Eitulus.
teſtas ordinis in oībus equaliter ē a deo. Iteꝫ ſipapa eſtimaret poteſtatē ſue iuriſdictionis ſolaꝫeſſe a deo omnemqꝫ aliā ptātem iuriſdictioniseccleſiaſtice nō eſſe a deo nec īmediate nec mediate erraret: ſed ſi exiſtimat ſuaꝫ eſſe a deo immediate: alioruꝫ vero eſſe a deo ſed mediate .ſ.ſua n̄ errat. Itē ex eo qd̓ legit̉ actꝭ. 8̓ .ſ. ꝙ miſerūtapl̓i qui erant hieroſolymis petrū ⁊ iohannemin ſamariā ad cōfirmandū baptizatos videt̉ exhoc petrū inferiorē apl̓is eſſe: qꝛ cōiter mittiturinferior a ſuꝑiore. Sꝫ rn̄det̉ ꝙ miſſio que ſit ꝑauctoritatē vtiqꝫ eſt a ſuꝑiore: ſicut papa mittitlegatū: ⁊ rex baliuū: ſꝫ miſſio q̄ fit ꝑ concilium ⁊ſuaſione pōt eſſe etiā ab inferiore: ⁊ ſic cōſiliarijdicunt̉ mittere rege qn̄ vadit alicubi de conſilioſubditoꝝ: qꝛ ꝑ conſiliū mouet eū ad illud faciendū. Et ſic apl̓i ⁊ ſeniores miſerūt petrū ⁊ Io. hocꝑſuadendo ⁊ cōſulendo ꝓ ſalute populi. Itē exeo qd̓ legit̉ actꝭ. 15. ꝙ iacobꝰ minor tulit ſnīaꝫ inqueſtione legaliū vbi erāt petrus ⁊ alij in concilio congregati. Ex hoc maior videt̉ fuiſſe petroqꝛ maior ē ꝗ iudicat inter oēs. Sꝫ pōt duplicit̓rn̄deri: pͥmo ꝙ iacobꝰ iudicauit nō vt iudex oīuꝫſed tanqͣꝫ iudex illius loci ſpāliter: nō ꝗn petruspotuiſſet iudicare: ſed qꝛ voluit illi deferre locoſuo: ſicut papa qn̄ eſt ī aliqͣ ciuitate poſſet oīa audire ⁊ iudicare: ſꝫ ī multis nō facit: vt d̓ferat ep̄oloci. Alio mō pōt dici ꝙ iacobus ipſe non deditſnīam ī illa materiā legaliū: ſꝫ petrꝰ ꝗ pͥus locutuſfuerat ꝗd agendū eſſet: poſtmoduꝫ aūt iacobueaddidit ⁊ ſnīaꝫ ſuā nō qͣſi auctorizās: ſꝫ vt aſſentiens ⁊ cōfirmans ſnīam petri ꝓ parte oīuꝫ aliorū: ſicut ſit in concilijs in ꝗbus ſormatis decretſeu canonibꝰ ꝑ papā rn̄det̉ ab oībus p̄latis ꝑplacet. Itē qd̓ dicit̉ di. 21. ī nouo ꝙ apl̓i pͥncipe ſuieſſe voluer̄t pctrū: ⁊ ꝑ cōſeques totiꝰ eccl̓ie: ⁊ ſicnō a xp̄o ſꝫ ab apl̓is videt̉ petrus habuiſſe pͥmatū? Rn̄det̉ ꝙ apl̓i hoc voluerūt volūtate cōſequēti ⁊ acceptanti dei ordinationē: nō aūt volūtate antecedente ſeu cauſante ipſā auctoritatem:nā hoc habuit a xp̄o: vt ibi dicitur. hec pe.Querr̄ vtriapapoſſit renūciare papatui? ⁊ videt̉ ꝙ nō: qꝛ papatus eſt a ſolo deo īmediate: vt ſupra on̄ſū eſt: ſqd̓ a ſolo deo eſt nō pōt tolli ꝑ aliquē niſi ſit deꝰgͦ nō pōt renūciari ꝑ papā ꝗ eſt homo. In cōtrariū habet̉ extra de renuc. c. i. li. vi. vbi exp̄ſſe determinat̉ ꝙ pōt papa renūciare papatui. Ad iſtā.q. ſic rn̄dit augꝰ. de ancho. in ſūma de poteſtatepape ꝙ vtiqꝫ renūciare pōt nō obſtante ꝙ papatus ſit a deo: qꝛ hoc ē ita a deo ꝙ etiā ab hoīe cooꝑante in iſto vel illo .ſ. cooꝑante eius conſenſu⁊ volitione: talia .n. tolli pn̄t ⁊ diſſolui illius hominis diſſenſu ⁊ ꝯtraria volitōe. Probat āt hocꝑ exempla ī naturalibꝰ in moralibꝰ ī artificialibꝰEt in naturalibꝰ ꝗdem qꝛ aīa rōnalis ſingularit̓a deo īfundiit̉ corpori cū nullus poſſit infunde̓⁊ creare ipſā niſi deus: ⁊ tn̄ qꝛ infundit̉ a deo co
