.XXIII.84
inuitaret. Chriſtus .n. principē apoſtolorum euꝫcōſtituit: vt vnū principalem vicariū xp̄i haberꝫeccleſia: ad hoc oꝑtime facit quod dicit cyprianꝰ.L.q. i. loquitur. Conſtituit vicariū: cuꝫ dixit: pa.om. Sed ꝓmiſit cum ait. Tibi dabo claues rece. ⁊c̄. Per clauem intelligitur ptās eccl̓iaſtica. ethec dicitur clauis ꝑ ſimilitudinē: quia ſicut ꝑ clanem hō poteſt aperire ⁊ claudere. Ita per poteſatē eccleſiaſticā clauditur regnum eccleſie milantis vel triumphantis indignis per ſubtractionem abſolutiōis vel per excommunicationē. Etbene diſpoſitis aꝑitur ꝑ abſolutionem a peccatiſraſentētijs. Eſt autē duplex ptās eccl̓iaſtica. Un̄n plurali dicit claues .ſ. ptās ordinis ⁊ ptās iuriſpitionis. Ptās ordinis eſt multiplex ſicut multilex ē ordo. Nā in quolibet ſeptem ordinuꝫ imrimitur ſpālis character qui ē quedā ptās ſpūais ad agen̄. ordinata ea q̄ ꝑtinēt ad illum ordinēe ordine ſacerdotij eſt difficultas. Et qͣꝫtuꝫdinem ſacerdotalē eſt character impreſſusin aīa in ſuſceptiōe ſacerdotij indelibiliter a xp̄ovt a cā principali: ab ep̄o vt cā inſtrumētali .i. q̄am potētia nō innata nec acquiſita ſꝫ a xp̄o inſuſa: qꝛ vꝫ aꝑire pōt regnū celoꝝ .ſ. cōficiēdo coris xp̄i veꝝ: ⁊ vt ita dixerim ꝑ cōſecratione hoſtie faciendo celum aꝑire: ⁊ xp̄m in ſacr̄o exiſteehꝫ etiaꝫ ptātem ſuꝑ corpus xp̄i myſticum .ſ. inbſolutione ſacramēti penitētie diſponendo adram inſtrumentaliter. Sꝫ qꝛ iſtud ē magis obcurum. ſciendū ẜm herueū in libro de ptāte paeꝙ effectus ſacr̄i pn̄ie cuius miniſter eſt ſacerdos: ē remiſſio peccati actualis. hec aūt remiſſiohaberi non pōt niſi ꝑ diſplicentiam ip̄ius peccatictualis: inqͣꝫtum ē offenſa dei: ⁊ ꝑ voluntateꝫ eſtFffenſa dei: ⁊ per voluntatē ſatiſfaciendi ⁊ ſoluendi emēdam per penā. Et qꝛ humana natura ē inufficiens ꝑ ſe ad talem diſplicentiā habendaꝫ etualem voluntatē ſatiſfaciendi: que ſit deo acceptaque quidē vocat̉ cōtritio: ideo ꝓuidit nobis deꝰde ſacr̄o penitentie: per qd̓ miniſter miniſtrandotale ſacr̄m poſſit in nobis cauſare talē diſpoſitionem ad gr̄aꝫ: per quā ſuppleatur defectus noſterqui eſt ex parte oꝑantis: qꝛ nō niſi per talē diſpoſitionē cōiter attingitur ad contritioneꝫ: ita ꝙ exirie operis operati .ſ. ſacr̄i actio pertingit ad coitionē: immo oꝫ ponere in miniſtro ptātem ſpiritualem: per quā vna cū debita forma verborūcauſet talem diſpoſitionē ad gr̄am. Et hec eſt poteſtas characteris: que pōt eſſe ſine ptāte iuriſditioiſ ſic̄ pꝫ in ſacerdote n̄ hn̄te curā. ⁊ ecōuerſo p̄teē ptas iuriſditiōis ſine ptāte characteris: vt pꝫ īn̄ ſacerdote hn̄te curā aīaꝝ. Qꝛ ꝟo peccator nō ēdignus recōciliatione cū deo niſi per talē diſplicentia peccati ⁊ voluntatē foluendi emendaꝫ: iōoportet ꝙ miniſter ꝑ quē debet recōciliari peccator habeat ptātem iudicādi: vtꝝ ſit dignus recōciliatione vel nō: ⁊ ꝙ etiā habeat poteſtate reconciliādi eum ⁊ repudiādi vel ligandi euꝫ: ſi ſitignus penitētia reconciliāte eum ad iuſtam pe
