Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
43r
Einzelbild herunterladen
 

XVIIII.

eſſentiā hoc eternā generationē de ī pͥncipio erat verbū ⁊c̄. Io. i. qd̓ exponūt aug. tho.Io. on̄dentes ſil̓itudinē ꝓductionis nr̄i ꝟbiitalis ſeu cōceptꝰ mentis: aliꝗd intelligimꝰerbū diuinū. Sꝫ qꝛ ꝓfūdū ē nimis iſtud myraro eſt iſtud p̄dicandū. Et niſi a ſapiētibus. Sapīam inꝗt apl̓s .i. corī. 3. loꝗmur int̓ ꝑfectos. Imꝑfectis aūt ſimplicibꝰ tanqͣꝫ ꝑuulis lacvobis potū dedi. vt ait ambro. ſuꝑ beati imma. viciū eſt indignis ſecreta vulgare. Qd̓ fit vl̓loqͣcitate incauta: ſine iudicio volat inreuocahile verbū: vel adulatiōe: vt ei placeat cui ſecreta reuelat: vl̓ iactatiōe ſcīe vt plura ſcire videat̉di. 43. §. vlti. Sequit̉ in p̄s. dico ego oꝑa mearegi: qd̓ ꝑtinet ad ꝟ̓bum reuelatū ꝓphetis. Nonenī faciet dn̄s v̓bum: qd̓ reuelet ſecretū ſuumpphetis ſuis: amos .3. c. ꝑmaxime autē myſteriaxp̄i fuerūt regi dauid dicta. i reuelata: quō .ſ. oīain ſapientia fecit: quō miſit verbū ſuuꝫ ſanauiteos: quō cuncta gubernat ⁊c̄. Ex quibus relucetbonitas dei potentia miſericordia iuſticia inducūt nos ad timore amorē eius. Et hec habent̉ in verbo reuelata ſūt p̄dicanda. Sequiturlingua mea ⁊c̄. Lingua dei eſt ſpūs ſanctus: loquit̉ in p̄dicatoribꝰ ex ꝑte dei. enī vos eſtis loꝗmini ſꝫ ſpūs ſanctus: math̓. Iſta lingua loquente angelū verbū bonū rn̄dente virginefiat mihi ẜm verbū tuū ſubito vt a veloci ſcribaſcriptū eſt v̓bū in vtero virginis qn̄ ꝟbū caro factū eſt. Io. i. de hoc v̓bo ſcripto .i. incarnato ſepedꝫ loqui p̄dicator .i. de doctrina eiꝰ docet fuge̓vicia: ſeꝗ v̓tutes ꝟitare infernū: q̄rere regnū: vn̄btūs franciſcus dicit ī regula ſua de p̄dicatoribꝰ annūcient vicia ꝟtutes penā gloriā breuitate ẜmonis vita ieſu xp̄i qualit̓ ē nobis imitanda de pena eiꝰ paſſiōe. Et ꝟt dicit ꝗdā peneī nulla p̄dicatione debent p̄termitti: qn̄ aliꝗd depaſſione eiꝰ diceret̉. Oīs enī xp̄i actio nr̄a eſt inſtructio. Tertiū qd̓ ē obſeruandū ī p̄dicatiōe ſeuin actu p̄dicatiōis ē debita circūſtantia: ꝟn̄ apl̓s.Inſta opportune īportune. Inſtāta dicit ꝑſeuerantiā opportunitas cōuenientiā īportunitas frequentiā. Opportunitas aūt dꝫ attēdi: qͣꝫtū ad lo tp̄s modū. locꝰ aptior ad p̄dicandū ē eccl̓ia:vn̄ xp̄s Io. 19. Ego ſemꝑ docui ī tēplo in ſynagoga ⁊c̄. luc. 19. Erat qͦtidie docēs in tēplo. Queenī dignior domꝰ inꝗt ambro. apl̓ice p̄dicationisingreſſu qͣꝫ ſcā eccl̓ia. 24. q. i. Etiā ī plateispis alijs locis publicis pōt p̄dicari. aūt dꝫfieri in occulto domos: ne oriat̉ ſuſpitio heretice doctrine: di. 30. ſi ꝗs. exͣ de here. ex iniūcto. dꝫ aūt ſemꝑ p̄dicare ī ꝟno loco: qꝛ laborator ſato ꝟno agro ad aliū ꝑgit. Et dn̄s ieſuſcircūibat ciuitates caſtella p̄dicās: a quibuſdā ꝟellet detineri ꝗbus p̄dicabat: ait. Quiaalijs ciuitatibꝰ oꝫ me euāgelizare: luc. 4. enīrarū plus appetit̉: pulegiū apud indos piperecioſiꝰ eſt hiero. di. 93. legimꝰ. Sꝫ religioſꝰ velle nolle hꝫ: hoc dꝫ facere obīa. In alioꝝ tn̄

