.XVII.
mortalit̓ peccat. Tn̄ effectū ſacr̄i ꝯfert cū ſacr̄o:ſi nō eſt p̄ciſus vel ſuſpenſus quantūcunqꝫ aliusmalus: vn̄ augꝰ .i. q. i. Dictū eſt a dn̄o ī nūeris adaaron. Uos ponite nomen meum ſuꝑ filijs iſrl̓ ⁊ego dn̄s bn̄dicā eos: vt gratiā tradita ꝑ miniſteriū ordinati tranſfūdat hoībꝰ nec volūtas ſacerdotis ꝓdeſſe vel obeſſe poſſit: ſꝫ ī meritū bn̄dictione poſcentis. Qd̓ aūt dr̄ eadem. q. remiſſionēpctōꝝ auari nō dant ⁊ ſil̓ia: intelligit ẜm glo. velſimplicit̓ de p̄ciſis: vel ſi intelligat de toleratis.tales nō dant ex merito vite .i. nō ſūt digni dareDebet aūt p̄cipue duo hr̄e .ſ. timorē: vn̄ fiat circūſpectus: ⁊ zelū aīaꝝ vnde ſit ſolicitus. Quantumad pͥmū ꝯſiderare dꝫ: qꝛ ipſe ē vt mare eneū ī tēplo dn̄i: vbi lauabant̉ aīalia offerēda ī ſacrificiū:vn̄ ex īmundicijs a ꝗbꝰ illud abluebat: efficiebatur imundū: vn̄ gregꝰ. in paſtorali dicit: ꝙ ſit plerūqꝫ vt animus paſtoris audita tētatione ouis: ⁊ipſe tentet̉: ⁊ iō cū timore ⁊ tremore dꝫ poni n̄ ſeponere ⁊ ingere̓: ⁊ cū leuitate ⁊ riſibus ibi ſtare:vn̄ in figuram labiū illius maris erat de ſpeculismulierū: ⁊ ſignificat ſcripturā vbi ſūt exēpla ſanctaꝝ aīaꝝ: ad quā ſepe debꝫ inſpice̓ ad videndūmaculas ſuas ⁊ intelligendū inſidias diaboli: vn̄ſubdit greg. vbi. sͣ. hec nequaqͣꝫ timēda ſūt paſtori: qꝛ tanto citiꝰ ꝗs liberat a ſua: quāto magis fatigat̉ aliena. ¶ Quantū ad zelum dicit gregꝰ. ꝙnullū ſacrificiū eſt tā deo acceptū vt zelus aīaꝝ.¶ Et fructū. hiꝰ on̄dit Iaco. 5. c. vbi pꝰ ꝓmulgationē ꝯfeſſionis dicit. Qui cōuerti fecerit pctōrē aberrore vie ſue ſaluabit aīam eiꝰ: ⁊ oꝑit multitudine̓ peccatoꝝ. Nō minus trahunt̉ aīe ad deū ꝑ cōjeſſionē: qn̄ diligent̓ fit: qͣꝫ ꝑ p̄dicationē modernō tꝑe: vt exꝑientia docet. Dꝫ igit̉ nō tardare qn̄vocat̉ ad hiꝰ. Quō aūt hr̄e ſe debet ad penitentēon̄dit augꝰ. de pe. di. 6. c. i. pꝰ mediū dicēs. Diligēsnꝗſitor ſubtilis inueſtigator: ſapient̓ ⁊ qͣſi aſtuteinterroget a peccatore: q̄ forſitan igͦret: vel p̄ verecūdia velit occultare. Cognito crimīe varietais eius nō dubitet inueſtigare ⁊ locū ⁊ tp̄s ⁊c̄. q̄.sͣ. diximus: ꝗbus cognitis aſſit beniuolus paratus erigere: ⁊ ſecū onus portare: habeat dulcedinē in affectione pietatē in alteriꝰ crimīe diſcretionē in varietate: adiuuet ꝯfitentem orando ⁊ aliabona ꝓ eo ſaciendo. Semꝑ iuuet leniēdo ꝯſolādo ſpem ꝓmittēdo ⁊ cū opus fuerit: ēt increpādodoleat loquēdo: inſtruat oꝑando. Sit ꝑticeps laboris: ſi vult fieri ꝑticeps gaudij: doceat ꝑſeuerantiā. hec augꝰ ¶ Ex his ꝟbis aug. pꝫ ꝙ nō ſufficit ꝯfeſſorē audire: q̄ ſibi dicūt̉ a ꝯfitente: ⁊ dealijs ipſū nō interrogare: niſi eſſet ꝑſona bn̄ ī hisꝑita ⁊ ꝯſciētiata: q̄ ſufficient̉ ſcit dicere vel dareq̄ oꝫ: ſꝫ cū ꝑſone cōiter ſint groſſe in iſtis: etiā illeq̄ ſūt in alijs negocijs mūdi vel ſciētijs acuti: iōꝑmittendū eſt dicere vnicuiqꝫ qd̓ vult: ⁊ ordineq̄ vult: ⁊ de pctīs q̄ ꝑ ſe ſufficient̉ dicit: nō eſt iterū interrogandū: ne moleſtet̉ in qͦ nō oꝫ: ſꝫ ſi aliꝗd nō bene intellexiſſet p̄cipue de mortalibꝰ: facere dꝫ ſibi declarare: vt intelligat. De his aūt q̄
