.XX.
occultos ſinguloꝝ motuſ cauſaſqꝫ vigilare. Muto tn̄ acriori labore fatigatur: qn̄ vni ⁊ cōtrarijſvitijs ſeruiēti p̄dicare ꝯpellitur. Plerūqꝫ .n. quislete nimis ꝯſparſionis exiſtit: ſed tn̄ eū repēte aborta triſticia īmaniter deprimit. Curādū itaqꝫ p̄dicatori ē: qͣtenꝰ ſic t̓gat̉ triſticia que venit ex tꝑe:vt n̄ augeat leticia: que ſuppetit ex ꝯſparſiōe. Etſic frenet̉ leticia que ex ꝯſparſione ē vt tn̄ n̄ creſcat triſtitia: que venit ex tꝑe ⁊c̄. Quid aūt miruꝫ:ſi medici mentiū iſta cuſtodiūt: dū tanta diſtrictionis arte ſe temperāt: qui nō corda: ſꝫ corꝑa medentur? Sꝫ qꝛ plerūqꝫ dum duoꝝ vitioꝝ lāguorirruit: hoc leuius illd̓ fortaſſe grauius premit. Etnimirū vitio rectius ſub celeritate ſubuenitur: ꝑqd̓ feſtine ad interitum tendit̉. Et ſi hoc a vicinamorte reſtringi nō pōt: niſi illud etiaꝫ qd̓ exiſtit:ꝯtrariū creſcat: tolerādū p̄dicatori ē. vt ꝑ exhortationē ſuā artificioſo moderamine vnum patiatur creſcere: quatenus poſſit aliud a vicina morte retinere. c. 39. ⁊ ſequēti li. 3. in fi. ſic dicit: pulchꝝdepinxi hoīem pictor fedus. grego. De hoc rite arectore agitur: ſi ſuꝑne formidinis ⁊ dilectionisſpiritu afflatus ſtudioſe quotidie ſacri eloquij p̄cepta meditet̉: vt in eo vim ſolicitudīs ⁊ erga celeſtē vitā ꝓuide circūſpectionis: quā hūane ꝯuerſationis vſus indeſinēter deſtruit: diuine admonitionis verba reſtaurāt. Et qꝛ ad vetuſtate viteꝑſocietatē ſeculariū ducitur ad amorē ſemꝑ ſpiritualis patrie: aſpiratione renouet̉. Ualde nāqꝫ inter hūana verba cor defluit: cū indubitāter ꝯſtetqꝛ exterius occupationū tumultibus impulſuꝫ aſemetip̄o corruat: ſtudere inceſſāter dꝫ: vt ꝑ eruditionis ſtudiū reſurgat: hinc ē enim: ꝙ p̄latū gregi diſcipulū paulus admonet dicens. i. ad ti. 4. c.Dū venio: attēde lectioni: hoc de. z. li. c. fi. Ociuꝫſanctū querit charitas veritatis. Negociū iuſtuꝫſuſcipit neceſſitas charitatis: quā ſarcinā ſi nullꝰimponit ꝑcipiende atqꝫ intuēde vacandū ē veritati: ſi aūt imponit̉: ſuſcipiēda ē: ꝑ neceſſitatē charitatis deſiderāda ē. Sꝫ nec ſic oīno veritatis dilectio deſerenda eſt: ne ſubtrahat̉ illa ſuauitas: ⁊oprimat̉ iuſta neceſſitas. Aug. 8. q. i. qui ep̄atuꝫEt quia ſepe dū predicatio modis ꝯgruentibusvbertim fundit̉: apud ſemetip̄m de oſtēſione ſuiocculta letitia loquentis aīmus ſubleuat̉: magnacura neceſſe ē: vt timoris laceratiōe ſe mordeat:ne qui alioꝝ ꝟulnera medēdo ad ſalutē reuocat:ip̄e ꝑ negligētiā ſue ſalutis intumeſcat: ne ꝓximoſiuuādo ſe deſerat: ne alios erigēs cadat. Nā quibuſdā ſepe magnitudo virtutis occaſio ꝑditiōisfuit: vt cū d̓ ꝯfidentia viriū inordinate ſecuri ſūtꝑ negligentiā inordinate morerent̉: hec de li. 4.paſtor. greg. c. i. De archip̄ſbyteris decanis ⁊ alijſcuratis: quid ꝑtineat ad curā quaꝫ habent: ſuperhoc Io. an. in nouellis de pe. ⁊ re. omnis. allegathoſt. ſic diffinientem cura. Cura ē vigil oneroſa:ac ſolicita cuſtodia aīarum ꝯmiſſa alicui: vt curꝫne pereant: ſꝫ ſaluētur: que ꝯpetit ex. l. vel cōmiſſione canonica aut cōſuetudine: ſeu p̄ſcriptione ꝑ
