Titulus.
eloquētia multū iuuat: ⁊ operatur. Si quis aūtneſcit eloquentia vti ſaltem ſapienter loquatur.Et cum ex ſe nō habet auctoritatē inducat ſcripturas ⁊ rationes: vnde dictis ſuis detur auctoritas. Qui aūt habet auctoritates nō indiget tantis: cum ipſe verbis ſuis preſtet auctoritatem.¶ De defectibus a quibus predicator debet ſecauere in predicando.Rimus ē falſitasin predicando ⁊ precipue circa ea queſunt fidet vel ꝑtinent ad vicia ⁊ virtutes: in quibus vt dicit hiero. parum diſtat in vicio deciꝑevel decipi poſſe xp̄ianum. 16. q. i. ſi cupis. Namſi ſemel deprehenditur in falſitatē: reddit ſe ſuſpectum de falſitate etiā in p̄dicationibus omnibus: ar. diſ. 9. ſi ad ſcripturas. Un̄ ad maiorē aſſertionem dictoꝝ ſuorum inquantū pōt ⁊ valetdebet inducere auctoritatē aliquā ſacre ſcripture vel aliarum doctrinarum que ſūt ſub eccleſiaapprobate: vt ſanctoꝝ doctorū ⁊ decretalium: ⁊maxime in his que nō ſūt de ſe clara ꝑ rationemvel experientiā. Si quis aūt nō ex lapſu lingueſed ex induſtria diceret mendaciū in predication mortalit̓ peccaret ẜm pe. de pal̓. nec excuſaretur ſi hoc faceret cauſa cōuertēdi aīas ad deū.Deus enim ait apl̓us: nō indiget veſtro mendacio: vn̄ ⁊ cauti predicatores: vt ſemꝑ longe ſint afalſitate cū allegant quotationes libroꝝ ſi nō ſūtbene certi ſolent dicere ſi bene recolo: vel ſi nōerro ⁊ hiꝰ. ¶ 2º. debet ſibi cauere ab adulationene .ſ. laudet populū in quibꝰ rep̄henſibilis eſt: qd̓eſt peſſimū vel etiā de tꝑalibus magnificentijs:niſi forte hoc ſecundū fiat temꝑate: vt meliꝰ ferant correctionē durā īmediate ſequendā ſicutfecit apl̓us .i. corin. i. c. hoc enim adulari ꝓhibuitxp̄s: cū primis quos miſit ad p̄dicādū dixit. Neminē ꝑ viā ſalutaueritis: math̓. x. Maledicā inquit dn̄s ꝑ ꝓphetā benedictionibꝰ vr̄is .i. populis qͦs adulando bn̄dicitis de eis: vt ꝟos diuitesfaciant. vt exponit hiero .i. q. i. iudices in fi. p̄dicatores adulatores rep̄hendit dn̄s dicens: ipſiedificabant parietē: ⁊ vos abſqꝫ temperamētoliniebatis eos: edificant parietē populi dū peccatū qd̓ durū eſt: qꝛ indurat: qꝛ pctm̄ pctō accumulant: p̄dicatores āt liniūt indiſcrete laudādo: itaexponit gregꝰ. di. 46. ſūt nōnulli ¶ 3º debēt cauere a iactantia. hoc enī reddit ipſū cōtemptibilem: hoc enī faciūt ſtulti inꝗt catho. Nō ſolumaūt dꝫ cauere: ne ſe laudet: ſꝫ etiā ne dicat vndevideat̉ velle oſtentare ſcīam vel ſcītatē ſuā: vn̄gregꝰ. hꝫ hoc ꝓpriū doctrina arrogantiū: vt neſciāt humilit̓ docere qd̓ ſciūt ⁊c̄. di. 46. c. i. quidāaūt ſūt ita arrogantes: vt nō ſufficiat eis recitareſuas opiniones: niſi etiā cōtemnāt vel ꝯdemnētalios ⁊ aliqn̄ ſcōs doctores vt tho. grego. ⁊ hiꝰ.¶ 4º debet cauere a ſcandalis p̄latoꝝ ne .ſ. po-
