Titulus.
in ordine ad debitam materiam. Non tamē ſubcōſtituitur in ſuſceptione talis ordinis in ordinead materiā in quā debeat agere. In predicto .n.foro materia debita non ſolū ē peccator indigēsgr̄a: ſed etiā oꝫ ꝙ ſit peccator obligatus ſn̄ie confeſſoris. Et hoc nō confert̉ in illo ordine ſꝫ in collatione cure. Secūdi dicūt: ꝙ d̓ neceſſitate ſacr̄ipn̄ie eſt iuriſditio: ⁊ ꝙ talis iuriſditio ꝯfert̉ in receptione ordinis ſacerdotalis. Qd̓ ꝓbat. Primoquidē qꝛ in receptōne ſacerdotij dat̉ ptās remittendi peccata: vt pꝫ ex forma que ibi dr̄. Secundo qꝛ ſi hoc n̄ eſſet: n̄ poſſet abſolui peccator inarticulo mortis a quolibet ſacerdote: qd̓ tn̄ aboībus tenet̉. Sꝫ hanc opi. vt falſā ⁊ erroneā reprobat ipſe herueus. Nā ex hoc ſequeret̉: ꝙ vnꝰſacerdos nō plus hēret curā aīaꝝ qͣꝫ alius ſi quicꝗd ꝑtinet ad curā ẜm iſtam ptātem totū ē collatum in ſuſceptione ordīs. Item ẜm hoc in eccl̓iadei nulla eſſet collatio cure aīaꝝ niſi in ſuſceptōeordinis ſacerdotalis: qꝛ quicꝗd ſit poſtea: magisdebet dici ſolutio ptātis ſuſpēſe vel ligate qͣꝫ collatio ptātis de nouo. Item ẜm hoc nullus n̄ hn̄sordinē ſacerdotalē hēret curā: qd̓ faliū ē. Primūenī motiuū hoꝝ ſic d̓ſtruit. d. De neceſſitate ſacr̄iſunt due ptātes .ſ. ptās characteris: q̄ facit ad cauſandū illā diſpoſitionē ad gr̄am. Et cū hac rōnematerie requirit̉ ptās iuriſditionis: ⁊ q̄libet facitad remiſſionē peccati. Qn̄ gͦ dr̄: ꝙ in ſuſceptioneſacerdotij dat̉ ptās remittēdi peccata: veꝝ eſt ꝙdat̉ aliqua ptās faciēs ad remiſſionē peccati: qꝛilla q̄ cāt diſpōnem ad gr̄am. Sꝫ n̄ dat̉ oīs ptāsfaciens ad remiſſione peccati: qꝛ nō ptās iuriſditionis: q̄ hīlitat materiā faciēs ſubiectā ſacerdoti vt iudici ſuo. Ad aliā rōnem de articulo mortis dictū eſt ſupra. Tertij dicūt: ꝙ de neceſſitateſacr̄i pn̄ie ē iuriſditio: ſꝫ illa iuriſditio vt dicūt eſtarbitraria: ita .ſ. ꝙ in arbitrio peccatoris ē ſubijcere ſe: cui voluerit ſe ſubijcere: ita ꝙ qͣꝫtū eſt de eoqd̓ ē d̓ neceſſitate ſacr̄i ꝗlibet a qͦlibet ſacerdotepōt abſolui. Ꝙ aūt nō pōt abſolui ꝗlibet a quolibet: hoc ē ꝓpter p̄ceptū eccl̓ie. Un̄ quicunqꝫ vadit ad aliū ꝓ abſolutione: qͣꝫ deputet papa vel p̄latus peccat: vn̄ non conſequit̉ remiſſionē peccatoꝝ. Ꝙ autē illa iuriſditio ſit arbitraria: ꝓbant ꝑhoc: qꝛ papa nō pōt hr̄e iudicē niſi arbitrarium.Et per hoc qꝛ ꝗlibet in articulo mortis a qͦlibꝫ ſacerdote pōt abſolui. hanc etiā vt erroneā reprobat: qꝛ ſequeret̉ ex hoc ꝙ ptās iuriſditionis nōplus deſcedit in inferiores poſitiue loq̄ndo a ſede apl̓ica qͣꝫ ecōtrario: qꝛ ẜm hāc poſitionē ptāsiuriſditionis ꝑ ſe loq̄ndo eſt in arbitrio peccatoris: qͣꝫtū ad illud qd̓ eſt ſibi poſitiuū: qꝛ papa velalij p̄lati ꝑ ſe loquēdo nullā curā conferūt: ſꝫ tollunt impedimentū: ꝗbus peccator īpedit̉ ab eo:qd̓ ſibi de iure diuino cōpetit .ſ. ad hoc ꝙ ē poſſeſubijcere ſe cui voluerit. Ad rōnes aūt dicendū ēꝙ papa nō eſt aſtrictuſ alicui determinato iudiciiure diuino vel hūano: licet iure diuino ſit aſtrictus ſeſe ſubijcere alicui: ſi vult hr̄e effectum ſacr̄i
