Titulus.

mundi eius vanitatem oſtendēdo: ſic inuitēt adreligionem: ꝙ in ſeculo poſitos non videanturdamnare: ſed pericula eorum declarare. Peccatoribus ⁊ duris ita terribiliter vicia reprehendere ſtudeant: ꝙ ſpiritualibus ⁊ virtuoſis dulciter ſuauia premiorum proponant: vnde gregorius in moralibus tractans illud Iob. Quis dedit gallo cantum: dicit ꝙ gallus deſignat predicatorem: qui peccatoribus in tenebris vicioruꝫinuolutis debet clamare terribiliter ⁊ bonis predicare ſuauiter. Sicut ⁊ gallus in tenebris id eſtin nocte profunda fortiter clamat: ſed die appropinquante iam luce tenuiter ⁊ quaſi raucus. Cūautem habet predicare aliquem turpem materiam vt de vicio luxurie ꝟl̓ de matrimonij actuvtatur verbis honeſtis: nec deſcendat nimis adparticulares circunſtantias: ne doceat vl̓ incitetauditores ad mala: ⁊ ſibi caueat ab omni verboſcurrili. 22. q. 5. quotiens. ¶ Decimo caueat a nouitatibus: cum diſcordiā pariat preſumptio nouitatum: vt dicit decretalis. Quidam enim moderni predicatores: quia voluerunt vti nouitatibus inconſuetis: plura ſcandala inde ſecuta ſūt⁊ parum inde honorem apud ſapientes reportauerunt ⁊ fructum impedierunt: vnde in decret.dicitur. Qd̓ a ſanctis patribus decretum nō eſt:nō eſt ſuperſtitioſis adinuentionibus preſumendum Et ſimiliter a curioſitatibus poetarū philoſophorum ⁊ hiſtoriarum paganorum romanorum ⁊ huiuſmodi. Et ſi ad horā aliquando vellent aliquid talium inducere: actu. 26. dicitur ꝙmulti qui fuerant curioſa ſectati: contulerunt libros ⁊ combuſerūt eos omnes. Caueat etiaꝫ nenimis innitatur ſenſui ſuo in exponendo ſcripturas ⁊ precipue in ſenſu litterali: ꝓuerbi. 3. Ne innitaris prudentie tue: vbi hieronyꝰ. Prudentieſue innititur: qui ea que dicēda vel agenda vidētur: ſanctorum decretis preponit: extra de conſtitutioni. ne innitaris. di. 36. ſiquis. Obſeruare etiādecet predicatores ⁊ in predicatione ⁊ in priuatis locutionibus cū perſonis: quod dicit origen̄.di. 43. in mandatis. Noſce oportet quis vel qualis ſit is: cui immortalitatis verba credenda ſūt.Soliciti enim eſſe debemus: ne mittamus margaritas noſtras ante porcos: ⁊. jͣ. Si ſcientia qꝛhis que bona ſunt inculpabilis eſt: vt ſi ſit ſobriꝰſi iuſtus ſi miſericors ⁊ huiuſmodi: tūc quod deeſt fidei ⁊ conſcientie conferatur. Sed ſi in his q̄palam ſunt pectotu⁊ inuolutus permanet: nonme oportet aliquid de ſecretioribus myſterijs ⁊remotis diuine ſcientie proloqui. ſed magis proteſtari eum: vt peccare deſinat. Ꝙ ſi ingeſſerit ſe⁊ prouocauerit nos dicere: que eum minus recte agentem nō oporteat audire: eum debemusprudenter eludere: dicit gloſa ibi .ſ. tranſferendonos ad aliam miſericordiam. viateriā¶ De forma p̄dicationis ⁊ de ſeptem modis ꝓcedendi in p̄dicatione. Capitulum quartū.

