Titulus.

clarationē illum incidere in deſperationē: nō dibet ſibi hoc dicere. ¶ Sed ſi dicit ſe non poſſedimittere odiū vel caſte viuere vel alienū cumpoſſit nō velle reſtituere. vel artem dimitte̓ quāſine mortali exercere nō poteſt vel aliquid hiꝰ:talis nullo mō debet abſolui ẜm tho. ⁊ pe. de pa.⁊ alios: quia vt dicit gregꝰ. Tunc eſt vera abſolutio ſacerdotis cū interni ſequit̉ arbitriū iudicis. ii. q. 3. deus. i. dei qui nunqͣꝫ abſoluit impenitentē: de pe. di. i. nemine. Sacerdos aūt nullamdebet cōmittere falſitatē in ſacramentis veritatis: vn̄ ⁊ de pe. di. 5. dicit̉. Fratres noſtros admonemus vt falſis penitentijs animas laicoꝝ decipi non patiant̉. falſas aūt pnīas dicimus: cum ſicꝗgitur de vno: vt nō recedatur ab altero. verum⁊ ſi talis pure vult confiteri: debet audiri confeſſio eius: vt dicitur extra de pe. ⁊ re. ꝙ quidam. ⁊debet ſibi aliquid iniūgi. nō abſoluendo eum etdeclarando: ꝙ nō ꝓpter hoc credat ſe abſolutū:ſed tn̄ ſaltē ſatiſfaciet mandato eccleſie de confeſſione annuali: ⁊ hortetur eum vt faciat omnebonū quod poteſt: vt deus cor eius illuſtret adpnīam: vt dicit̉ de pe. di. 5. falſas. Et ſic nō eſt dimittendus ſine cōfeſſione ne deſperet. Ꝙ ſi inſiſtet ꝓ abſolutione oſtendēdo ſcandalū ⁊ deſperationē ſi nō abſoluat̉: nullo modo debet ei aſſentire ſed declarare ei: ꝙ fieri nō pōt nec iuuaret eū: ⁊ ſi ꝑmanet in ſcandalo nō eſt curandum:quia eſt ſcandalū phariſeoꝝ. ii. q. 3. int̓ verba. CIn imponendo pnīam ſi ꝯtingat errare: minusmalū eſt errare dando nimis paruā qͣꝫ in dandonimis magnā: vr̄ dicit Chryſoſto. 26. q. 6. alligātquia vt ibi dicit̉. Melius eſt reddere rationemdeo de nimia miſericordia qͣꝫ de nimia ſeueritate. Si enim benignus eſt dn̄s: vt quid ſacerdosvult videri auſterus: exemplū habemus a xp̄ovt dicit Ray. qui nulli vnqͣꝫ impoſuit graue penitentiā: ſed dixit vade ⁊ noli āplius peccare: etad hoc ꝑmaxime debet attendere confeſſor: excidere ab eo cauſas ⁊ occaſiones peccatoꝝ: putaſi ꝯuerſatio eius cum aliquo eſt ei occaſio ruineimponere ſibi ꝙ dimittat familiaritatem eius ſipoteſt ⁊ hiꝰ: de pe. di. 3. ſatiſfacere. Aliquādo imponere ei mutationem loci: qui eſt ſibi ad ſcandalū: ſi poteſt fieri: diſ. 8i. valet. aliquando tamēres ſic ſe habent: ꝙ fieri nō pn̄t. ¶ Item imponēda eſt pnīa ꝑ ꝯtrarium ad maluꝫ: qd̓ cōmiſit ẜmRay. vt ſuꝑpo oꝑa humilitatis: auaro oꝑa elemoſyne: guloſo ieiuniū: quia ꝯtraria ꝯtrarijs curantur: d̓ pe. di. 2. c. i. quod intellige ſi crederet illum poſſe ⁊ velle facere: hoc eſt enī ad bene eſſeīponere iſta magis qͣꝫ alia. ¶ Iteꝫ ſi eſt negligesad audiendū verbum dei: ẜm Io. poteſt ei iniūgere ꝙ audiat certū numerū p̄dicationū. Debet etiā cauere ne det talem pnīam ꝑ quam fiatalteri p̄iudicium: puta ſi ſeruo iniungitur longaperegrinatio vel ieiunium ꝓlixum: dominus eiꝰinde reciperet detrimentum de ſeruitio ſuo: ſi imponeret vxori vt daret multas elemoſynas de

