Titulus.
non reꝑitur: ⁊ ſi minus fidelē ſuſtinere potius cōſulo qͣꝫ te īmergere laberyntho huic. Mementoſaluatorem iudam iconimum habuiſſe. Deindereprehendit epiſcopos: qui nimiam diligentiamhabent de tēporalibus facultatibus: ⁊ quaſi nullam de animabus. Et poſt plura ſubdit. Non oꝫvt vitia domus tue vltimus ſcias: qd̓ qͣꝫplurimiſnouimus ꝯtigiſſe. Quapropter vt diximus: aliusalia diſpenſet: de diſciplina tu ꝓuide. Illud nemini credas. Si inſolentior cora te vel ſermo inſonuerit. vel habitus apparuerit: manus tua ſupereiuſmodi: tu vlciſcere iniuriā tuā. Impunitas auſum parit: auſus exceſſum. Domū ep̄i decet ſanctitudo: decet modeſtia: decet honeſtas: quoꝝ diſciplina cuſtos: ſacerdotes domeſtici aut ceterishoneſtiores aut oībus fabula ſunt: in vultū in habitu in inceſſu illoꝝ qui circate ſunt nil reſidereimpudicū nil indecens patiaris. Diſcāt a te coep̄itui comatulos pueros ⁊ comptos adoleſcētes ſecū non habere. Eerte inter mitratos diſcurre̓ calamiſtratos. non decet. Nec auſteritatem tamenſuadeo tibi: ſꝫ grauitatem. illa infirmiores fugat:hec reprimit leuiores. illa odibilem hec incontēptibilem reddit. Quid hac mediocritate gratiusvt nec de ſeueritate ſis oneri: nec de familiaritate contemptui; in palatio papaꝫ: domi te patremfamilijs exhibeas. ament te domeſtici tui: ſi non:facito vt timeant. Utilis ſemper cuſtodia oris: q̄tn̄ affabilitatis gr̄a non excludat: Ille ꝯuenientior auidus ſi actu quidem ſeueruſ ſis: vultū ſerenus: verbo breuis. Capellani tui nō ſint ſine honore: his ꝯtenti ſint que tu ꝓuideris illis: tu videne egeant ſuꝑ hoc qͣꝫ forte ab aduētantibus petere deprehendes: iudica zezitans: idem de hoſtiarijs: idem de ceteris officialibus decernendū.De his que ſunt ſuprate in. v̓. li. admonet ꝯſiderandū .ſ. que ſunt in ſuꝑna patria: ⁊ ait: hoc velī ſolerter aduertas vir ſagaciſſime eugeni: quia totiens ꝑegrinatur ꝯſideratio tua: quotiens ab illis rebus ad iſta deflectitur inferiora ⁊ viſibilia. ſiue intuenda ad noticiaꝫ ſiue petenda ad vſum: ſiue pro officio diſponenda vel ad citanda: ſi tn̄ ita verſatur in his: vtꝑ hec illa requirat aūt ꝓcul exulat. Sic ꝯſiderare vel approbare repatriare eſt. Ibi ponit in. 2. c.tres ſpes ꝯſiderationis. Et primā vocat diſpenſatiuā: que .ſ. ſenſibus ſenſibilibuſqꝫ rebus ordinate ⁊ ſocialiter eſt vtens ad ꝓmerēdum deū Secundā appellat extimatiua: q̄ prudenter ac diligēter queqꝫ ſcrutans ⁊ ponderanſ ad inueſtigandūdeū. Tertiam appellat ſpeculatiuam: que in ſe ēcolligēs: ⁊ qͣꝫtum in ſe eſt diuinitus adiuuatur rebus hūanis eximenſ ad ꝯtēplandum deū. Et ſubdit: ꝙ tribus modis deus ⁊ angeli eius nr̄a cōſideratōne inueſtigātur: opinione fide ⁊ intellectuquoꝝ intellectus rōni innitit̉. Fides auctoritati:opinio ſola veriſimilitudine ſe tuet̉. Et declaratqūo de angelis quedā noſcimus intellectu. q̄daꝫ
