.XVII.

nō eſt referendū ad numerū pctōꝝ ⁊ eiuſdē ſpēiqꝛ numerū ꝯfiteri tenet̉ ſi pōt: qꝛ nō eſt vnū ſedmulta. Et hoc nota diligent̓ de quibuſdā q̄ honeſtū eſt ⁊ bonū ꝯfeſſore ſeruare in ipſo exercitio vltra excōicationē iuriſ cōis: vt ſciat cōfeſſorſi penitēs incidiſſet in ſnīam cōſtitutionis ſynodalis: iō inueſtigare dꝫ de cōſtitutionibꝰ illiꝰ dyoceſis: ſi quas hr̄et: vel etiā ꝓuincie vel forte a legatis: vt poſſit meliꝰ penitentibꝰ ꝓuidere. ¶ Diligenter q̄rat de nūero pctī .i. quotiēs īcidit ī iſtudvel illud: qꝛ cōiter hoīes iſtud leuiter tranſeunt⁊ de circūſtantijs nō neceſſarijs ⁊ de peccato qd̓alteri rite iā cōfeſſus eſt: nō queras cū nō teneat̉niſi in caſu in quo teneret̉ cōfeſſionē iterare. Etde his plene habes. sͣ. in ti. īmediate p̄cedenti inc. penul. de cōfeſſione: qd̓ totū bene vide. Et nōſolū de pctīs oꝑe ꝑpetratis quere: ſed ⁊ de pctīscordis: que ꝑſone ꝑuipendūt ⁊ de numero ipſoꝝEt qꝛ ẜm tho. in. iª. 2ᵉ. pctm̄ cogitationis ⁊ oꝑis īeadē maͣ ſūt vniꝰ ⁊ eiuſdē ſpēi: ſꝫ differūt ẜm magis ⁊ minus: qꝛ .ſ. peccatū oꝑis eſt grauius qͣꝫ peccatū cordis: iō interrogandū eſt etiā de ſpecie ⁊circūſtantijs neceſſarijs peccatoꝝ cordis: verbitratia. Si dicit ſe in mente ſolū deliberaſſe mulierē cognoſcere: interrogandū eſt vtrū mulierēſolutam vel nuptā vel virginē ⁊ in qua die ⁊ hiꝰqꝛ iſta faciūt illud peccatū diuerſe ſpēi. ¶ Itemſi mulier eſt facias eā ex tranſuerſo ſtare: nec ī faciem eius aſpicias: qꝛ facies eaꝝ vt ventus vrēseſt dicit ꝓpheta. Sꝫ nec virū decet frequenter īvultū eius aſpicere: ne facias eū erubeſcere vltraqͣꝫ oportet. Et cū ſapientibus vrbanius rep̄hendere cū oportet: ⁊ cū ruſticis ⁊ idiotis durius: neprimi dedignent̉ ex aſperitate verboꝝ: ⁊ ſecūdipeccata paruipendāt ex leuitate ſermonis. Stimulatos ex dolore ⁊ deſperatione. quantūcūqꝫpeccata cōmiſſa ſint grauia cōfortare ⁊ animareexpedit: exempla inducendo dauid magdalenepauli latronis ⁊ hiꝰ. Induratos ⁊ ſe excuſantesaggrauare mala eoꝝ on̄dendo periculū: exēplaadam ſaulis iude ⁊ hiꝰ. Nota etiā ẜm magiſtruꝫUmbertū in libro .ſ. de officio ordinis .ſ. fratrump̄dicatorū ꝙ illoꝝ cōfeſſiones prius ⁊ libentiusaudiri debet: qui magis indigere putantur: velqꝛ raro venire ſolent vel qui ſūt extranei vl̓ quiut in maiori ſtatu: vel de quorū cōfeſſione maor vtilitas ſecuturā ſperat̉. Idem dicit audiēdomulteres caueat ne niſi in publico audiat: ⁊ niſiab aliquo vel aliꝗbus videat̉: nec multū īmoret̉niſi quantū neceſſitas cōfeſſionis requirit: ⁊ eisque nimis frequent̓ cōfiteri volūt aſſignet certūtp̄s extra qd̓ ipſas nō audiat: nec alijs colloquijſſe eis exponat. Et ſemper verbis duris ⁊ rigidisv̓tat̉ circa illas potius qͣꝫ mollibus: hec ille. Ethoc eſt contra illos qui quotidie audiūt mulierculas ⁊ faciūt eis longas p̄dicatiōes: vnde amittunt multū temporis ⁊ ſcandalū cōiter ſequiturin ipſis ⁊ in populis.

