Titulus.
de debito pene nō ſolū ex ipſa natura boni oꝑisſꝫ ex virtute etiā clauiū. Qd̓libet enī bonū opuseſt magis expiatiuū ex impoſitione ꝯfeſſoris qͣꝫidē ꝑ ſe factū: qꝛ ibi oꝑatur virtus clauiū ⁊ meritū paſſionis xp̄i. Sicut enī cōfeſſor pōt imponere pnīam ex ſe vel de conſilio alteriꝰ: ita ⁊ devolūtate cōfitentis: puta cū dicit. Si nō potes facere hoc vel nō vis facias hoc. Et huic ē ſil̓e cūdicit. Quicꝗd boni ⁊c̄. Un̄ vltra pnīaꝫ ſpecialit̓iniūctā ex illis ꝟbis alia bona oꝑa magis valebūt, quantū quidē ad emendā culpe cōmiſſe: nōaūt ad p̄ſeruandū a futura. Pe. de pal̓. dicit ꝙ ētdebet cōfeſſor dicere: ⁊ mala q̄ ſuſtines: ⁊ bonaq̄ ꝓponis facere ſint tibi ⁊c̄. Nō quidē intendendo eū obligare ad faciendū q̄ ꝓponit facere. Sꝫvt ipſū ꝓpoſitū faciēdi ſit ſibi ſatiſfactoriū: ⁊ bona q̄ faciet. ¶ Itē nota ẜm Io. ⁊ pe. de pal̓. ꝙ cōfeſſor ſemꝑ prius dꝫ abſoluere a vinculo excōicationis etiam minoris qͣꝫ a peccatis. Et multomagis a maiori ſi habet auctoritatē. Ꝙ ſi nō hꝫnō abſoluat a peccatis: niſi prius abſoluat̉ ab excōicatione ꝑ eū qui pōt eū abſoluere ex hoc.Solet aūt dn̄s papa aliqn̄ quibuſdā tantā gr̄aꝫfacere: vt ſimpliciter ab omnibꝰ cenſuris ⁊ penisiuris ⁊ hoīs poſſint abſolui in foro ſaltē cōſcientie. Et tūc confeſſor pōt iſta forma vti: quā a curia romana recepi: ⁊ vſus valet.De plenitudine poteſtatis apl̓ice cuius auctoritatē ꝓ pn̄ti gero: abſoluo te ab omnibꝰ cenſuris eccleſiaſticis ſnijs vinculis excōicationū ſuſpenſionū ⁊ interdicti tama iure qͣꝫ ab hoīe latis necnō ab omnibꝰ negligetijs ⁊ defectibus cōmiſſis in adminiſtratione ſacramentoꝝ officijs ⁊ actibus tuis vel noīe tuofactis ſupplendo de ſolita apl̓ice ſedis clementia⁊ oēs effectus eorundē. Aboleo etiā oēm maculam infamie ⁊ inhabilitatis vndecūqꝫ contractāDiſpenſoqꝫ tecū ſuꝑ oī irregularitate ſimonia inordine ⁊ beneficio actiue vel paſſiue quacunqꝫoccaſione vel cauſa etiā circa in collatione ordinū ⁊ alioꝝ ſacramentoꝝ vel cōtractis ſeu cōmiſſis. Reſtituo te ⁊ habilito te ad ſtatus famam ⁊honores ⁊ executiones officioꝝ eccleſiaſticorūquorūcunqꝫ ac ad oēs gradus dignitatū ⁊ honorū ad beneficia eccleſiaſtica habita ⁊ habenda: ⁊ tibi de his q̄ habes de nouo ꝓuideo relaxando tibi fructus: qͦs male ꝑcepiſti ſeu leſa conſcientia ex eiſdē: ac alia q̄ in ludo ex ſucceſſioneac alias ad te ꝓuenerūt: q̄ ſubiacent reſtitutionivage in forma pleniſſima. In noīe patris ⁊ filij⁊ ſpūs ſancti amen. Si aūt aliꝗs dubitat an proiſtis ſpālis exigatur forma abſoluēdi neceſſariaqui a ſede apl̓ica hn̄t pͥuilegiū: ꝙ ī articulo mortis dūtaxat ſemel poſſint habere plenā remiſſionē omniū ſuoꝝ peccaminuꝫ .i. a pena ⁊ culpa: vtalij exprimūt. Rn̄det̉ ẜm ꝙ a magiſtris tam inconcilio conſtantienſi qͣꝫ baſilienſi dictū fuit ꝙnō: ſꝫ ſufficit ꝙ ea oīa ⁊ ſingula faciant ꝓ quibus
