Titulus.

quā ꝑtineat ꝑ ſe vl̓ ꝑ aliū ſnīare de qͦlibet qͣlit̓ debeat regi: ẜm id qd̓ egit vl̓ omiſit: qͣꝫtū ad oīa q̄ ꝑtinēt ad hoīeꝫ ordinādū ī deū: ſiue ꝑtineat ad noticiā ꝯſcīe ſiue ad iudiciū exteriꝰ. Sꝫ quantū adea q̄ ꝑtinēt ad ordinādū hoīeꝫ ī deuꝫ: nullus ē talis preſidēs niſi papa gͦ ⁊c̄. Maior pꝫ: qꝛ oportetponere: ꝙ ille ꝗ preeſt reip. ⁊ alicui cōitati poſſitſuꝑ quēlibet de cōitate dare ſnīaꝫ: quomō dꝫ regi ī ordine ad fineꝫ reipu. ⁊ mō qͦ reſp. dꝫ ordīariad illū finē. Sꝫ ad hoc ꝙ ꝗlibet de cōitate xp̄iana ordinetur ī finē debitū reip. xp̄iane: ⁊ ſic mō qͦdebꝫ ordinari: qꝫ ꝙ ſit aliꝗs: ꝗ de quolibet poſſitſententiare qͣlis ſit: ⁊ qͣliter regat̉ ẜm illd̓ qd̓ egitvl̓ omiſit: nō ſolū ī foro iudiciali exteriori: ſꝫ etiāqͣꝫtū ad ea q̄ ꝑtinet ad foꝝ ꝯſcīe: qꝛ vtroqꝫ mō oꝫhoīem ordīari in deū ẜm modū cōueniētē cōitati xp̄iane: qꝛ tali mō inſtituit deus: ꝙ hō ſubderetur iudicio preſidētis ẜm poteſtate eccleſiaſticā.papa ergo hꝫ ptātē ſentētiādi de omni hoīe ꝑtinēte ad coītatē xp̄ianā in omni caſu: ⁊ qͣꝫtū ad forūiudiciale ⁊ foꝝ penitētiale. Et cū hoc etiā ꝙ talēptātem pōt cōferre alij: vt dicetur infra.Iſta autem iuriſdictio⁊ ptās vniuerſalis pape ē inſtituta a xp̄o: vt patetex illa auctoritate: tibi dabo: ego .ſ. xp̄s. Et qd̓miſit tūc īpleuit: cū ait: paſce. o. me. Io. vlti. Prebat hoc herueus in tali tractatu tali rōe. Inſtituere iuriſdictōeꝫ ẜm quā aliqͣ cōitas dꝫ regi: ꝑtinetvl̓ ad ip̄aꝫ cōitate vl̓ ad dn̄ꝫ illiꝰ cōitatis: ſꝫ cōitaq̄ dꝫ regi ꝑ ptātē papalē ē cōitas xp̄iana qͣꝫtū adeccleſia militātē. huiꝰ aūt cōitatis nō eſt dn̄s niſixp̄s vel papa: gͦ iſta ptās dꝫ inſtitui vel a xp̄o vela papa vel a tota cōitate xp̄iana: ſed nō ē inſtitutaa papa vel a cōitate xp̄iana: gͦ a xp̄o ſolo. Ꝙ aūtptās papalis nō ſit īſtituta a papa: ꝓbatur ſic. Advicariū nō pertinet inſtituere ptāte: qua vtitur vtvicarius alterius: cū ſibi cōmitteret̉: qꝛ prius eſtptātē inſtituere: qͣꝫ eā alicui vicario ꝯmittere. Itēquia papa talē ptātē papalē nec reſtrīgere nec ampliare pōt: qꝛ nullus papa facere poteſt: ꝙ ip̄e velalius papa habeat maiorē poteſtatē: qͣꝫ illa quamhabet. Sed ꝗ pōt aliquā ptātem inſtituere: poteſteā reſtringere ⁊ ampliare: gͦ ⁊c̄. Itē qꝛ ip̄e idē cōferret ſibi poteſtate: qd̓ ē incōueniēs dicere in poteſtate ordinata. Nō gͦ a papa eſt inſtituta tal̓ poteſtas. Ꝙ aūt iſta ptās non ſit inſtituta a cōitatexp̄iana ſeu eccleſia: ꝓbat̉ ſic: qꝛ aūt hoc factuꝫ eſtauctoritate ſibi ab alio commiſſa: aut auctoritate propria. Sed ꝙ nō ſit inſtituta ab eccl̓ia ꝑ auctoritatem ſibi ab alio cōmiſſaꝫ pꝫ: qꝛ nec a xp̄ocōmiſſa legit̉ talis auctoritas cōitati xp̄iane: cumnō habeatur hoc ī aliquo euāgelio: ꝙ xp̄s eccl̓iecōtulerit auctoritatē inſtituēdi ſedē apoſtolicā: ſnec a papa facta ē talis cōmiſſio: nec fieri potuiqꝛ minus eſt inſtituere aliquā poteſtatē: qͣꝫ eiꝰ inſtitutionē cōmittere: ſed papa nō pōt pͥmū: vt dictū eſt: gͦ multo minus pōt ẜm. Ꝙ non ſit inſtituta ab eccleſia poteſtas papalis auctoritate ꝓpria

