū hꝫ vniuerſalē iuriſdictionē. Sed ipſoꝝ tꝑaliū īmediatamadminiſtrationē recepit: niſi in regionibꝰ occidentalis imꝑij cōceſſionē factā eccleſie aſtantino. Quare aūt eccleſia v̓tit̉ tꝑaliū adminiſtratione niſi in partibus Italie mediāte imperatore quē eligit in alijs regnis: que ſuntin occidentali imꝑio: hoc eſt ꝓpter carentiāauctoritatis: ſꝫ ꝓpter nutriendū in filijs ſuis vinculum pacis vnitatis: qꝛ exquo imꝑiū fuit diuiſum: a diuerſis in diuerſis partibus diuerſimode tyrannice vſurpatū: eccleſia ꝓpter vitādum ſcandalū iudeoꝝ ſe tributariā fecit: cum petro oſtenderet ſe non obligari math̓. 17.. ii. q. 3.inter verba. Qui aūt dicunt papam in ſolo orbetotum dominiū habere ſuꝑ ſpūalia aūt ſupertꝑalia: ſimiles ſūt cōſiliarijs regis ſyrie qui dixerunt. 3. KR. 20. Dij montiū ſint dij eorū: ideo ſuperauerūt nos. Sed pugnemus contra eos īpeſtribus in vallibus: in quibus dij eoꝝ dn̄iuꝫ