ſedem apoſtolicam non improbataꝫ. Hec autemex diuerſis iuribus colligunt̉. Un̄ dicit. Cura eſtvigil oneroſa ac ſolicita cuſtodia aīaꝝ. Hoc intelligitur ex eo qd̓ legitur de eta. ⁊ qua. c. ītelleximꝰ8. q. i. qui ep̄atuꝫ. ⁊ alijs iuribus ꝯmiſſa alicui: vtcuret ne pereāt ⁊cͣ. inſtruēdo .ſ. ſibi commiſſos infide ⁊ moribus: necnō de vitijs fugiēdis ac virtutibus ⁊ bonis oꝑbus exercēdis: vt pꝫ. 10. q. i. placuit. ⁊ in eo qd̓ noͣtur de vi. ⁊ ho. cle. vt quiſqꝫ. exquo ſequit̉: ꝙ ſi male vel negligēter curet: obligat̉ deo: ar. inſti. de inuti. ſtipu. §. ſi quis. cū exind̓tenet̉ reddere rōnem: vt de offior. irrefragabili.⁊ de ſta. mo. cū ad monaſteriū. hoc aūt dꝫ curarep̄dictis modis: necnō viſitādo corrigēdo puniēdo: ſacr̄a eccl̓aſtica exhibēdo: vt de elec. dudū. ⁊de pe. ⁊ re. c. cū infirmitas. Caueat igit̉: ꝙ ſemperhanc obligationeꝫ p̄ oculis habeat: nec reꝑiaturnegligēs dormiēs vel dormitās. Un̄ pſa. p̄sͣ. 14 i.Non dormitabit: nec dormiet: qui cuſtodit iſrl̓.Nec miꝝ: ꝙ ſicut dicit beatus bern̄. Non dormitat: nec dormit qui impugnat iſrael: iō curatodr̄ ꝓuerbio. 6. Fili ſi ſpōponderis ꝓ amico tuo:defixiſti apud extraneū manū tuam .i. opus ſolicitudinis: illaqueatus es verbis oris tui. ⁊ ſequite ip̄m libera: diſcurre feſtina ſuſcita amicū tuunec dederis ſōnum oculis tuis: nec dormitēt palpebre tue. Ꝙ ſi hoc diligent̓ ſeruauerit: eſto ꝙ ꝓpter duriciā plebis nō ꝓficiat: tutus erit: vt ꝓbat̉43. di. c. ſit rector. ⁊. c. epheſis. Sed n̄ omittat ſeculare brachiū inuocare: eſto ꝙ peccatores ſineeffuſione ſanguinis nequeāt coartari: vt d̓ homi.poſtulaſti. q̄ ꝯpetit ex lege ſcripta ſiue iure cōi ſicut patet in ep̄is: vt de offi. or. ꝯquerēte. ⁊ p̄latisqui ꝑ electione creant̉ etiā rectoribus eccl̓iarumparochialiū: ex quo ſūt auctoritate ſui iudicis inſtituti: vt hic pꝫ de offi. archid. cuꝫ ſatis. ⁊ in alijsiuribus. Notandū ꝙ hiꝰ cura extendit̉ ad om̄eshītantes infra limites p̄dictoꝝ: que rōne ⁊ ꝓuentus ſpūales exinde ꝓueniētes ꝑcipiūt in vſus neceſſarios ꝯuertēdoſ: vt de paroch. c. ſuꝑ eo. niſi iualiꝗbus obſtet ꝯſuetudo: vt de deci. cum ſint. Raūt limites qͣꝫtū ad pochias ꝓ diſpoſitione ep̄oextendi pn̄t ex cā ⁊ reſtringi: vt legit̉ de exceſ. p̄la. c. ſicut. Et de hac cura tenent̉ curati reddererōnē: ſicut legit̉ de p̓uilegijſ. c. 3. vel ꝯmiſſione canonica ab ep̄o generalit̓ vl̓ ſpāliter facta: ſicut pꝫin archid. de offi. archid. c. fi. ⁊ in vicarijs eccl̓arūꝑpetuiſ: vt de offi. vica. ad hec. Et et ex cā ad tp̄sꝯſtitutis: vt de ap. ꝑuenit. vel a papa ꝑ pͥuilegiumgn̄ale vel ſpāle: vel ꝑ ꝯpoſitionē ex certa ſcīa ꝯfirmatā: vt de trāſac. veniēs. aut ꝯſuetudīe ſeu p̄ſcriptione. Nā ⁊ metropolitani in ſua ⁊ ēt in alienapuīcia ⁊ ep̄i in alienis dioceſibꝰ: ⁊ abbates ⁊ archidiaconi ⁊ capellāi ⁊ ſil̓es iura ep̄alia ⁊ pochialē curā ad hiꝰ ꝑtinētia: inqͣꝫtū iſta pn̄t in eos cadēꝑ ꝯſuetudinē ⁊ ꝑ p̄ſcriptionē acꝗrunt: ſicut de cōſuetudine ꝓbat in eo qd̓ legitur de elec. dudum.⁊ de p̄ſcrip. auditis. Et aliqui dicūt ꝙ per compoſitionem nō acquiritur cura: niſi ſit ꝑ apoſtolicaꝫ