.XVII.
ꝑato ꝙ ille nō vellet cognoſcere illud eſſe peccatū: nihilominus ex quo eſt ordinarius: tenetureū abſoluere nec reputare eū inhabilem ad abſolutione: quia ex ratione ⁊ nō ex ꝓteruia hec opinio eſt. Ordinarius aūt in abſoluendo debet ſequi cōmune iudiciū eccleſie nō ſuum. Si autemſit confeſſor delegatus qui in nullo tenet̉ confitenti niſi velit: ſi credit illud eſſe mortale: nō debet eum abſoluere: quia ex mera volūtate depedet vt abſoluat vel dimittat: debet ſequi in abſoluendo ꝓprium iudicium: ⁊ peccaret abſoluēdo: hec gof.¶ De forma ⁊ modis abſolutionis ⁊ de canonibus penitentialibus. Ca. vij.abſolutione tandem. Nota ẜm Ray. ſacerdos diciturſoluere vel ligare tribus modis. Uno modo peroſtenſionē .i. on̄dendo ſolutū vel ligatū. Ligatūdico cū .ſ. nō abſoluit: licet enī peccator ꝑ ꝯtritionem ſit a deo abſolutus: adhuc tn̄ in facie eccleſie manet ligatus: ⁊ ſic intelligit̉ illud. c. de pe. di.i. qͣꝫtūlibet. Alio modo ligat ſacerdos: dādo penitentiā ad quā obligat peccatorē ⁊ ſoluit: dumde pnīa ſibi debita dimittit: vel ad ſacramentaadmittit: de pe. di. i. multiplicit̓. Tertio modo ꝑexcōicationem ⁊ abſolutionē ab ea. 2. q. i. nemo.¶Fit tn̄ ẜm pe. abſolutio a peccatis realiter perminiſteriū ſacerdotis: nō quidē principalit̓ ⁊ aucͣtoritatiue: qꝛ hoc eſt ꝓpriū dei: de pe. di. i. verbūnec tn̄ ſolum oſtenſiue: qꝛ ⁊ hoc faciebant ſacramenta veteris teſtamenti: nec ſolum dep̄catiue:quia ſic magis abſolueret bonus laicus qͣꝫ malus clericus: nec ſolum ꝑ ꝯtritione cōfitentis: qꝛtunc nunqͣꝫ quis ibi afficeret̉ de attrito contritꝰ.Sed oꝑatur inſtrumentaliter abſolutio ꝑ remiſſionem diſponendo ad grattā: ⁊ ſic niſi ponaturobſtaculū facit de attrito contritū: ⁊ iam contrito adauget gratiaꝫ: hec pe. concor. tho. Et fit hocvirtute clauiū: que dicunt̉ plures in effectu: quiavna eſt potentia diſcernendi: alia diffiniēdi: vnātn̄ eſt eſſentialit̓ .ſ. poteſtas iudicandi in foro aīecollata a deo: ⁊ in aīa impreſſa indelebiliter perſuſceptionē ſacerdotij: hec pe. ¶ Nota ẜm Ray.ꝙ triplex eſt iudicium .ſ. dei petri ⁊ celi. In pͥmoiudicio abſoluit̉ peccator ꝑ contritionē. In iudicio petri .i. confeſſionis ꝑ abſolutionē: ſi tamēſit abſolutus prius ā deo ſaltem ordine: vnde dicit̉. 24. q. i. manet petri priuilegium: qn̄ ex equitate fertur iudicium. In iudicio celi . curie celeleſtis abſoluit̉ ꝑ approbationē: de peni. di. i. c. nūquid cain. ¶ Nota etiā ẜm pe. de pal̓. ꝙ ē triplexclauis regni celoꝝ. ¶ Prima eſt auctoritatis: ethanc habet ſolus deus: qꝛ cū clauis ſit poteſtasīperiendi celū: ⁊ deus ſolus principalit̓ poſſit remittere peccata quibus ſolis claudere celum ⁊gratiā infundere qua aperit̉: ideo habet hāc ipſe
