Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
33r
Einzelbild herunterladen
 

.XVII.

ꝑato ille vellet cognoſcere illud eſſe peccatū: nihilominus ex quo eſt ordinarius: tenetur abſoluere nec reputare inhabilem ad abſolutione: quia ex ratione ex ꝓteruia hec opinio eſt. Ordinarius aūt in abſoluendo debet ſequi cōmune iudiciū eccleſie ſuum. Si autemſit confeſſor delegatus qui in nullo tenet̉ confitenti niſi velit: ſi credit illud eſſe mortale: debet eum abſoluere: quia ex mera volūtate depedet vt abſoluat vel dimittat: debet ſequi in abſoluendo ꝓprium iudicium: peccaret abſoluēdo: hec gof. De forma modis abſolutionis de canonibus penitentialibus. Ca. vij.abſolutione tandem. Nota ẜm Ray. ſacerdos diciturſoluere vel ligare tribus modis. Uno modo peroſtenſionē .i. on̄dendo ſolutū vel ligatū. Ligatūdico .ſ. abſoluit: licet enī peccator ꝯtritionem ſit a deo abſolutus: adhuc tn̄ in facie eccleſie manet ligatus: ſic intelligit̉ illud. c. de pe. di.i. qͣꝫtūlibet. Alio modo ligat ſacerdos: dādo penitentiā ad quā obligat peccatorē ſoluit: dumde pnīa ſibi debita dimittit: vel ad ſacramentaadmittit: de pe. di. i. multiplicit̓. Tertio modoexcōicationem abſolutionē ab ea. 2. q. i. nemo.¶Fit tn̄ ẜm pe. abſolutio a peccatis realiter perminiſteriū ſacerdotis: quidē principalit̓ aucͣtoritatiue: qꝛ hoc eſt ꝓpriū dei: de pe. di. i. verbūnec tn̄ ſolum oſtenſiue: qꝛ hoc faciebant ſacramenta veteris teſtamenti: nec ſolum dep̄catiue:quia ſic magis abſolueret bonus laicus qͣꝫ malus clericus: nec ſolum ꝯtritione cōfitentis: qꝛtunc nunqͣꝫ quis ibi afficeret̉ de attrito contritꝰ.Sed oꝑatur inſtrumentaliter abſolutio remiſſionem diſponendo ad grattā: ſic niſi ponaturobſtaculū facit de attrito contritū: iam contrito adauget gratiaꝫ: hec pe. concor. tho. Et fit hocvirtute clauiū: que dicunt̉ plures in effectu: quiavna eſt potentia diſcernendi: alia diffiniēdi: vnātn̄ eſt eſſentialit̓ .ſ. poteſtas iudicandi in foro aīecollata a deo: in aīa impreſſa indelebiliter perſuſceptionē ſacerdotij: hec pe. Nota ẜm Ray. triplex eſt iudicium .ſ. dei petri celi. In pͥmoiudicio abſoluit̉ peccator contritionē. In iudicio petri .i. confeſſionis abſolutionē: ſi tamēſit abſolutus prius ā deo ſaltem ordine: vnde dicit̉. 24. q. i. manet petri priuilegium: qn̄ ex equitate fertur iudicium. In iudicio celi . curie celeleſtis abſoluit̉ approbationē: de peni. di. i. c.quid cain. Nota etiā ẜm pe. de pal̓. ē triplexclauis regni celoꝝ. Prima eſt auctoritatis: ethanc habet ſolus deus: qꝛ clauis ſit poteſtasīperiendi celū: deus ſolus principalit̓ poſſit remittere peccata quibus ſolis claudere celumgratiā infundere qua aperit̉: ideo habet hāc ipſe

ſolus. Secunda eſt excellentie: hanc hꝫ ſolusxp̄s inquantuꝫ homo. ipſe enī merito paſſionisaperuit celum tollens impedimentū nature: qd̓nullus tollere potuit. Tertia eſt clauis miniſterialis: hanc hn̄t ſacerdotes: miniſterialiterdiſpoſitiue agunt ad amotione obſtaculi .i. vectis ſeu peccati: aperitionē .i. collationem gratie. Clauis aūt miniſterialis eſt duplex: vna dicit̉ordinis alia iuriſdictionis. Et forte ſūt realit̓ diſtincte: quia licet clauis iuriſdictionis non ſit aliquid reale: tn̄ clauis ordinis eſt aliꝗd reale indelebile. Et clauē ordinis habet oīs ſacerdos: ſꝫciauē iuriſdictionis habet niſi habeat ſubditum: vnde curatus ſacerdos hꝫ clauē iuriſdictionis clauē ordinis. Item clauis ē duplex .ſ. elauis ſciētie clauis potentie vna tameneſſentialiter.De modo abſoluendiNota qd̓ dicit pe. de pal̓. qꝛ homo neſcit vtrumvnqͣꝫ fecerit vnā ꝑfectā confeſſioneꝫ: expeditin omni confeſſione ſacramentali poſt quedamſpecialit̓ enumerata: ſequat̉ generalis clauſula .ſ.de omnibus alijs venialibꝰ mortalibus ꝯfeſſis ꝯfeſſis dico meā culpā: ſic abſolutio ſeqͣtur: ſic valebit ad remiſſionē pene etiā mortalis oblite: etiā ſcite ad quā tn̄ tenebat̉ al̓s īſpeciali iterū cōfiteri: qꝛ .ſ. confeſſus eſt ſufficient Forma aūt abſolutionis ẜm tho. in tractatuforma abſolutionis eſt hec quantū ad ſubſtātiāAbſoluo te. Et ꝯſueuit addi ego a pctīs tuis:ſi diceret̉ ſubintelligeret̉. Quia enī in ſacramentis verba habēt efficaciā ex inſtitutione diuina: tenenda ſūt determinata verba ꝯſonantiainſtitutioni diuine. Inſtitutioni aūt diuine dicenti. Quecūqꝫ ſolueris ⁊c̄. Iſta verba conueniunt.Ego te abſoluo. Idem Inno. hoſti. Et meliusaddit̉ ẜm pe. de pal̓. ab omnibꝰ pctīs tuis qͣꝫ dicere a pctīs tuis ꝯfeſſis oblitis. Et meliꝰ dicit̉ab omnibꝰ peccatis cōfeſſus es in generali velſpeciali de quibꝰ intendis. Premittit̉ aūt abſolutioni cōiter miſereat̉ tui ⁊c̄. filius dei te abſoluat ⁊c̄. ſit neceſſariū: de forma abſolutionis vt quidā dixerūt: male: qd̓ reprobattho. Sed ex congruentia vt ſ. hiꝰ orationē tollatur ſi aliquod eēt obſtaculū ex parte penitētisad ꝑcipiendū fructū abſolutionis. Subiungituretiā ad abſolutionē ꝯgrue ꝯſignatio crucis ſuꝑconfeſſum inuocatione trinitatis ad innuen ẜm tho. in. 4. ipſa remiſſio peccatoꝝ fit auctoritatiue ſanctā trinitatē meritorie paſſionē xp̄i. Sꝫ impoſitio manus ſuꝑ caput cōfeſſi ꝯuenit ẜm tho. quia iſtud ſacramentū datur ad aliquā excellentiaꝫ gratie: ſicut illa vbi fitmanus impoſitio: in fine multū vtiliter diciturQuicꝗd boni feceris ſit tibi in remiſſione peccatorum tuoꝝ. vt dicit tho. in qd̓libet ex ipſisverbis. Oīa bona faciet ī ſtatu gratie: valebūtſibi ad expiandū culpā p̄teritā ſeu diminuendū