.XVIIII.59

chriſtum aſcendentē aſſociarunt ita ⁊ virginemimmo vt dicit hieronymus credendū eſt: ꝙ ip̄eſaluator per ſe totus feſtiuus occurrerit: ⁊ eam īthrono ſuo collocauerit: ad quod facit qd̓ dicit̉Te enim aſſumam ⁊ regnabis mecum: aſſumptus eſt chriſtus vt eſſet in illa curia noſter aduotus iuxta illud. i. Io. 2. Aduocatuꝫ habemus ⁊c̄.⁊ maria noſtra aduocata. ¶ Sextus modus ꝓcedendi eſt ex interp̄tatione vel etymologia ſeuexpoſitione nominis in themate: de quo eſt ſermo: vt ſi ꝓponatur in feſto natiuitatis Iohannisbaptiſte illud luc. i. Iohannes eſt nomen eiꝰ: inducat̉ illud iſai. Attendite populi de longe: dn̄sab vtero vocauit me de ventre matris mee recordatus eſt nominis mei. Ubi notatur ꝙ nomina imponunt̉ rebus ab homine a proprietatibꝰnaturalibus vel temporalibus: ſicut legit̉ de adāquando impoſuit nomina rebus. Sꝫ a deo imponunt̉ ex effectibus gratie: vnde quia per excellentiam fuit gratia in Iohanne. Ideo fuit ſibiimpoſitum nomen importans gratiā: interpretatur enim in quo eſt gratia. Eſt aūt triplex gratiaquam ipſe habuit que poteſt notari in eo qd̓ aitapoſtolus .i. corinth̓. 15. Gratia dei ſum id quodſum: ⁊ gratia eius in me vacua non fuit. Et alibiidem: ſed gratia eius ſemꝑ in me manet. ⁊ qꝛ copioſe omnē gratiam habuit: merito Iohanneseſt nomen eius. Ambroſius. Reſpicite Iohannem quanta vis ſit in eius nomine: cuius nuncupatio patri pietatem muto loquelā: populo reddit ſacerdotem: vnde tempore quo fuit tanta peſtis: ꝙ oſcitando vel ſternutando homines moriebant̉: ſumptū eſt pro adiutorio huiuſmodi dictum: deus te adiuuet ⁊ ſanctus Iohannes.¶ Eſt ergo gratia cumulalis adeptiua meritorum: gratia dei ſum id quod ſum.¶ Eſt ſecunda gratia ſpecialis contentiua priuilegiorum: ⁊ gratia ea. in me vacua nō fuit.¶ Eſt tertia gratia finalis allatiua premiorum:⁊ gratia ea. ſemper in me manet.¶ De prima dicit Io. i. c. de plenitudine eiꝰ nosomnes accepimus gratiam .ſ. a chriſto: ipſe eſt ꝙilluminat omnē hominem ⁊c̄ .ſ. luce gratie: nō ꝙomnes illuminentur: ſed quia nullus eorum quiilluminatur ab alio qͣꝫ ipſo illuminat̉: ⁊ ꝑ hāc habet homo eſſe ſpūale ⁊ merito naturale: vn̄ eccleſiaſtes vlti. Time deum ⁊ mandata eius ſerua:qd̓ fieri nō poteſt ſine gratia ẜm auguſtinuꝫ. hoceſt omnis homo .i. per hoc habet verū eſſe. Sine hac gratia nec deſertum nec penitentia profuiſſet Io. bap. nec alteri: vnde gregoꝰ. quelibetocculta loca animam ſine gratia ſaluare nō poſſunt ⁊c̄. di. 40. Cum ipſe natus eſt Iohannes: qꝛvt dicit̉ lu. i. Spiritu ſancto replebitur adhuc exvtero matris ſue. Clarū eſt autem ꝙ quanto aliquod receptiuū caliditatis eſt ꝓpinquius alicuiprincipio influenti: tanto magis recipit de influentia eius. Nā quāto ꝗs magis eſt ꝓpinquiꝰ ignitanto magis caleſit: ⁊ quanto flumen magis ap-