nō plene dixit: puta qꝛ nō dixit circūſtantias neceſſarias vel numerū: ⁊ hiꝰ interrogare eū dꝫ: vtplene dicat quantū ē neceſſariū. De illis ꝟo peccatis q̄ nec dixit: nec ſcit dicere interrogare debꝫipſū. Et ẜm Ray. ⁊ hoſti. in ſūma. Interrogationes fieri debēt de ſeptē vicijs capitalibꝰ ⁊ eoruꝫſpeciebꝰ ⁊ filiabus: de ꝗbus diffuſe hēs. sͣ. in ſcd̓aꝑte ꝑ totū. Nō tn̄ debet interrogari oēs de oībꝰſꝫ plus ⁊ minus ẜm ꝯditionē ꝑſonaꝝ. Sicut aūtꝗ ꝯfitet̉ nō hꝫ neceſſe tenere magis vnū ordinēqꝫ aliū dicēdo pctā ſua: ita nec ꝯfeſſor int̓rogando. Tn̄ ad meliꝰ memorie cōmendandū. de ꝗbꝰdꝫ interrogare: ⁊ de ꝗbus iā interrogauit ne amplius hēat replicare: cōgruū eſt tenere aliquē ordinē. Et ſi placet interroget de decē preceptis: ⁊deinde de vicijs capitalibꝰ. Decē p̄cepta cōtinentur in his verſibꝰ ¶ Unū cole deū: ne iures vana ꝑ ipſū. ¶ Sabbata ſcīfices: habeas ī honoreparentes. ¶ Nō occiſor eris fur mechus teſtisiniquus. ¶ Alteriꝰ thorū: nec reꝫ cupias alienā.¶ Aliquā declarationē hoꝝ hēs. sͣ. ī pͥma ꝑte ti..i. c. 2. Septē ꝟo vicia capitalia continent. in iſtoverſu in vna ipſius dictiōe. Ut tibi ſit vitā: ſemꝑſaligio vita. In illa dictione ſaligia ſūt ſeptē lr̄e aquibꝰ incipiūt noīa ſeptē capitaliū viciorū. In sintelligit̉ ſuꝑbia ſub qͣ cōprehendunt̉ multe circūſtantie vt vana gl̓ia. In a auaricia. In l luxuria. In i inuidia. In g gula. In i iracundia. In aaccidia. Sꝫ anteqͣꝫ interroget de pctō: priꝰ q̄rat d̓excōicatione maiori. Et ſi inueniet eū aliqͣ irretitū ſi hꝫ auctoritatē ſuꝑ hoc abſoluat pͥus: ſi nōhꝫ remittat ad eū ꝗ pōt abſoluere. Tho. in. 4dicit in int̓rogationibꝰ confeſſor tria dꝫ ſeruare.¶ Primū eſt vt nō int̓roget oēs de oībus: ſꝫ int̓rogent̉ ꝑſone de pctīs: q̄ cōſueuerūt reꝑiri ī hoībus illius cōditionis ⁊ ſtatus vt ſtipendiarij derapinis ⁊ incendijs. Clerici de ſimonia ⁊ horisomiſſis: adoleſcētes de luxurijs ⁊ hiꝰ. Un̄ a pͥncipio cōfeſſionis decēs ē interrogare cōfitenteꝫde cōditione ſua: de exercitio: de ſtatu an̄ clericꝰvel laicus ſolutꝰ vel cōiugatꝰ ⁊ hiꝰ: vt inde prudētius poſſit formare int̓rogatiōes ⁊ quantū tp̄s ēꝙ fecit vltimā cōfeſſionē: ⁊ ſi fecit pnīam ſibi iniunctā ⁊ vtrū in ſtatu pctī mortalis. Scd̓m qd̓dꝫ ſeruare cōfeſſor ē: vt interrogēt̉ ipſi pctōresa remotis de pctīs ⁊ in genere: ⁊ nō ī vltima ſpecie ⁊ mō pctī ſubito: ne ſi neſciebat tale pctm̄: addiſcat: ⁊ ſic ducat̉ in tētationē: vt ꝟbi gr̄a. Si fatet̉ ſe cōmiſiſſe viciū luxurie: nō ſtatim q̄rat ſacerdos: ſi ſeipſū manibꝰ ſuis polluit ⁊ hiꝰ: ſꝫ interroget de mō ſeu cū ꝗbus ⁊ hiꝰ ¶ Tertiū eſt ꝙ īpctīs carnalibꝰ nō deſcēdat nimis ad ꝑticularescircūſtantias nō neceſſarias: qꝛ hoc eſt ſeipſū intentationē inducere ⁊ ad inuētiones pctōꝝ doce̓eos: ꝗ ignorant: ⁊ aliqn̄ poſtea talia referūt̉ ī plateis in ſcandalū ⁊ in deriſū ſacr̄oꝝ: vt ꝟbi gratia.Si vir fatet̉ mulierē polluiſſe extra vas debitūnō vlteriꝰ q̄rat ſacerdos in qͣ ꝑte corꝑis ⁊ quō. iāenī hꝫ vltimā ſpēm pctī. Al̓s gͦ turpitudines qͣs