Unde ipſe poteſt ſe ſubijcere cui vult. Om̄es aūtalij ab eo in vtroqꝫ foro ſūt ſibi ſubditi ſicut ſuoiudici. Et ideo nullus pōt ſe ſubijcere alicui alteri extra ꝑiculum mortis niſi de licentia fui .ſ. mediate vel īmediate. Eſt gͦ quarta opinio: quā tenꝫvt veraꝫ: ꝙ de neceſſitate ſacr̄i pn̄ie eſt miniſterhn̄s ptātem iuriſditionis: qua ꝯfitēs ſit aſtrictusſn̄ie ꝯfeſſoris: quā ptātem dꝫ habere mīſter veīmediate a deo: ſicut papa hꝫ ſuꝑ totam eccleſiāOmnes autē miniſtri alij hn̄t hoc a papa vel abipſo ſuſcipiēte ſacr̄m: vel ſubijciente ſe qͣꝫtum adillū ꝗ iure diuino nulli determīato iudici eſt ſubiectus: ſicut pꝫ de papa. Eſt gͦ de neceſſitate ſacramenti penitentie iuriſditio miniſtri ſuꝑ confitentē: ⁊ hoc ē de neceſſitate diuini p̄cepti non eccl̓ietm̄: ita ꝙ papa hoc tollere nō poſſet: nec in ſua ꝑſona nec in alia. Unde papa nō poteſt abſolui abillo: cuius ſentētie ſtare nō eſſet obligatus: ꝓpterquod ſi vellet confiteri alicui vt ſocio aūt ſubiecto ⁊ nō vt iudici ſuo: qͣꝫtum eſt de effectu ſacramēti nihil fieret: ſed in hoc differt de papa ⁊ dealijs: qꝛ vt dictum ē: oēs alij a papa hn̄t iam iudicē ordinatū al̓s determinatū: cui a deo ſūt om̄esalij ſubiecti .ſ. papā vel alium ex diſpoſitione pape mediate vel īmediate: ⁊ ideo ſine licentia eiuſmediata vel īmediata nō pn̄t ſe ſubdere alij.aūt ſi fiat hiꝰ ſubiectio ſeu cōfeſſio ī articulontis cuicūqꝫ ſacerdoti: cū deeſt ꝓprius: hoc ingitur fieri de licentia interp̄tatiua pape. Sꝫ papaqui nulli ē ꝑſone determinate ſubiectus: poteſt iniſto foro ſe ſubijcere cui vult: ad quā ſubiectōnētenetur ex precepto diuino ſi cōtingat eū peccare mortaliter. hec herueus ⁊c̄.¶ De poteſtate eccleſiaſtica ſignata ꝑ claues: vbiponuūtur ſeptem poteſtates: in quibus petrus p̄ceſſit alios apoſtolos. c. 4.Epoteſtate iuriſditionis. Nota ẜm herueū in libro de ꝑteſtate pape: ꝙ ptās iuriſditōnis videt̉ imporire qͣꝫtum apparet ex interp̄tatione ptātem dicēdius ſiue ſtatuēdo ſiue ſn̄iando. Nā dicere ius iiuſtū pōt cōtingere dupliciter. Uno mō ſine quacunqꝫ obligatiōe: ſicut qn̄ aliꝗs ſcholaſtice: putadeterminādo in ſcholis dicit aliꝗd eſſe iuſtū. Etiſta ptās dicēdi ius ꝑ hūc modum n̄ ē illa de quanūc agit̉. Alio mō pōt vocari ptās ius dicēdiqn̄ aliꝗs hꝫ ptāteꝫ ſuꝑ aliqͦs: ſic ꝙ poſſt obligeos ad tendēdū ꝓ iuſto hoc qd̓ dicit ſiue ſtatdo fiue ſn̄iando. Statuēdo quidē ſicut ꝗ hꝫ pttē talē: ſtatuat ex cā rōnabili: vt ieiunet̉ in. xl. ipfacto: ꝙ hoc ſtatuēdo dicit: hꝫ rōeꝫ iuſti ſiue debiti fieri: ita ꝙ ſubditi illiꝰ ꝗ hꝫ talē ptātē tenēadherere huic dicto tāqͣꝫ iuſto. Et idē ē in ꝓhilqꝛ ſubditi tenent̉ vitare ꝓhibitionē ab iſto taniniuſtū. Sn̄iando aūt vt ſi aliꝗs hn̄s talē ptātaliquē ſubditū ſn̄iet eē reū vel īnocentē: dictū ſuūī tali caſu tenēt̉ ſubditi hr̄e ꝓ iuſto ul̓ ꝓ iure: ⁊ tat