eccl̓ijs ad vitandū ſcandalū lnīa curatoꝝ: vn̄gregꝰ. falcē iudicij in ea ſegete tibi cōmiſſaeſt: mittere poteſ: ſꝫ affectū boni oꝑis frumēti dn̄ici vicioꝝ ſuoꝝ palleis expoliata: in eccl̓iecorpꝰ admonēdo ꝑſuadēdo qͣſi mandādo conuertere. 6. q. z. ſcriptū eſt. vbi dicit glo. publicep̄dicādo. de tꝑe ē determinatū: niſi qd̓ ſeruari oꝫ: qd̓ habet in cle. dudū de ſepul. ibi dicit̉ ſtatuimus ordinamus: dictoꝝ ordinum .ſ. p̄dicatorū minorū fratres in eccleſijs locis eoꝝ acin plateis cōibus libere valeāt clero populodicare ac ꝓponere verbū dei hora illa duntaxatexcepta: in qua locoꝝ p̄lati voluerint p̄dicare vl̓corā ſe ſolenniter facere p̄dicari: in qua p̄dicareceſſabūt p̄terqͣꝫ ſi alid̓ de p̄latoꝝ ipſoꝝ volūtateꝓceſſerit lnīa ſpāli: in ſtudijs etiā generalibusvbi ſermones ad clerum fieri ſolent: licet fratribus libere p̄dicare: niſi forſan illa hora qua ſoletad clerū in p̄dictis horis locis ꝓponi verbū deiep̄us vel p̄latus ſuꝑior clerū ad ſe generaliteruocaret: aut ex aliqua rōne vl̓ cauſa ꝟrgente clerum ipſū duceret cōgregādū. In eccleſijs aūt parochialibus fratres ipſi nullatenus audeant ꝟeldebeant p̄dicare: niſi ſint a ſacerdotibꝰ parochialibus inuitati: vel de ipſoꝝ lnīa aſſenſu vl̓ mandato ep̄i ꝟel ſuperioris eius. Glo. p̄lati .ſ. ordina.rij ꝟt ep̄i: idem de vicarijs eorum ſacerdotibꝰGlo. idem de vicarijs ꝟel perpetuis vel temporalibus in caſu licito auctoritate epiſcopi datis. Predicator qꝛ ex ſua p̄dicatione debet querere: homines inducere ad faciendum quoddicat: ideo vt efficaciter p̄dicet: debet clare loꝗ:vt inſtruat intellectum auditoris doceat.Secundo ſic debet loqui ꝟt delectet auditoreꝫ:vt ſic moueat affectum vt libēter audiat verbū. Tertio debet ſic loqui vt flectat: ſcilicꝫ amando que dicta ſunt: ꝟelit ea implere. Et cum quishoc facit induſtria artis: quam docet rhetorica:ꝟt declarat auguſtinus in quarto libro de doctrina chriſtiana ad honorem dei ſalutem animnarum: bonum eſt humana operatio ſeu lingua. Sed cum ſpiritus ſanctus ꝟtitur lingua predicatoris: ꝟt in inſtrumento ad iſta efficiendumſicut fuit in apoſtolis: qui humanit̉ indocti erāt:tunc opus illud eſt gratia gratis data: que dicitur gratia ſermonis lingua angelorum. Et ſermo ſapientie dicitur in locutione de diuinis: ſermo ſcientie de humanis vt de moribus vicijs virtutibus huiuſmodi: tho.. 2ᵉ. q. 173. perfectius aūt gratia iſta operatur qͣꝫ natura vel ars.Sed aliquando aptitudine naturali in p̄dicatore exiſtente arte rhetorice adiuncta: aliquādoetiā ſpūs ſanctus operat̉ plenius iſtud .ſ. inductionē auditorū ad faciendū que p̄dicat: hoīs ergoeſt vt dicit ſalomon ſe p̄parare: vt .ſ. bn̄ dicat: dn̄iaūt dirigere linguā. Et vt dicit augꝰ. in li. de doctrina xp̄iana. Sapīa fine eloquētia parū ꝓfuitad ppl̓os. Eloquētia ſine ſapīa multū nocuit: eſtenī vt gladius in manu furioſi. Sapientia cum