Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
87r
Einzelbild herunterladen
 

.XXIII.84

inuitaret. Chriſtus .n. principē apoſtolorum euꝫcōſtituit: vt vnū principalem vicariū xp̄i haberꝫeccleſia: ad hoc oꝑtime facit quod dicit cyprianꝰ.L.q. i. loquitur. Conſtituit vicariū: cuꝫ dixit: pa.om. Sed ꝓmiſit cum ait. Tibi dabo claues rece. ⁊c̄. Per clauem intelligitur ptās eccl̓iaſtica. ethec dicitur clauis ſimilitudinē: quia ſicut clanem poteſt aperire claudere. Ita per poteſatē eccleſiaſticā clauditur regnum eccleſie milantis vel triumphantis indignis per ſubtractionem abſolutiōis vel per excommunicationē. Etbene diſpoſitis aꝑitur abſolutionem a peccatiſraſentētijs. Eſt autē duplex ptās eccl̓iaſtica. Un̄n plurali dicit claues .ſ. ptās ordinis ptās iuriſpitionis. Ptās ordinis eſt multiplex ſicut multilex ē ordo. in quolibet ſeptem ordinuꝫ imrimitur ſpālis character qui ē quedā ptās ſpūais ad agen̄. ordinata ea ꝑtinēt ad illum ordinēe ordine ſacerdotij eſt difficultas. Et qͣꝫtuꝫdinem ſacerdotalē eſt character impreſſusin aīa in ſuſceptiōe ſacerdotij indelibiliter a xp̄ovt a principali: ab ep̄o vt inſtrumētali .i.am potētia innata nec acquiſita ſꝫ a xp̄o inſuſa: qꝛ vꝫ aꝑire pōt regnū celoꝝ .ſ. cōficiēdo coris xp̄i veꝝ: vt ita dixerim cōſecratione hoſtie faciendo celum aꝑire: xp̄m in ſacr̄o exiſteehꝫ etiaꝫ ptātem ſuꝑ corpus xp̄i myſticum .ſ. inbſolutione ſacramēti penitētie diſponendo adram inſtrumentaliter. Sꝫ qꝛ iſtud ē magis obcurum. ſciendū ẜm herueū in libro de ptāte paeꝙ effectus ſacr̄i pn̄ie cuius miniſter eſt ſacerdos: ē remiſſio peccati actualis. hec aūt remiſſiohaberi non pōt niſi diſplicentiam ip̄ius peccatictualis: inqͣꝫtum ē offenſa dei: voluntateꝫ eſtFffenſa dei: per voluntatē ſatiſfaciendi ſoluendi emēdam per penā. Et qꝛ humana natura ē inufficiens ſe ad talem diſplicentiā habendaꝫ etualem voluntatē ſatiſfaciendi: que ſit deo acceptaque quidē vocat̉ cōtritio: ideo ꝓuidit nobis deꝰde ſacr̄o penitentie: per qd̓ miniſter miniſtrandotale ſacr̄m poſſit in nobis cauſare talē diſpoſitionem ad gr̄aꝫ: per quā ſuppleatur defectus noſterqui eſt ex parte oꝑantis: qꝛ niſi per talē diſpoſitionē cōiter attingitur ad contritioneꝫ: ita exirie operis operati .ſ. ſacr̄i actio pertingit ad coitionē: immo oꝫ ponere in miniſtro ptātem ſpiritualem: per quā vna debita forma verborūcauſet talem diſpoſitionē ad gr̄am. Et hec eſt poteſtas characteris: que pōt eſſe ſine ptāte iuriſditioiſ ſic̄ pꝫ in ſacerdote hn̄te curā. ecōuerſo p̄t ptas iuriſditiōis ſine ptāte characteris: vt pꝫ ī ſacerdote hn̄te curā aīaꝝ. Qꝛ ꝟo peccator ēdignus recōciliatione deo niſi per talē diſplicentia peccati voluntatē foluendi emendaꝫ:oportet miniſter quē debet recōciliari peccator habeat ptātem iudicādi: vtꝝ ſit dignus recōciliatione vel: etiā habeat poteſtate reconciliādi eum repudiādi vel ligandi euꝫ: ſi ſitignus penitētia reconciliāte eum ad iuſtam pe