forma predicationis. Nota ꝙ in ordine dicendorū: nullus inuenitur determinatus modus de neceſſitate tenendus a ſanctis traditus: vn̄ vnuſꝗſqꝫ nſuo ſenſu abundat. Congruū tn̄ eſt conformareſe moribus ſapientū ẜm tempus ⁊ locū: ar. di. 12.illa. Aliud enī ſeruatur in vno loco ⁊ aliud ī alioEt modus variatus eſt etiam ẜm tempora. Nāalio modo ſe habuerūt antiqui: alio modo moderni. Multū autē videtur vtile ad reminiſetiam dicenti ⁊ audienti: aſſignare aliquas ꝑſiue mēbra. Septē igit̉ modis pōt ꝓcedi.mus eſt per expoſitionē euangelij ſeu epiſtoqd̓ de die occurrit de parte in partē moraliaſerendo. Et iſtū modum tenuerūt antiqui: ytet in omelia grego. auguſti. ⁊ chryſo. Quē moaliqn̄ ſequunt moderni diuidentes tn̄ ipſū eugeliuꝫ vel epiſtolā in partes: vt verbi gratia.ſit illud euangeliuꝫ dn̄ice poſt feſtū trinitatisepulone diuite ⁊ lazaro: pōt diuidi illud in trespartes. Et in prima ponit̉ vtriuſqꝫ pn̄s cōuetio: ibi homo ꝗdā erat diues ⁊c̄. In ſecūda viuſqꝫ ſequens migratio: ibi factū eſt ⁊c̄. In tertiavtriuſqꝫ decēs collocatio: ibi eleuās aut oculo⁊c̄. Si aūt ſit illa epiſtola quinquageſimeguis hominū ⁊c̄. Hic de charitate tria notſtolus. Primo eius neceſſitate: qꝛ qd̓libꝫ borſine ea nihil valet. Si līguis hominū loquar ⁊Secūdo eius operoſitatē vel fructuoſitatem: qꝛad oēs actus virtutū inducit: qꝛ charitas patiēeſt ⁊c̄. Tertio eius dignitatē: qꝛ alia dona deſicunt ⁊ fides ⁊ ſpes: ⁊ ipſa ſemꝑ durat: qꝛ ſiue ꝑphetie ceſſabunt ⁊c̄. Si eſt euangeliū in pͥncij.xl. pōt ſic diuidi: docet nos xp̄s in iſto noſtro iaiunio tria obſeruare. Et primo excludere mūdialem intentionē: ibi cuꝫ ieiunatis: nolite fieri ſicuthypocrite triſtes ⁊c̄. Secūdo habere mentapurificationē: ibi. Tu aūt cū ieiunas vnge catuū: ⁊ faciē tuā laua .i. conſcientiā a peccatis. Tertio adijcere effectualē miſeratione: ibi theſaute the. in celo dando elemoſynas. Et qꝛ curtas ab hoc retrahit: iō p̄mittit. Nolite vobis thſaurizare ⁊c̄. Si eſt euangeliū hiſtoriale: vt illuddiei ſequētis de centuriōe pōt ſic diuidi.euangelio tria ponunt̉ de centurionē. Pꝫipſius humilis ꝓ puero ſupplicatio: ibi. Cū intraſet ieſus capharnaū ⁊c̄. Secundū eiꝰ a xp̄o cōmēdatio: ibi. Nō inueni tantā fidē ⁊c̄. Tertiū eſt exipſiꝰ fide pueri ſanatio: ibi. Uade ſicut credidiſti.Et in qͣlibet ꝑte pn̄t dici aliqua moralia ad edificationē: ſicut ꝟbi gratia. In pͥma ꝑte p̄dicti euagelij. Primo eſt notandū de magna charitatediligentia quā hūit ad ſeruū ſuū: qꝛ in domo eūtenebat: ⁊ ꝓ ipſo ad xp̄m orandū acceſſit. 2º notandū ꝙ xp̄s ad eundū ad ſeruū ſe obtulit n̄ ſicad filiū regl̓i ad ꝯfūdendū ſuꝑbiā noſtrā. 3º. nō.hūiliatio centuriōis ⁊ magna fides: cū dixit. Dn̄en̄ ſū dignꝰ ⁊c̄. 4. ē familie ſue recta gub̓natio: qꝛ