bonis viri ſi parafernalia nō habet. ¶ Item propeccato occulto nō eſt manifeſta penitentia iniungenda .ſ. talis vnde poſſet aliqua peccati ſuſpicio oriri. ¶ Item nota ẜm Ioh̓. an̄. ſuper cle.dudum de ſepul. ꝙ prius debet ſacerdos iniungere penitentiam qͣꝫ facere abſolutionem a peccatis: quod ꝓbat ex ipſo textu cle. que prius aitde penitentia iniūgenda ⁊ poſtea de abſolutione. tum etiam ex ratione ꝓbat: quia cum abſolutio ſit complementuꝫ forme in penitentia: priusdebet eſſe ſatiſfactio: que eſt vt pars materialispenitentie ſaltem in actuali ꝓpoſito vt expreſſaſatiſfactione que debet imponi per ſacerdotem:eam penitens accepit ſicut confeſſus eſt ⁊ dol⁊ inde ſequitur abſolutio. Quia tamen cōmufit contrarium .ſ. ꝙ prius abſoluatur: ⁊ poſtea iniungat̉ penitentia: quomodocūqꝫ fiat vl̓ ante vl̓poſt ſufficit. p̄ſupponit enim confeſſor illum habere ꝓpoſitum faciendi quod ſibi iniunget: cuiipſum peniteat. ¶ Item ẜm Io. ſi penitenteꝫ alſoluis: cuius confeſſionem audiſti: abſoluas etiāeum a penitentijs oblitis iniunctis ab alijs ſacdotibus: ⁊ ſi aliquarum penitentiarū iniunctarūmemor ſit: quas non impleuerit: ſi iudicauerisexpediens cōmutes eas: niſi eſſet in caſu a quonō poſſes abſoluere. De permutatione tamenpenitentie habes. sͣ. in ti. p̄cedenti. c. vlti. circa finem vbi etiam multa ſunt de ſatiſfactione. CCautum eſt etiam declarare ſibi vel ꝑmittereꝙ ſi aliqua die vel ex negligentia vel obliuioneobmitteret penitentiam iniunctaꝫ: puta ieiuniivel orationes ⁊ huiuſmodi: ꝙ poſſit remitteralia die. Item ẜm pe. de pal̓. Conſulendum eſdiuitibus ⁊ nobilibus ꝙ querant participatiorbonorū: que fiunt in religionibus vbi ⁊ ſūt plures penalitates qͣꝫ alibi ⁊ magis accepte deoalibi: ⁊ ꝙ in penitentiam imponatur eis nō ſeque facient per ſeipſos: ſed ⁊ que per alios vl̓ abalijs ꝓcurabunt ⁊ omnia quorū ſpecialiter ſuntparticipes.De confitente aūt quinon confitetur aliquod mortale quod nouiteo confeſſor: ex eo quia nō reputat illud pecotū. Dicit goſ. in quodlibet. 9. ꝙ ſi eſt certum illueſſe mortale: tunc quicūqꝫ confeſſor debet ei facere conſcientiā de eo: cum confeſſor ordinētiad vtilitatē eius: ſed vtilitas eius eſt: ꝙ ſciat ſtetum ſuū: nec debet eum abſoluere: ſed reputaeum indiſpoſitū ad recipiendū abſolutionemanet in tali ſtatu Sed ſi dubium ſit: vtrum ſitpeccatum ⁊ opiniones ſūt inter magiſtros: ſicirvtrū ſit licitum emere redditus ad vitam. Cūaut confeſſor eſt ordinarius eius: ita ꝙ tenetuaudire confeſſionē eius: ⁊ tunc ſi ſit illius opinitnis ꝙ illud nō ſit peccatū: debet eum abſoluerſimpliciter. Si aūt credit ꝙ ſit peccatum: debeei conſcientiam facere: ꝙ confitens diligenter ſinformet de illo facto: vtrum ſit peccatum. Se