: ita materia ſacr̄i ſit ꝑſona obligata ſtare ſententie miniſtri abſoluētis ligantis ad pe iuſtam. Iſtud aūt requirit ptātem iuriſditionis: quia nulluſ obligat̉ alicui vel pene taxate abeo: niſi ſit ei ſubiectus: conſeq̄ns habeat iuriſditionē ſuꝑ. Et ideo in miniſtro ſacr̄i pn̄ie reꝗritur vtraqꝫ ptās .ſ. ptās characteris: eſt diſpoſitio ad gr̄am ſupplendo defectuꝫ: qui eſt ex parteoꝑis oꝑantis .i. ex parte conatus peccatoris. Etptās iuriſditionis ẜm quā peccator ſit ſubiectus obligatus ſuo miniſtro. Notandū eſt autē: queritur vtrū miniſter hn̄s iuriſditionē ſitde neceſſitate ſacr̄i penitētie: eſt quadruplex modus dicendi. Aliqui .n. dicūt: hic .ſ. miniſter habens iuriſditione eſt de neceſſitate talis ſacr̄iſed de neceſſitate p̄cepti eccl̓ie: qꝛ eccl̓ia ſic precepit: vt .ſ. quilibet annuatim confiteat̉ ꝓprio ſacerdoti: extra de pe. re. omnis. Hoc autē ꝓbanttriplici rōne. Primo quidē qꝛ ſi eſſet de neceſſitate ſacramēti miniſter hn̄s iuriſditionē ſuꝑfitentē: ſequeretur papa poſſet a quoqͣꝫ abſolui a peccatis: nulluſ habeat ſuꝑ eum iuriſditionē: ſed hoc eſt falſum. Secūdo qꝛ in articulo mortꝭ pōt ꝗs abſolui a qͦcūqꝫ ſacerdote: ſedſolū a curato ſuo: quod eſt falſū. Tertio qꝛ inſuſceptione ordinis ſacerdotalis conſtituit̉ quismīſter ad conſecrandū corpus xp̄i: ita cōſtituiturminiſter ſacr̄i penitētie. Sed in ſuſceptione ſacerdotij confertur aliqua iuriſditio ordinato:non eſt de neceſſitate ſacr̄i penitentie: miniſtereius habeat iuriſditōnē. Sed herueus reprobathanc opi. vt erroneā falſā. Et hoc ꝓbat ex iſtarōne .ſ. ex forma ex effectu ip̄ius ſacramēti penitētie: eſt abſoluere ligare: qꝛ abſoluere velligare reū in quocunqꝫ foro ꝑtinet ad iudicem et ꝯſequēs ad habente iuriſditionē ſuper. Sedminiſter ſacr̄i pn̄ie abſoluit penitente in foroſcientie: ligat .ſ. obligando ad certā ſatiſfactionē ⁊c̄. Patꝫ hoc ex forma: ego abſoluo te ⁊c̄. auctoritate xp̄i dicentis: tibi dabo ⁊c̄. quecūqꝫ ſolueriſ ſuꝑ terrā ⁊c̄. mat. 16. Sequeret̉ aliud incōueniens ex hoc .ſ. confeſſus ei qui habuit iuriſditione: teneret̉ iterare confeſſionē: qn̄ hocſciret: qd̓ eſt falſū. Item ex hoc aliud incōueniens feq̄retur: vꝫ quilibet ſacerdos eſſꝫ ꝓpriusſacerdos: qd̓ eſt falſum. Primā aūt illoꝝ rōnemſic deſtruit: qꝛ papa qͣꝫuis ſimpl̓r loquēdo ſitſubditus alicui iudici: tn̄ non ſequit: qn̄ poſſit ſeſubijci alicui: qd̓ facit: confitetur: nec al̓s poſſꝫcōſequi effectum ſacramenti pn̄ie: niſi ſe ſubijciēdo. Sꝫ pōt ad hoc eligere quē vult: tenetur eiquem elegerit ſe ſubijcere in faciendo pn̄iam iniunctā mortali. Secundā rōneꝫ euacuat: quiavꝫ intentio pape eſt quēlibet in articulo mortislicentiare ad ſubijciendū ſe cuilibet: deeſt proprius ſacerdos. Ad tertiā rn̄d et. d. in ſuſceptione ordinis ſacerdotalis cōſtituitur quis miniſter ſacramēti penitentie: qͣꝫtum ad illud qd̓ſibi competit diſponere ad gr̄am: ſupradicto