nendo os ſuū in celū detrahat eis recitando coram populis vicia eoꝝ: clericis enī laicos eſſe infeſtos oppido tradit antiquitas. 2. q. 7. Et nuncmaxime ex mala eoꝝ vita ꝓpter qd̓ eos ꝯtemnunt: vn̄ p̄dicare publice contra eos: ⁊ ſi populisplaceat: tn̄ fructus nullus ſequit̉: qꝛ nō emendatio illoꝝ ſꝫ ꝑturbatio: nō vtilitas populis ſꝫ augumentū irreuerentie ⁊ cōtemptus etiā ſacr̄orūque ꝑ eos conficiunt̉ vel miniſtrant̉ cōtra illud.i. q. i. multi. ꝓhibet̉ etiā hoc in cōſtitutionibꝰ fratrū p̄dicatoꝝ ⁊ in cle. religioſi de p̓uile. In ꝟtuteobediētie p̄cipit̉ p̄dicatoribꝰ religioſis: ne in ſermonibus ſuis p̄latis eccleſiaꝝ detrahant: aut ētretrahant laicos ab eccleſiaruꝫ ſuaꝝ frequentia:vel acceſſu ⁊ imponit̉ pnīa debita ꝓ grauibꝰ culpis in illa religione contrariū facienti. Intelligittn̄ glo. hanc litterā: cū noīatim detrahūt: vel percircūlocutionē q̄ vicem hꝫ ꝓprij noīs: al̓s in genere lꝫ p̄dicatoribꝰ tangere vicia p̄latoꝝ: ſꝫ in generali locutione lingua refrenēt: vt dicit glo. ar..16. q. i. ſi clericatus. ſi ſolis clericis p̄dicaret̉ poſſet conuenientius hoc fieri. ¶ 5º. debet cauerſcandalis ⁊ diſturbio auditoruꝫ: ne talia dicevn̄ inducant̉ ad rixam vel ſciſma vel infidelitatē. In cuiꝰ figurā mandauit dn̄s: vt in ora veſtispontificalis eſſent cū tintinnabulis malagranata oꝑe polimito inſerta ad ſignandū ꝙ in p̄dicatione figurata ꝑ tintinnabula: dꝫ q̄ri vnitas qritatis in auditoribus: q̄ ſignat̉ in malogranaex eo ꝙ ſub vno cortice multa grana inſil̓ vniūtur: vt exponit gregꝰ. di. 43. ſit rector. Sic gͦ temperandus ē ſermo: vt nō ꝓuocent̉ ſubditi contradn̄m ad aliqd̓ malum vel dn̄s contra ſubditos.De materia p̄deſtinationis ⁊ p̄ſcientie raro loqͣtur: qꝛ populi male capiūt verbū ⁊ potius in diſturbiū mentis qͣꝫ fructū referunt: ⁊ ſi pur materia euangelij cogat: ſemꝑ oſtendat̉ libertas arbitrij ad bonū ⁊ malū ꝑ exempla. Similit̓ de ſacramento euchariſtie vel de trinitate corā ſimplicibus nō p̄dicet ſubtilitates. De conceptionevirginis marie ꝑtranſeat. Et ſi materia ſe offertad aliꝗd dicendū: de hiꝰ talibꝰ verbis vtat̉: ꝙ exprimat ꝟitatē: ⁊ populꝰ vix ītelligat .ſ. ſi fuit ī vtero ſcīficata vel gr̄a repleta ⁊ hiꝰ: nec eſt neceſſeppl̓is ſcandaloſū dicere exp̄ſſe: ꝙ fuit cōcepta inpctō originali. Nō enī intelligūt laici iſtū terminū: ſꝫ putāt dici aliꝗd ſceleroſū: ⁊ iō citius dimittendū. ¶ 6º fugiat emulationes ⁊ cōtentiōes cūalijs p̄dicatoribꝰ .i. thi. 3. Noli contendere ꝟbis:ad nil enī vtile ē niſi ad ſubuerſionē audientiū.Nec ex hoc ꝙ aliꝰ hēat maiorē cōcurſum: ꝗ ſcitetiā minus: ſciens indignationē on̄dat. Nam ⁊xp̄s indignatꝰ nō fuit: qd̓ aliqn̄ Io. bap. fuerit inmaiori opinione ppl̓i qͣꝫ ipſe. Si audit aliū p̄dicatorē dicere aliqua q̄ nō ſūt reprobata nec cōtra fidem vel bonos mores ſꝫ dubia: qͣꝫuis ipſinō ſit illiꝰ opiniōis: ſufficit ſibi dice̓ opi. ſuā cū rōnibꝰ: ⁊ n̄ īpugnet aliū: qꝛ hͦ ē ītrare cōtētiones ⁊ppl̓os ſcādalizare. ſi audit dixiſſe erronea ꝯͣ fide