Titulus.
Moyſi: prius fregit poſtea dedit diſcipul̓: vt ponerent ante turbas: di. 36. §. 2. Et hierony. dicit:ꝙ duo ſunt pontificis operā vt aūt a deo diſcatlegendo diuinas ſcripturas: ⁊ fepius meditādo:aut populum doceat: ſed illa doceat que prius adeo ipſe didicerit: non ex proprio corde vel humano ſenſu: di. e. fi quis vult. Debent etiam ſcireconſtitutiones eccleſiaſticas que ꝑtinent ad mores fideliuꝫ: vt poſſit eas populos docere. Si qͣalia ſciat vel diſcat debitis modis: qͣꝫuis non ſitneceſſariū tn̄ vtile erit: vn̄ ⁊ ſamaritanus ꝓcurādo vulneribꝰ ſauciatū: dedit ſtabulario era minuta duo deſignantia duo teſtamenta: quoꝝ doctrinis p̄lati debēt curare ſubditos. ¶ Materiaaūt congrua p̄dicationis eſt ſacra ſcriptura. Semel enī loquit̉ deus inquit Iob: 22º idipſū nō repetit. Loquit̉ aūt deus in ſcriptura ſacra: ⁊ ita copioſe cōtra oīa tentamenta ⁊ oēs caſus cōtingibiles ⁊ oīa oꝑa virtutū: vt exponit gregꝰ. 22. moral̓. ꝙ nō oꝫ iterū deū loqui aliꝗd nobis neceſſariū: cū ibi oīa habeantur. Et hec ſcriptura aꝑtedicit̉ verbū predica: ait apl̓us verbū. Dicit̉ enimverbū quaſi verū boans .i. ſonans. Ipſa enī ſcriptura eſt q̄ ſola ſemꝑ eſt vera in oī ſui ꝑte: doctrine ph̓oꝝ ⁊ gentiliū cū veritate hn̄t falſitates admixtas: doctrine etiā doctorū catholicoꝝ aliqn̄etiā deficiūt a veritate: vel ſaltē dubitabiles ſūt:qꝛ oīs homo mendax .ſ. ex ſe. Ratio huiꝰ diuerſitatis eſt: qꝛ doctrine hominū innitunt̉ lumini naturali qd̓ deficere pōt a cognitione veri. Sꝫ doctrina ſacre ſcripture innitit̉ veritati diuine: q̄ infallibilis eſt. Spū enī ſancto inſpirati locuti ſuntoēs ſancti ⁊c̄. inquit Petrus in epl̓a ⁊ loquit̉ deauctoribꝰ ſcripture ſacre: vn̄ hiero. ad augu. Si īſcripturis ſcīs admiſſa fuerint vel officioſa mendacia: ꝗd in eis renanebit auctoritatis? Que tandem de ſcripturis illis ſnīa ꝓfert̉ cuius ponderecontēptioſe falſitatis obteret̉ improbitas: di. 9. cſi ad ſcripturas. Ideꝫ de vnico baptiſmo. Quisneſciat ſanctā ſcripturā canonicā tam veteris teſtamēti qͣꝫ noui certis terminis ſuis cōtineri eāqꝫ poſterioꝝ omniū ep̄oꝝ litteris ita p̄poni: vt d̓illa dubitari oīno ⁊ diſceptari nō poſſit: vtrū verum vel vtruꝫ rectum ſit: quicꝗd in ea ſcriptumſit vel cōſtiterit eſſe? Ep̄oꝝ aūt litteras q̄ poſt cōfirmatū canonē ſcripte ſūt: vel ſcribunt̉: ⁊ ꝑ ſermonē forte lapientiorē in ea re ⁊ alioꝝ grauiorēauctoritatē doctiorēqꝫ prudentiā: ⁊ ꝑ cōcilia lice̓rep̄hendi: ſi quid forte in eis deuiatū eſt a veritate: di. ea. quis. Quia igit̉ ꝑmaxime p̄dicator dꝫin p̄dicatione vti veritate. Naꝫ ſcient̓ p̄dicandomendacium peccat mortalit̓ ẜm pe. de pal̓. in. 4Ideo debet potiſſime p̄dicare verba ſacre ſcripture: vn̄ chryſo. Sicut ſacerdos eſt debitor vtveritatē quā audiuit a deo libere p̄dicet: ſic laicus eſt debitor vt veritatē. quā audiuit a ſacerdotibus ꝓbatam in ſcripturis defendat fiducialiter. Ꝙ ſi nō fecit ꝓditor eſt veritatis. ii. q. 3. nolite timere. Unde ꝓ themate in principio pre