propinquat mari: tanto eſt ꝓfundius in aqua. Cūergo Io. hic fuerit ꝓpinquiſſimus xp̄o natiuitate ꝓpinquitate ⁊ imitatione: copioſiſſime hancrecepit. Iſta aūt gratia ſine qua homo ſaluari nōpoteſt: que eſt maximū donū dei: in hac vita eſtſimilis luci ſolis que quantū eſt ex ſe parata eſtomnes illuminare: vt dicit Cyprianus de conſe.di. 40. dūmodo nō ponas obſtaculum claudendo feneſtras potentiarū intellectū ⁊ voluntatem⁊c̄. ¶ Quantū ad ſecundā que dicit̉ in parte gratis data: dicit apl̓us .i. corinth̓. 12. Diuiſiones gratiarum ſūt idem vero deus ⁊c̄. ⁊ iſta ⁊ alie pretergratiā cōmunē neceſſariā dicunt̉ priuilegia ſanctorum. In quibus nullus reperit maior Io. vn̄Ber. in ſermone. Exulteut oēs ſancti ⁊ ſuoꝝ meritoꝝ p̄rogatiuis ante conſiſtoriū maieſtatis aſſiſtant: nullus tn̄ erit qui ad priuilegiū Io. audeataſpirare: vnus eſt ⁊ ſecundū nō habꝫ: qui vniuerſitatis humane tranſcendit aſcenſū. Sūt autemdecem priuilegia gratie Iohannis baptiſte.¶ Primū annūciatio ſtuporoſa. ¶ Secundumſanctificatio amoroſa. ¶ Tertium manifeſtatiogaudioſa. ¶ Quartū conuerſatio ſuꝑuirtuoſa.Quintū ꝓphetizatio copioſa. ¶ Sextū baptizatio generoſa. ¶ Septimū cōmendatio glorioſa.¶ Octauū veneratio dulcoroſa. ¶ Nonū p̄dicatio fructuoſa. ¶ Decimū oꝑatio miraculoſa.¶ Quantū ad primū dixit angelus. Ego ſum gabriel qui miſſus ſum tibi hec nūciare: luc. i. Nota ꝙ licet multorum in veteri ⁊ nouo teſtamētofuit prenūciata mūdo eorum natiuitas: vt remigij thome de aquino Iſaac ſapſon Ioſie: nullustamen eorum fuit ita ſolenniter p̄nunciatꝰ a deo:ꝙ ī hoc priuilegio ẜm ber. dn̄s ieſus voluerit ꝑſe dignificare ſeruū ſuū. Nec etiam xp̄us fuit itaſolēniter nūciatus. Naꝫ Io. iſte in ſolēniori dieqꝛ ī feſto ꝓpitiatiōis. In excellētiori loco qꝛ intemplo ſalomonis: notiori miraculo: qꝛ notū aliquo mō toti populo. Si igit̉ xp̄s voluit ī hoc ioānē magis ſe honorare qͣꝫtū nos debemꝰ venerari. Quātū ad ſcd̓m legimꝰ hieremiā ſanctificatum. hiere. i. Anteqͣꝫ exires de vulua ſanctificauite: aliqui hoc ēt credut de nicolao: qꝛ natuſ ſtetitrectus ⁊c̄. Et de beato dn̄ico: qꝛ iam ī cunis egrediēs lectū iacebat ī terrā: ſed nullꝰ cū tāta magnificētia. Nā ipſe dn̄s ieſus ꝑſonaliter ire voluit invētre virginis exiſtēs ad domū zacharie vt ſanctificaret ioānē clauſū in vtero heliſabet ẜm origenē. Et tanta gr̄a repletus eſt vt īpleuerit mr̄eꝫvnde exclamauit: vn̄ hoc mihi vt veniat materdn̄i mei ad me. Et ẜm quoſdā acceleratꝰ eſt ei vſꝰrōnis ad cognoſcendū aduentū ſaluatoris: ⁊ ꝓpterea exultauit. Operabat̉ aūt ſanctificatio iſtaẜm doc. purgationem ab originali ⁊ tantam ſoliditatē: ꝙ nō poterat peccare mortaliter: ⁊ tn̄ noncōfidēs de ſe ipſo: fugit ciuiū turmas ne leui ſaltēmaculare vitam famine poſſet ⁊c̄. nō ſic ⁊c̄. Demanifeſtatione .i. natiuitate gaudioſa dixit angelus. Multi ī natiuitate eiꝰ gaudebūt. De tribꝰ tā