¶ De pnīa iniūgenda a confeſſore. Ca. vi.Epenitentia ſeu ſatiſfactione iniūgenda a cōfeſſoribꝰ. Nota ꝙ ꝓ quolibet peccato mortali eſſet regularit̓ſeptenis pnīa imponēda: vt habet̉. 22. q. i. p̄dicādum. ⁊. 33. q. 2. hoc ipſū. §. ſequenti. qd̓ ſeruabat̉antiquitus. Et iſta ſeptenis pnīa magis vel minus aſpera ẜm maioritatē vel minoritatē criminū ⁊ circūſtantiaꝝ ⁊ cōpūctionē erat: qꝛ vt dicithiero. Apud deū nō tm̄ valet mēſura tꝑis qͣꝫ doloris: nec tam abſtinentia ciboꝝ qͣꝫ mortificatiocriminū: de pe. di. i. menſurā. Sꝫ hodie oēs pnīeſūt ſacerdotis arbitrio taxande cōſideratis circūſtantijs ꝑſonaꝝ criminū ⁊ hiꝰ: extra eo. deus qui.Dicit etiā leo papa. 26. q. 7. Tꝑa penitudinis tuemoderationis arbitrio ſūt cōſtituēda: ꝓut ꝯuerſorū aīos ꝓſpexeris eſſe deuotos. Ray. guil. etſpeculator in reꝑtorio hoc tenent: ⁊ generalis cōſuetudo hoc habet. Nec eſt ꝯtra qd̓ dicit gregꝰ.de pe. di. 5. videlꝫ. falſas pnīas dicimus que nonẜm auctoritatē ſanctoꝝ patrū ꝓ qualitate criminis imponunt̉. Hoc enī intelligit̉ ẜm Ray. cumſine cauſa rōnabili dimitterent pnīe antiquitustaxate: nā vltra illā cōem pnīam ſeptennē ꝓ quolibet mortali in genere ponunt̉ alie pnīe maiores vel minores ꝓ certis peccatis: ꝓut habet̉ indiuerſis. c. decretoꝝ. Que qꝛ cōiter nō dant̉: iōomitto ponere. Si vis eas videre quere ī ſumma ꝯfeſ. li. 3. ti. 34. de pe. ⁊ re. vbi ponunt̉. 48. caſus de hiꝰ. Eſt aūt ſatis rōnabilis cauſa nō dādihiꝰ pnīas indiſpoſitio penitentiū: etiā qꝛ aliqn̄ n̄ſufficeret tp̄s vite. Nā vt dicūt Ray. ⁊ hoſti. dꝫconfeſſor dare talem pnīam quā credat veriſil̓iiillū implere ne ipſam volando deterius ei ꝯtingat. Ꝙ ſi magna peccata cōmiſit: ⁊ dicit ſe penitere: ſed nō poſſe aliquā durā pnīam agere: animet eū ad hoc cōfeſſor on̄dendo ei grauitatempeccatorū: ⁊ ꝑ ꝯſequens penarū ⁊ pn̄iarū ſibi debitarū: ⁊ ſic tandē iniungat ei pnīam: quā libent̓ſuſcipiat. Et ſi ſacerdos n̄ pōt gaude̓ de oīmodapurgatione eius: ſaltem gaudeat: ꝙ liberatum agehenna tranſmittit ad purgatoriū. Itaqꝫ vt inquit hoſti. confeſſor nullo modo dꝫ permittereeccatorē deſperatū recedere a ſe: ar. 26. q. 6. preſbyter: ſꝫ potius imponat ei vnū pater noſter velaliud leue: ⁊ ꝙ alia bona q̄ fecerit ⁊ mala q̄ tolerauerit ſint ei in pnīa: concor. iho. ¶ Hoc tn ſaneintellige videlꝫ: qꝛ ſi al̓s ipſū penitet: ⁊ paratumſe dicit facere qd̓ debꝫ: ſꝫ onus pnīe dicit nō poſſe ſufferre: tūc ꝓpter hoc quantūcunqꝫ deliquerit: nō debet dimitti ſine abſolutiōe ne deſperet.Et dicit pe. de pal̓. in. 4. ꝙ debet cōfeſſor cū minorem pnīam debito imponit innoteſcere ei: ꝙilla impoſita nō eſt condigna: ne decipiatur putans ipſam ſufficere: ſed qd̓ deberet ꝓ quolibetmortali ſeptennē agere pnīam: quā ſi hic nō faciet: luet in purgatorio: ſi tn̄ crederet ꝑ iſtam de-