nā: ita ꝙ materia ſacr̄i ſit ꝑſona obligata ſtare ſententie miniſtri abſoluētis eū ⁊ ligantis eū ad penā iuſtam. Iſtud aūt requirit ptātem iuriſditionis: quia nulluſ obligat̉ alicui vel pene taxate abeo: niſi ſit ei ſubiectus: ⁊ ꝑ conſeq̄ns habeat iuriſditionē ſuꝑ eū. Et ideo in miniſtro ſacr̄i pn̄ie reꝗritur vtraqꝫ ptās .ſ. ptās characteris: q̄ eſt diſpoſitio ad gr̄am ſupplendo defectuꝫ: qui eſt ex parteoꝑis oꝑantis .i. ex parte conatus peccatoris. Etptās iuriſditionis ẜm quā peccator ſit ſubiectus⁊ obligatus ſuo miniſtro. ¶ Notandū eſt autē:ꝙ cū queritur vtrū miniſter hn̄s iuriſditionē ſitde neceſſitate ſacr̄i penitētie: eſt quadruplex modus dicendi. Aliqui .n. dicūt: ꝙ hic .ſ. miniſter habens iuriſditione nō eſt de neceſſitate talis ſacr̄iſed de neceſſitate p̄cepti eccl̓ie: qꝛ eccl̓ia ſic precepit: vt .ſ. quilibet annuatim confiteat̉ ꝓprio ſacerdoti: extra de pe. ⁊ re. omnis. Hoc autē ꝓbanttriplici rōne. ¶ Primo quidē qꝛ ſi eſſet de neceſſitate ſacramēti miniſter hn̄s iuriſditionē ſuꝑ cōfitentē: ſequeretur ꝙ papa nō poſſet a quoqͣꝫ abſolui a peccatis: cū nulluſ habeat ſuꝑ eum iuriſditionē: ſed hoc eſt falſum. ¶ Secūdo qꝛ in articulo mortꝭ n̄ pōt ꝗs abſolui a qͦcūqꝫ ſacerdote: ſedſolū a curato ſuo: quod eſt falſū. ¶ Tertio qꝛ inſuſceptione ordinis ſacerdotalis conſtituit̉ quismīſter ad conſecrandū corpus xp̄i: ita cōſtituiturminiſter ſacr̄i penitētie. Sed in ſuſceptione ſacerdotij nō confertur aliqua iuriſditio ordinato: gͦnon eſt de neceſſitate ſacr̄i penitentie: ꝙ miniſtereius habeat iuriſditōnē. Sed herueus reprobathanc opi. vt erroneā ⁊ falſā. Et hoc ꝓbat ex iſtarōne .ſ. ex forma ⁊ ex effectu ip̄ius ſacramēti penitētie: ꝗ eſt abſoluere ⁊ ligare: qꝛ abſoluere velligare reū in quocunqꝫ foro ꝑtinet ad iudicem etꝑ ꝯſequēs ad habente iuriſditionē ſuper eū. Sedminiſter ſacr̄i pn̄ie abſoluit penitente in foro cōſcientie: ⁊ ligat .ſ. obligando ad certā ſatiſfactionēgͦ ⁊c̄. Patꝫ hoc ex forma: ego abſoluo te ⁊c̄. ⁊ auctoritate xp̄i dicentis: tibi dabo ⁊c̄. ⁊ quecūqꝫ ſolueriſ ſuꝑ terrā ⁊c̄. mat. 16. Sequeret̉ ⁊ aliud incōueniens ex hoc .ſ. ꝙ confeſſus ei qui nō habuit iuriſditione: nō teneret̉ iterare confeſſionē: qn̄ hocſciret: qd̓ eſt falſū. Item ex hoc ⁊ aliud incōueniens feq̄retur: vꝫ ꝙ quilibet ſacerdos eſſꝫ ꝓpriusſacerdos: qd̓ eſt falſum. Primā aūt illoꝝ rōnemſic deſtruit: qꝛ papa qͣꝫuis ſimpl̓r loquēdo nō ſitſubditus alicui iudici: tn̄ non ſequit: qn̄ poſſit ſeſubijci alicui: qd̓ facit: cū confitetur: nec al̓s poſſꝫcōſequi effectum ſacramenti pn̄ie: niſi ſe ſubijciēdo. Sꝫ pōt ad hoc eligere quē vult: ⁊ tenetur eiquem elegerit ſe ſubijcere in faciendo pn̄iam iniunctā ꝓ mortali. Secundā rōneꝫ euacuat: quiavꝫ intentio pape eſt quēlibet in articulo mortislicentiare ad ſubijciendū ſe cuilibet: cū deeſt proprius ſacerdos. ¶ Ad tertiā rn̄d et. d. ꝙ in ſuſceptione ordinis ſacerdotalis cōſtituitur quis miniſter ſacramēti penitentie: qͣꝫtum ad illud ꝑ qd̓ſibi competit diſponere ad gr̄am: mō ſupradicto