Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
61v
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.

vt rebus exterioribus nullatenus occupent̉: qui curare corꝑa funditus negligūt: ſubditoꝝ neceſſitatibus minime ſuccurrūt: quoꝝ nimiꝝ p̄dicatio plerūqꝫ deſpicit̉: qꝛ delinquentiuꝫ factacorripiūt: ſꝫ tn̄ eis neceſſaria pn̄tis vite pn̄t:tribuūt: nequaqͣꝫ libeter audintur. c. 7. Rector ſolicitus inuigilet: ne hūc cupido placedi homībuſpulſet: ne ſtudioſe interiora penetrat: ꝓuideexteriora ſubmīſtrat: ſe magis a ſubditis diligi:qͣꝫ veritatē querat: ne bonis actibus a mundovidet̉ alienuſ: hūc auctori reddat extraneū amorſuus. Hoſtis nāqꝫ redēptoris qui recta oꝑa:facit eius vice ab eccl̓a amari ꝯcupiſcit: adulterine cogitationis reus ē: ſi placere puer ſpōſeⁱ oculis appetit: quē ſpōſus dona tranſmiſit. Qui nimirū amor ꝓprius: rectoris mētē ceꝑit: aliqn̄hāc inordinate ad molliciē: aliqn̄ vero ad aſperitate rapit: in molliciē vꝫ peccātes ſubditos recipit: ne erga hūc eoꝝ dilectio torpeat: corriperen p̄ſumit: nōnunqͣꝫ vero ſubditoꝝ errata que increpare debuerat: adulatiōibus demulcet. Quovero nil valere ꝯtra ſe ꝯſpiciūt: hos nimiꝝ aſperitate ſemꝑ rigide inuetionis premūt: nunmēter monet: ſꝫ illicita que faciūt nolūt:ꝗs ꝯtradicat. Rectores ꝟo bōi priuato amore diligere ſe neſciūt: libere puritatis verbū a ſubditis: obſequiū hūilitatis credūt. Sed inter hecneceſſe ē: vt cura regiminis tanti moderamīs arte tēperetur: qͣtenus ſubditoꝝ mens quedā recte ſētire potuerit: ſic in vocis libertatē ꝓdeat: vttn̄ libertas in ſuꝑbiam erūpat. Neduꝫ fortaſſeīmoderatius lingue eius libertas ꝯcedit̉: vite abhis hūilitas amittat̉. Sciēdū quoqꝫ oporteatvt rectores bonis placere hoībus appetāt: ſꝫ vtſue extimationis dulcedīe ꝓxīos in affectu veritatis trahāt. vt ſe amari deſideret: ſꝫ vt dilectionē ſuā quandā viā faciant in auditoribus adamorē ꝯditoris. c. 8. Scire ēt rector dꝫ: plerūqꝫ vitia virtutes mētiunt̉. ſub parſimonienoīe ſe tenacia palliat: effuſio ſub appl̓one lagitatis occultat: remiſſio pietas ira zelus extīat̉ hiꝰ. c. 9. De diſcretione correctiōis zelo admonitionis ſciendū: aliqn̄ ſubiectoꝝ viciā prudēter diſſimulāda ſūt: ſꝫ qꝛ diſſimulātur indida. vt delinquēſ dep̄hedi ſe cognoſcit:ti has qͣs in ſe tacite tolerari ꝯſiderat: augere culpas erubeſcat: ſeqꝫ ſe iudice puniat: quē ſibi apd̓ſe rectoris patiētia clemēter excuſat. Nonnullaꝟo vel aꝑte cognita mature tolerāda ſūt: vt cumvꝫ reꝝ mīme oportunitas ꝯgruit: vt aꝑte corrigātur. ſecta īmature vulnera deteriꝰ īferueſcūtSꝫ tp̄s ſubditis ad correctioneꝫ q̄rit̉: ſub ipſoculpaꝝ pōde̓ patiētia p̄ſul exercet̉. Nōnulla autſūt ſubtilit̓ occulta ꝑſcrutanda: vt ꝗbuſdā ſigniserūpentibꝰ rector in ſubditoꝝ mēte: ōe qd̓ clauſūlatet inuēiat: int̓ueniēte correctiōis articulo exmīmis maiora cognoſcat. Nōnulla āt ſūt leuiterarguēda: malicia ſꝫ ſola ignorātia vel īfirmitate peccat̉: ꝓfecto neceſſe ē: vt magno mode