indulgētia p̄fata dat̉: ꝓut in bullis vel pͥuilegijstalium exprimit̉ Nec putet aliꝗs ꝙ qn̄ ſemel inarticulo mortis fuit ⁊ vſus eſt: ꝙ poſtea ī alioticulo mortis vti valeat: niſi papa latiorē auciritatē daret qͣꝫ dat: qn̄ ponit ꝙ in articulo mortis dūtaxat ſemel. Et ita rn̄det̉ in concilio corſtantienſi a litteratiſſimis ꝟiris pluribus de horequiſitis. Nec mirū quia priuilegiū de indulgētijs tantū dat quantum ſonat: nō autem extendidebet vltra.Sed quid de cōfeſſorequi abſoluit vbi nō potuit ſecularē aūt ex ignorantia vel ex verecundia feſtinatione vel hiꝰ: Econfeſſor poſtea experit̉ ſe erraſſe. Nūquid tenetur hoc ſeculari dicere? Rn̄det̉ ẜm oēs ꝙ ſecularis excuſatus eſt: ⁊ coram deo abſolutus einterim ꝙ neſcit ſꝫ confeſſor nō. Quid gͦ faciCollatio facta fuit de hoc cū multis notabilidoctoribus theologie in cōcilio baſilienſi. Quidam dixerunt ꝙ debet auctoritatem a ſuperiori impetrare: ⁊ ſi ſine magno ſcādalo fieri poteſtvocare non abſolutum: ⁊ ſibi dicere ac eum aſoluere poſt auditum in confeſſione: vel ſimgnum ſcandalum timeret̉: abſentem abſoluat: ſiab vltima confeſſione ſperat̉ eſſe in gratia. Adhuc aūt ⁊ alijs placuit: ſi magnum timeret̉ ⁊tabile ſcandalum: ſūmo deo ſacerdoti cōmittpenitentiam ſolam condignā ſacerdos pro negligentia agens: p̄ſertim qn̄ multitudo ſic eſt neglecta: vel multi eoꝝ multum diſtant a loco: vbireſidet confeſſor. ¶ Quid etiā ſentiendū eſt d̓aliquo qui confitetur: ⁊ confeſſor eū nōgit aūt ex dormitiōe vel ex peritia linguediſtractione nimia vel ex ſil̓i cauſa. Rn̄det Iode harthebergis antiquus doctor in quodlibeſuis. Sacramentalis abſolutio preexigit cōſionem. Confeſſio vero omnis importatinem: que nō poteſt eſſe ſine relatione vnitceptione alterius. Cum gͦ alterum iſtorum .ſ. peceptio ſacerdotis deficiat in p̄fato caſu: credo d̓illo peccato nō eſſe confeſſionem ⁊ ꝑ conſequēnec impendi abſolutionem: hec ille. Sed iſtvidet̉ debere intelligi: vbi obaudita ſūt pecograuia: que de neceſſitate ſalutis ſūt confitenō de alijs que cadunt ſub conſilio vt veniali⁊ vbi talia modica raro obaudiuntur ab eoalias nouit ꝑſonam: ſiue noſcit: debet ergo cofeſſor facere iterare ea: que ex ſomno nō intellexit. Et nota ꝙ qͣꝫuis pnīe iniūgende a confeſſopenitentibus hodie ſint arbitrarie: ⁊ ad arbitiiudicis .i. confeſſoris imponēde: vt habetur. 20.q. 7. tempora. ⁊ de peni. di. i. menſuram. Et hacopinionem approbat conſuetudo ⁊ generalitehoc ſeruatur: vt dicit hoſti. in ſūma ti. de peni. ere. tamen vt ſacerdos circa huiuſmodi diſpenſationē cautius arbitretur: notandi ſunt caſquibus ꝑ canones certe pnīe imponunt. Ilcanones penitētiales tenetur ſcire ſacerdos: al-