oꝑante hoīe: qꝛ hō hoīeꝫ generat ⁊ ſol ẜm ph̓ntiō oꝑe humano pōt aīa a corꝑe tolli ⁊ ſeꝑari: vtꝑ occiſionē. In moralibꝰ vero videmus ꝙ gratia ſingularit̓ a deo infundit̉ aīe cooꝑante tn̄ homine. Un̄ ſuꝑ illud tren̄. 4. ꝯuerte nos dn̄e ad te⁊ conuertemur: dicit glo. ꝙ gratia dei nō cōnertimur: niſi ex noſtra volūtate conuertamur .ſ. libertate arbitrij ipſā acceptando: ſic gͦ grē infuſioeſt a deo ꝑ hoīs tn̄ conſenſū ⁊ liberi arbitrij cōuerſioneꝫ: ita ſeꝑatio eius gratie pōt eſſe ꝑ hoīsdiſſenſū: ⁊ eius liberi arbitrij a deo auerſionemIn artificialibꝰ manifeſtū eſt ꝙ templū ſalomonis ⁊ tabernaculū moyſi ex mandato dei fabricata ſūt ⁊ ſingula in illis oꝑata: ⁊ tn̄ qꝛ cooꝑantehomine illa fabricata ſūt: cooꝑante etiā hoīe illa deſtructa ſūt: ſic etiā papatus ⁊ ſi a deo ſit tamen conſenſu ipſius pape cooꝑante: ⁊ iō eius diſſenſu renuciari pōt: etiaꝫ ſi iuraſſet vel voluiſſetnō renūciare: ⁊ ipſe videret ſe impotente ad talēcurā: ꝓpter infirmitatē graue ⁊ incurabilē: vl̓ cognoſceret ſe oīno inſufficientē. Et de qͣtuor ꝗdēſūmis pontificibus in geſtis ſcōꝝ legimus renūciaſſe papatui .ſ. clementē ciriachū marcellinū etceleſtinū: nō tn̄ ex eodē fonte ſeu cā ꝓceſſit illarenūciatio. Nā clemens renūciauit ꝓpter maliexempli in poſterū vitationem cū fuerit inſtitutus papa a beato petro ne quid ſimile attētaret̉a ſucceſſoribus: vnde renūciauit ⁊ loco eiꝰ factuseſt linus: ⁊ poſt eū cletus: ⁊ poſt eos idē clemēs:vt notat̉. 8. q. i. ciriachus vero renunaciuit ꝓptermartyrij coronationem aſſocians ſe. xi. milibusvirginū beate vrſule ⁊ ſociabus ex reuelatiorangelica. Marcellinus auteꝫ renunciauit ꝓpt̓idolaticam oꝑationem ponens thura idolis: vn̄penitens in concilio iudicauit ſe deponendumanathematizans qui corpus ſuū ſepeliret: vt habet̉ di. 21. ſed celeſtinus ꝗ prius dictus eſt petrꝰde murrone renūciauit papatui ꝓpter ſue inſufficientie recognitionē conſilio ductus vt credit̉ſpiritus ſancti. hos omnes canonizauit eccleſia ⁊aſcripſit cathalago ſanctoꝝ. Un̄ nō eſt credendūin ipſa renūciatione erraſſe ⁊ feciſſe qd̓ non potuiſſent. Et licet dantes poeta vulgaris rep̄hendat celeſtinū de illa renūciatione: rectius de ip̄aloquit̉ franciſcus petrarcha: ⁊ ſentit fidelius ī lide vita ſolitaria ipſū cōmendans. Pe. de pal̓. inli. de poteſtate pape idē concludit ſꝫ ſubtilius: dicit enim ꝙ papa poteſt cedere papatui ⁊ cedendo deſinere eſſe papa ſi cardinales acceptēt al̓snō. Sūt enim in acceptione papatus duo: vnumeſt ius ſuum qd̓ ei acquirit̉ ex canonica electiōealiud eſt ius eccleſie cui obligatur. cuilibet autēlicet iuri ſuo renūciare in oī eo in quo nō eſt alteri obligatus vel ſubditus. C. de pac. l. ſi quis. ſedqui ſemel ſe obligauit nō pōt ſe ad libitum liberare: igitur papa ex parte quidem ſua renūciarepoteſt papatui: ſed quia ſemel ſe obligauit eccleſie ex illa parte renūciare nō poteſt: niſi de aſſenſu cardinaliū qui in omnibus que ad papā ſpe-