opinione: quedam fide: vt de his que tradit ſerptura ſacra de ordinibus angeloꝝ ⁊ miniſtris eorum pulchra ⁊ deuota ſcribens de ſingulis ordinibus. Deinde de deo qūo ſibi hoc verbū eſt cōuenit: ⁊ qūo dicatur eſſe principiū ⁊ qūo ex ipſoper ip̄m ⁊ in ipſo ſint omnia. Idem ꝙ deus eſt: ?nihil melius excogitari poteſt. Et quo ſimplex ē⁊ nō ſolum vnus ſed vniſſimus. Nec trinitas pſonaꝝ tollit hanc vnitatem .ſ. ſubſtantie ſue detis. Ubi etiam ponit octo differētias vnitativltima eſt vnitas trinitatis: que omnes excellit⁊ hoc in. 9. c. ⁊ in. io. ⁊ in. ii. ponit de vnitate triuꝫſubſtātiaꝝ in vna ꝑſona xp̄i .ſ. carnis aīe ⁊ verbi.Declarat etiam quid ſit deus qͣꝫtum ad effectusplurimos quos oꝑatur in creatura ⁊ p̄cipuenabili. Demuꝫ exponit que ſit lōgitudo latiſublimitas ⁊ ꝓfundum in deo: quia longituseternitas: latitudo charitas: ſublimitas potētiꝓfundum ſapientia: in om̄ibus alias in nobis autē habetur longitudo per ꝑſeuerantiā: latitudo rdilectionē ſ. vſqꝫ ad inimicos: ꝓfundumꝑhimliationem ꝯſideratis dei iudicijs altitiꝯtemplationē ſeu fiduciā ꝓmiſſorum.¶ De poteſtate pape in genere: vbi de ptāte ordinis ⁊ iuriſditionis ⁊ interp̄tationis. c. 2.poteſtate pape.Nota ꝙ qͣꝫuis omnis poteſtas ſit a deo:⁊ abuſus ptātis n̄ ſit a deo: ptās tn̄ pape ꝑ excellentiā ⁊ ſingulariuſ ē ab ipſo deo. Iſta tria pūctaſic declarant̉: primū ponit apl̓us dicens. Nō eſtptās niſi a deo Ro. 13. Hoc aūt ſic declarat̉. Etbat aug. de ancho. in li. de ptāte pape qui al̓s intitulat̉ ille liber de ptāte eccl̓iaſtica: ꝗ ſepe in hoctitulo allegat̉. Deus eſt cā cuiuſlibet rei hn̄tis entitatē in bonitate in triplici genere cauſe .ſ. effitis formalis ⁊ finalis. Efficientis eſt igit̉ oīsa deo rōne deriuatōis: ſicut .n. oīa entia carderiuant̉ ab vno ente: ⁊ oīs ſubſtātia alſtātia: ita oīs principatus cāliter deriuaprincipe. Talis aūt princeps eſt deus. Uſapīe. 6. Data ē vobis a deo virtus ⁊ ptāsſimo: ꝗ interrogabit oꝑa vr̄a. Et danielisant gentes: qꝛ dn̄atur altiſſimus in regno⁊ cui voluerit dabit illud. Secūdo ē a deptās formaliter rōne eius ordinatōnis. Iquolibet principatu ē ordo quidā ſuꝑio.feriorē ⁊ inferioris ad ſuꝑiorem. Et qͣꝫturſuꝑiores vel inferiores ſint mali: ipſe tn̄ qſe hꝫ rōnem boni: qꝛ etiā ipſa mala bn̄ or⁊ loco ſuo poſita laudabiliora ſūt: ⁊ emicōmēdāt bonū: ⁊ ſemꝑ ex tali ordine ꝯſuqd̓ bonū. Et ſic ex pͥncipatu maloꝝ rōneordīationis inſurgit aliqd̓ bonū. Un̄ ⁊ auꝙ ꝑ ptātem a deo diabolo traditā iobplvl̓ iuſtus appareret: petrus tētatus ne de ſe pmeret: paulus colaphizatus ne de ſe extolleret:iudas damnatus vt ſe ſuſpenderet. Tertio eſt a