XVIIII.
ꝑ eſſentiā ⁊ hoc ꝑ eternā generationē de qͣ ī pͥncipio erat verbū ⁊c̄. Io. i. qd̓ exponūt aug. ⁊ tho.Io. on̄dentes ſil̓itudinē ꝓductionis nr̄i ꝟbiitalis ſeu cōceptꝰ mentis: cū aliꝗd intelligimꝰerbū diuinū. Sꝫ qꝛ ꝓfūdū ē nimis iſtud myraro eſt iſtud p̄dicandū. Et nō niſi a ſapiētibus. Sapīam inꝗt apl̓s .i. corī. 3. loꝗmur int̓ ꝑfectos. Imꝑfectis aūt ⁊ ſimplicibꝰ tanqͣꝫ ꝑuulis lacvobis potū dedi. Nā vt ait ambro. ſuꝑ beati imma. viciū eſt indignis ſecreta vulgare. Qd̓ fit vl̓loqͣcitate incauta: dū ſine iudicio volat inreuocahile verbū: vel adulatiōe: vt ei placeat cui ſecreta reuelat: vl̓ iactatiōe ſcīe vt plura ſcire videat̉di. 43. §. vlti. Sequit̉ in p̄s. dico ego oꝑa mearegi: qd̓ ꝑtinet ad ꝟ̓bum reuelatū ꝓphetis. Nonenī faciet dn̄s v̓bum: qd̓ nō reuelet ſecretū ſuumpphetis ſuis: amos .3. c. ꝑmaxime autē myſteriaxp̄i fuerūt regi dauid dicta. i reuelata: quō .ſ. oīain ſapientia fecit: quō miſit verbū ſuuꝫ ⁊ ſanauiteos: quō cuncta gubernat ⁊c̄. Ex quibus relucetbonitas dei potentia miſericordia ⁊ iuſticia q̄ inducūt nos ad timore ⁊ amorē eius. Et hec q̄ habent̉ in verbo reuelata ſūt p̄dicanda. Sequiturlingua mea ⁊c̄. Lingua dei eſt ſpūs ſanctus: ꝗ loquit̉ in p̄dicatoribꝰ ex ꝑte dei. Nō enī vos eſtisꝗ loꝗmini ſꝫ ſpūs ſanctus: math̓. Iſta lingua loquente ꝑ angelū verbū bonū ⁊ rn̄dente virginefiat mihi ẜm verbū tuū ſubito vt a veloci ſcribaſcriptū eſt v̓bū in vtero virginis qn̄ ꝟbū caro factū eſt. Io. i. de hoc v̓bo ſcripto .i. incarnato ſepedꝫ loqui p̄dicator .i. de doctrina eiꝰ q̄ docet fuge̓vicia: ſeꝗ v̓tutes ꝟitare infernū: q̄rere regnū: vn̄ ⁊btūs franciſcus dicit ī regula ſua de p̄dicatoribꝰꝙ annūcient vicia ⁊ ꝟtutes penā ⁊ gloriā cū breuitate ẜmonis d̓ vita ieſu xp̄i qualit̓ ē nobis imitanda de pena eiꝰ ⁊ paſſiōe. Et ꝟt dicit ꝗdā peneī nulla p̄dicatione debent p̄termitti: qn̄ aliꝗd depaſſione eiꝰ diceret̉. Oīs enī xp̄i actio nr̄a eſt inſtructio. Tertiū qd̓ ē obſeruandū ī p̄dicatiōe ſeuin actu p̄dicatiōis ē debita circūſtantia: ꝟn̄ apl̓s.Inſta opportune ⁊ īportune. Inſtāta dicit ꝑſeuerantiā opportunitas cōuenientiā īportunitas frequentiā. Opportunitas aūt dꝫ attēdi: qͣꝫtū ad locū tp̄s ⁊ modū. locꝰ aptior ad p̄dicandū ē eccl̓ia:vn̄ xp̄s Io. 19. Ego ſemꝑ docui ī tēplo ⁊ in ſynagoga ⁊c̄. ⁊ luc. 19. Erat qͦtidie docēs in tēplo. Queenī dignior domꝰ inꝗt ambro. apl̓ice p̄dicationisingreſſu qͣꝫ ſcā eccl̓ia. 24. q. i. Etiā ī plateis ⁊ cāpis ⁊ alijs locis publicis pōt p̄dicari. Nō aūt dꝫfieri in occulto ꝑ domos: ne oriat̉ ſuſpitio heretice doctrine: di. 30. ſi ꝗs. ⁊ exͣ de here. cū ex iniūcto. Nō dꝫ aūt ſemꝑ p̄dicare ī ꝟno loco: qꝛ ⁊ laborator ſato ꝟno agro ad aliū ꝑgit. Et dn̄s ieſuſcircūibat ꝑ ciuitates ⁊ caſtella p̄dicās: ⁊ cū a quibuſdā ꝟellet detineri ꝗbus p̄dicabat: ait. Quia ⁊alijs ciuitatibꝰ oꝫ me euāgelizare: luc. 4. Oē enīrarū plus appetit̉: pulegiū apud indos pipere p̄cioſiꝰ eſt hiero. di. 93. legimꝰ. Sꝫ religioſꝰ ꝗ velle⁊ nolle nō hꝫ: hoc dꝫ facere cū obīa. In alioꝝ tn̄