ꝓbat̉ primo ex ꝑte obiecti ip̄iꝰ ptātis ſic. Illa poteſtas nō pōt inſtitui a cōitate xp̄iana ꝓpria auctoritate: q̄ includit illud: qd̓ excedit oēm auctoritatē hūanam: ita ꝙ per ſe nulla auctoritas hūana ad hoc ſufficit ſine cōmiſſione alterius. Includit enim in ſe ptās papalis ligare ⁊ ſoluere in foro cōſciētie: q̄ dici pōt actio dei. Includit ēt abſouere a pena debita in foro dei: vt per indulgētiasfit. hec aūt excedūt auctoritatē humanā: ita ꝙ adhoc nō ſufficit ſine alia: gͦ a cōitate xp̄iana nō potuit inſtitui auctoritas ⁊ poteſtas papalis ꝓpriaauctoritate. Scd̓o ꝓhat hoc idē ex ꝑte finis velpoteſtatis papalis ſic. Finis iuriſdictionis eccleſiaſtice q̄ poſt xp̄m p̓ncipaliter reſidet: apud papameſt ordinare cōitatē xp̄ianā ad īpendenduꝫ deodebitū cultū ⁊ ſibi acceptuꝫ: ⁊ ꝑ conſequens viteeterne meritoriū. Sed ad nullā cōitatē pertinetpoſſe inſtituere iuriſdictionē: ẜm quā īpendat cōmunitas ip̄a debitū dn̄o preſidēti cōitati tali: cuus dn̄ium vel regime in nullo depēdet ab ip̄a cōmunitate. Et rō ē: qꝛ ad inferiorē nō pertinet iudicare de eo: qd̓ cōpetit ſuperiori. Sꝫ ſic ſe hꝫ communitas xp̄iana ad xp̄um ſiue ad deum: ꝙdn̄at̉ tali cōitati taliter ꝙ dānū eius ⁊ regnullo depēdet ab ip̄a coītate: gͦ ad cōitate xp̄ianānō pertinet inſtituere iuriſdictionē ꝓpria auctoritate: ẜm quā cōitas xp̄iana ordinet̉ ad īpendendū debitū cultū deo. Tertio hoc idē ꝓbat̉ ex ꝑtemōi hn̄di tale ptātē ſic. Illā ptātē inſtituere ꝓpaauctoritate qua quis vtitur vt vicarius alicuiusdn̄i: ad nullū aliū ꝑtinet niſi ad illū dn̄m: cuius ꝙſic tali ptāte vtitur eſt vicarius. Sed poteſtas pape de qua loquimur: ē poteſtas qua ip̄e papa vttuir: vt vicarius chriſti in terris: ergo iſtam inſtituere ad nullum alium pertinet niſi ad chriſtumEt ſi dicatur: ꝙ omnes principes terreni ſunt etiam vicarij chriſti: quia omnis poteſtas a dondeo eſt. Ro. 13. licet non ſit a deo abuſus potetis: ⁊ tamen principes poſſunt inſtituere inctionē ſuper populū: quem regūt ꝓpria autate vel auctoritate coitatis cui preſunt. Rn̄detꝙ aliter ſunt principes vicarij dei ⁊ aliter papa.Principes enim non ſunt vicarij dei expreſſe etxplicite: per expreſſam inſtitutionem ⁊ explicitam eius: niſi aliqui reges qui fuerunt inſtituti reuelatione diuina vt ſaul ⁊ dauid. Poſſurprincipes dici vicarij dei implicite: inqͣſcilicet deus dedit nature humane rationem n̄turalem: qua poſſet iudicare eſſe bonum aliqꝫpoteſtatem eſſe in republica: que preeſſet omībus in cōmunitate: que poſſet reſtringere ma⁊ conſeruare bonos circa ea que pertinent adnum humanum. Sed Petrus cui ſuccedit panon ſicut ſimplex epiſcopus: ſed ſicut generavicarius ſuper totam eccleſiam factus eſt generaliter ⁊ expreſſe a chriſto vicarius modo predicto: cum dixit: paſce oues meas. Et hoc ſibi promiſit: cum ait: tibi dabo claues regni celorum:ego ſcilicet chriſtus nō eccleſia vel alia perſona.