ſolus. ¶ Secunda eſt excellentie: hanc hꝫ ſolusxp̄s inquantuꝫ homo. ipſe enī merito paſſionisaperuit celum tollens impedimentū nature: qd̓nullus tollere potuit. ¶ Tertia eſt clauis miniſterialis: hanc hn̄t ſacerdotes: ꝗ miniſterialiter ⁊diſpoſitiue agunt ad amotione obſtaculi .i. vectis ſeu peccati: ⁊ aperitionē .i. collationem gratie.¶ Clauis aūt miniſterialis eſt duplex: vna dicit̉ordinis alia iuriſdictionis. Et forte ſūt realit̓ diſtincte: quia licet clauis iuriſdictionis non ſit aliquid reale: tn̄ clauis ordinis eſt aliꝗd reale ⁊ indelebile. Et clauē ordinis habet oīs ſacerdos: ſꝫciauē iuriſdictionis nō habet niſi habeat ſubditum: vnde ⁊ curatus nō ſacerdos hꝫ clauē iuriſdictionis ⁊ nō clauē ordinis. Item clauis ē duplex .ſ. elauis ſciētie ⁊ clauis potentie vna tameneſſentialiter.De modo abſoluendiNota qd̓ dicit pe. de pal̓. qꝛ homo neſcit vtrumvnqͣꝫ fecerit vnā ꝑfectā confeſſioneꝫ: expedit ꝙin omni confeſſione ſacramentali poſt quedamſpecialit̓ enumerata: ſequat̉ generalis clauſula .ſ.de omnibus alijs venialibꝰ ⁊ mortalibus ꝯfeſſis⁊ nō ꝯfeſſis dico meā culpā: ⁊ ſic abſolutio ſeqͣtur: ⁊ ſic valebit ad remiſſionē pene etiā mortalis oblite: ⁊ etiā ſcite ad quā tn̄ nō tenebat̉ al̓s īſpeciali iterū cōfiteri: qꝛ .ſ. confeſſus eſt ſufficient¶ Forma aūt abſolutionis ẜm tho. in tractatu d̓forma abſolutionis eſt hec quantū ad ſubſtātiāAbſoluo te. Et ꝯſueuit addi ego ⁊ a pctīs tuis: ⁊ſi nō diceret̉ ſubintelligeret̉. Quia enī in ſacramentis verba habēt efficaciā ex inſtitutione diuina: tenenda ſūt determinata verba ꝯſonantiainſtitutioni diuine. Inſtitutioni aūt diuine dicenti. Quecūqꝫ ſolueris ⁊c̄. Iſta verba conueniunt.Ego te abſoluo. Idem Inno. ⁊ hoſti. Et meliusaddit̉ ẜm pe. de pal̓. ab omnibꝰ pctīs tuis qͣꝫ dicere a pctīs tuis ꝯfeſſis ⁊ oblitis. Et meliꝰ dicit̉ab omnibꝰ peccatis q̄ cōfeſſus es in generali velſpeciali de quibꝰ intendis. ¶ Premittit̉ aūt abſolutioni cōiter miſereat̉ tui ⁊c̄. ⁊ filius dei te abſoluat ⁊c̄. Nō ꝙ ſit neceſſariū: ⁊ de forma abſolutionis vt quidā dixerūt: ⁊ male: qd̓ reprobattho. Sed ex congruentia vt ſ. ꝑ hiꝰ orationē tollatur ſi aliquod eēt obſtaculū ex parte penitētisad ꝑcipiendū fructū abſolutionis. Subiungituretiā ad abſolutionē ꝯgrue ꝯſignatio crucis ſuꝑconfeſſum cū inuocatione trinitatis ad innuendū ẜm tho. in. 4. ꝙ ipſa remiſſio peccatoꝝ fit auctoritatiue ꝑ ſanctā trinitatē ⁊ meritorie ꝑ paſſionē xp̄i. Sꝫ impoſitio manus ſuꝑ caput cōfeſſinō ꝯuenit ẜm tho. quia iſtud ſacramentū nō datur ad aliquā excellentiaꝫ gratie: ſicut illa vbi fitmanus impoſitio: ⁊ in fine multū vtiliter diciturQuicꝗd boni feceris ſit tibi in remiſſione peccatorum tuoꝝ. Nā vt dicit tho. in qd̓libet ex ipſisverbis. Oīa bona q̄ faciet ī ſtatu gratie: valebūtſibi ad expiandū culpā p̄teritā ſeu diminuendū