ramine ip̄a delicti correctio tꝑetur. Cūcti .n. cor.rectiōis nr̄e īfirmitatibꝰ ſubiacemꝰ. Ex ſe ꝗlibꝫdꝫ collige̓ qͣlit̓ aliene hūc oporteat ībecillitati miſereri. Debitū et rectoris ē ſuꝑne pr̄ie gl̓iaꝫ vo p̄dicatiōis on̄de̓: qͣꝫta in hiꝰ vite itine tētamētaantiꝗ hoſtis lateāt aꝑire. Et ſubditoꝝ malefi tolerari leuit̓ debēt: cum magna zeli aſpitcorrige̓: ne ſi minꝰ ꝯͣ culpas accedit̉: culpaꝝreus ip̄e teneat̉. Et ſolū debēt īnoteſce̓ qͣlit̓.tia īpugnēt: veꝝ ēt qūo cuſtodire nos ꝟtutes roborēt. Sꝫ ſciendū ad increpatione ſe mēs doctoris exaſꝑat: difficile valde ē: vt aliꝗd aliqn̄ qd̓dice̓ debuit: erūpat. Cūqꝫ increpato moderataaccēdit̉: corda delinquētiū in deſꝑationē deprimunt̉. Un̄ neceſſe ē: vt cum rector ſubditoꝝjtes pluſqͣꝫ debuit ſi ꝑcuſſiſſe conſiderat apuſemper per penitētiam recurrat. c. io. De diuerſis modis admonēdi ſubditos populos.Eod diuerſis modis dꝫ admone̓ ſubditos ſeu ppl̓os nonvna eadēqꝫ cūctis exhortatio ꝯgruit: qꝛ necctos par moꝝ qͣlitas aſtrīgit. Sepe nāqꝫ alificiūt: alijs ꝓſūt: qꝛ plerūqꝫ herbe hecnutriūt: alia occidūt: lenis ſibilus eqͥs mitigcatulos inſtigat: medicamētū qd̓ hūc morbiīminuit: alteri vires iūgit. Et panis vitā forroborat: ꝑuuloꝝ necat. Pro qͣlitate igit̉ audiētformari dꝫ forma ẜmo doctoꝝ: vt ſingl̓isgruat: tn̄ a cōis edficationis arte nūqͣꝫ recedQuid .n. ſūt intēte mētes auditoꝝ: niſi vt itarim: q̄dam in ciihara tēſiōes ſtrate cordagēti artifex: vt ſibimetip̄is diſſimile canciat: diſſimilit̓ pulſat. Et iccirco corde ꝯſonā modulationē reddūt: qꝛ vno quidē plectro ſꝫ vnīpulſu ferunt̉. Un̄ doctor ꝗſqꝫ vt in v̓na cūctoꝟtute charitate edificet: ex vna doctrīa vnedēqꝫ exhortatione tange̓ corda audiētiuꝫ dꝫnāqꝫ ꝟiri aliter admonēde ſūt feīe: aliter iuuealiter ſenes: aliter inopes: aliter locupletes ⁊c̄. li. j.c. i. Tāta aūt arte ꝟox tēperāda ē: vt diuerſa ſint auditoꝝ vitia: ſingulis inueniat̉ cōgri tn̄ ſibimetip̄i ſit diuiſa: vt inter paſſionesdias vno quidē ductu tranſeat: ſꝫ more bicigladij tumores cogitationū carnalium ex diueſo latere incidat: quatenus ſic ſuꝑbis p̄dicet̉ humilitas: vt tamē timidis augeat̉ metus. Sictimidis infundat̉ auctoritas: vt tn̄ ſuꝑbis creſcat effrenatio: ſic ocioſis ac torpētibus p̄diceturſolicitudo boni operis: vt tn̄ inquietis īmoderata licentia non augeat̉ actioniſ. Sic inquietis ponatur modus: vt tn̄ ocioſis fiat torpor ſecurus.Sic ab impatiētibus extinguat̉ ira: vt tn̄ remiſſis ac leuibus creſcat negligētia. Sic leneſ accedant̉ ad zelum: vt tn̄ iracundis addatur incendium ex. 3. li. c. 34. Et grauis quidem predicatori labor eſt in communis predicationis voce ad