eccl̓ijs ad vitandū ſcandalū cū lnīa curatoꝝ: vn̄gregꝰ. falcē iudicij in ea ſegete q̄ tibi cōmiſſa nōeſt: mittere nō poteſ: ſꝫ ꝑ affectū boni oꝑis frumēti dn̄ici vicioꝝ ſuoꝝ palleis expoliata: ⁊ in eccl̓iecorpꝰ admonēdo ⁊ ꝑſuadēdo qͣſi mandādo conuertere. 6. q. z. ſcriptū eſt. vbi dicit glo. nō publicep̄dicādo. de tꝑe nō ē determinatū: niſi qd̓ ſeruari oꝫ: qd̓ habet in cle. dudū de ſepul. ibi dicit̉ ſtatuimus ⁊ ordinamus: ꝙ dictoꝝ ordinum .ſ. p̄dicatorū minorū fratres in eccleſijs ⁊ locis eoꝝ acin plateis cōibus libere valeāt clero ⁊ populo p̄dicare ac ꝓponere verbū dei hora illa duntaxatexcepta: in qua locoꝝ p̄lati voluerint p̄dicare vl̓corā ſe ſolenniter facere p̄dicari: in qua p̄dicareceſſabūt p̄terqͣꝫ ſi alid̓ de p̄latoꝝ ipſoꝝ volūtateꝓceſſerit ⁊ lnīa ſpāli: in ſtudijs etiā generalibusvbi ſermones ad clerum fieri ſolent: licet fratribus libere p̄dicare: niſi forſan illa hora qua ſoletad clerū in p̄dictis horis locis ꝓponi verbū deiep̄us vel p̄latus ſuꝑior clerū ad ſe generaliter cōuocaret: aut ex aliqua rōne vl̓ cauſa ꝟrgente clerum ipſū duceret cōgregādū. In eccleſijs aūt parochialibus fratres ipſi nullatenus audeant ꝟeldebeant p̄dicare: niſi ſint a ſacerdotibꝰ parochialibus inuitati: vel de ipſoꝝ lnīa ⁊ aſſenſu vl̓ mandato ep̄i ꝟel ſuperioris eius. Glo. p̄lati .ſ. ordina.rij ꝟt ep̄i: ⁊ idem de vicarijs eorum ſacerdotibꝰGlo. idem de vicarijs ꝟel perpetuis vel temporalibus in caſu licito auctoritate epiſcopi datis.¶ Predicator qꝛ ex ſua p̄dicatione debet querere: homines inducere ad faciendum quod p̄dicat: ideo vt efficaciter p̄dicet: debet clare loꝗ:vt inſtruat intellectum auditoris ⁊ doceat.Secundo ſic debet loqui ꝟt delectet auditoreꝫ:vt ſic moueat affectum vt libēter audiat verbū.¶ Tertio debet ſic loqui vt flectat: ſcilicꝫ amando que dicta ſunt: ꝟelit ea implere. Et cum quishoc facit induſtria artis: quam docet rhetorica:ꝟt declarat auguſtinus in quarto libro de doctrina chriſtiana ad honorem dei ⁊ ſalutem animnarum: bonum eſt ⁊ humana operatio ſeu lingua. Sed cum ſpiritus ſanctus ꝟtitur lingua predicatoris: ꝟt in inſtrumento ad iſta efficiendumſicut fuit in apoſtolis: qui humanit̉ indocti erāt:tunc opus illud eſt gratia gratis data: que dicitur gratia ſermonis ⁊ lingua angelorum. Et ſermo ſapientie dicitur in locutione de diuinis: ſermo ſcientie de humanis vt de moribus ⁊ vicijs⁊ virtutibus ⁊ huiuſmodi: tho. 2ª. 2ᵉ. q. 173. perfectius aūt gratia iſta operatur qͣꝫ natura vel ars.Sed aliquando aptitudine naturali in p̄dicatore exiſtente ⁊ arte rhetorice adiuncta: aliquādoetiā ſpūs ſanctus operat̉ plenius iſtud .ſ. inductionē auditorū ad faciendū que p̄dicat: hoīs ergoeſt vt dicit ſalomon ſe p̄parare: vt .ſ. bn̄ dicat: dn̄iaūt dirigere linguā. Et vt dicit augꝰ. in li. de doctrina xp̄iana. Sapīa fine eloquētia parū ꝓfuit qͦad ppl̓os. Eloquētia ſine ſapīa multū nocuit: eſtenī vt gladius in manu furioſi. Sapientia cum