dicationis vel ſermonis ſemꝑ conſueuit ſumi aliquid de ſacra ſcriptura: vt fūdamento firmiſſimo: iuxta illud luce. 5. In verbo tuo laxabo reteqd̓ ſignificat p̄dicatiōis ver ba ẜm Bedam. Sꝫqꝛ vt dicit̉ ꝓuerbi. 7. Sapientia edificauit ſibidomū: que comprehendit ⁊ fundamentū ⁊ parietē ⁊ tectum. Ideo p̄dicator ad formandū domum ſpūalis edificij nō ſolum thema vt fundamentū ſꝫ ⁊ media ⁊ concluſiones de ſacra ſcriptura debet ſumere: qn̄ pōt: quia ſunt optima argumenta veritatis. Si aūt ad eandē concluſionē ꝓbandā aliqn̄ voluerit induce̓ doctores ethnicos vt ph̓os ⁊ hiſtorias gentiliuꝫ: nō eſt vſqꝫquaqꝫ improbandū: qꝛ ⁊ apoſtolus aliqn̄ ſed tn̄rariſſime in epiſtolis vtit̉ talibꝰ ⁊ in p̄dicationibus ſuis. Un̄ ⁊ clemens. Cū ex diuinis ſcripturiſquiſqꝫ firmā regulā charitatis ⁊ veritatis ſuſceperit: abſurdū nō erit ſi etiā ex eruditione cōi acliberalibꝰ ſtudijs que forte in pueritia attigit adaſſertionē veri dogmatis cōferat: ita tn̄ vbi vera didicerit falſa ⁊ ſimulata d̓clinet: di. 37. relatūSꝫ p̄ciſe ex ipſis velle ꝓbare intentū ſuū ⁊ p̄dicationeꝫ implere philoſophijs aſtrologijs ⁊ hiªvituperabile eſt: ſicut ⁊ ſi quis preponat ancillasdn̄e. Sacra enī ſcriptura vt vera ſapīa ſponſa dr̄Alie doctrine ſūt ancille: vn̄ aug. ſi ꝗd veri ſibylla aut orpheus alij gētiū vates aut ph̓i p̄dixiſſeꝑhibent̉: valet quidē ad paganoꝝ vanitatē reuiuiſcendā: nō tn̄ ad iſtoꝝ auctoritatē cōplectendāQuantū enī diſtat de xp̄i aduentu int̓ p̄dicane angeloꝝ ⁊ ꝯfeſſionē demonū tm̄ int̓ auctotatē ꝓphetaꝝ ⁊ curioſitatē ſacrilegoꝝ: di. eadē ſiꝗd. Gregorius aūt rep̄hendit quendā ep̄m: quip̄dicabat populo grāmaticā: concludēs: qꝛ ī vnoore nō bn̄ ſe capiūt laudes xp̄i cū laudibus iouis: di. 86. cū multa. vbi dicit glo. ꝙ ille recitabatfabulas poetaꝝ ⁊ moralizabat. ¶ Cauere etiamdꝫ ne dicat apochrypha ⁊ nō autētica: vn̄ ⁊ beatus tho. in quadā epl̓a honeſte rep̄hendit quendā ꝗ p̄dicauerat: ꝙ ſtella q̄ apparuerit magis habebat formā pueri ꝑuuli: ⁊ ꝙ virgo maria oī dieſepties meditabat̉ paſſione xp̄i dicens: ꝙ p̄dicatorem veritatis non decet diuertere ad fabulasignotas: cum ſcriptura ſit ita copioſa de omnibus. ¶ Materia aūt ipſiꝰ ſcripture pōt dici xp̄usꝗ eſt verbū patris: huic enī oēs ꝓphete teſtimoniū ꝑhibēt: actu. 4. Et oēs ꝓphete ait rabi ſalomon ad dies meſſre finis fidei mee xp̄us eſt: aitambro. Nos aūt inꝗt apl̓us p̄dicamꝰ xp̄m. Predica gͦ ꝟ̓bū .i. xp̄m. Et ſicut verbū noſtrū ē triplexqꝛ mentale ꝟbale ⁊ litterale. Ita ⁊ xp̄s verbū triplicit̓ pōt cōſiderari ⁊ de eo p̄dicari. Quia vl̓ vl̓gentiū a patre quaſi verbū mentale vel vt reuelatū ꝓphetis qͣſi vocale: vel vt incarnatū qͣſi ſcriptū in libro ſeu charta vteri virginalis: q̄ chartefuit deſiccata ab oī humore cupiditatis ⁊ ſepa carne cōcupīe ⁊ raſa a ſuꝑfluitate vanitatis:p̄s. in ꝑſoua patris dicit. Eructauit cor meum. īmens mea verbū bonū .i. filiū: ꝗ ē bonꝰ abſolutē