Titulus.
Dicit etiā ꝙ in ꝑplexis queſtionibꝰ ſacerdos parochialis eccl̓ie dꝫ eē ita diſcretꝰ: vt talia difficilia eē ſciat: nec ꝓcedendū ī eis ſine ſuꝑioris cōſilio vel auctoritate: hec alb. in. 4. Durandꝰ ordinis minoꝝ in ſūma ſua dicit: ꝙ qͦtiens ꝯfeſſor ſeingerit ad ꝯfeſſiones audiēdas: totiens ſe offertad rn̄dendū de qͦlibet: ⁊ interdū de caſibꝰ inopinatis ⁊ inauditis al̓s ⁊ de qōnibꝰ ꝑplexis valde.Dꝫ gͦ ꝯfeſſor ſcire diſcernere int̓ peccata ⁊ dr̄iaspctōꝝ: vn̄ ſcire dꝫ ſi ea q̄ expͥmit ſibi penitēs ſinpeccata vel nō: ⁊ vtrū ꝯͣctus qͣs facit ſint liciti vl̓illiciti. Et qn̄ tenet̉ ad reſtitutionē vel n̄. Et vtrūdebeat ipſū ꝓhibe̓ a cōione vel dimitte̓ accede̓.qꝛ ſi cōfeſſor iudicat licitū: qd̓ eſt illicitū: tā ꝯfeſſor qͣꝫ penitens in foueā cadūt: niſi forte eū ꝓbabilis igͦrantia excuſet: puta ſi hꝫ aliquē doctorēautenticū ⁊ famoſū cꝰ opinioni īnitit: vn̄ ſi ꝯfeſſor nō ē exꝑtus in caſibꝰ: ita ꝙ nec ꝑ ſe ſcit iudicare: nec nouit dubitare: cū ꝑiculo aīe ſue auditꝯfeſſiones. ¶ Pe. de pal̓. in. 4. di. 19. on̄dit plusſcīe reꝗri in eo ꝗ ſe ingerit: qͣꝫ in eo ꝗ ponitur adhoc a ſuꝑioribꝰ ſuis ex obīe iniūctione. Et de pͦpōt intelligi dictū rigoroſū durandi: de ſcd̓o dicto dictū Tho. ⁊ alb. Dicit enī ſic ipſe pe. oīs ſacerdos hꝫ clauē ſcīe: ſicut ⁊ potētie .i. auctoritatēdiſcernēdi ſicut potentiā ligādi ⁊ ſoluēdi: ſꝫ multi nō habeāt ſcīam debitā ⁊ ecōuerſo. Multi nōſacerdotes hn̄t ſcīaꝫ. ꝗ nō hn̄t auctoritatē diſcernēdi. Scd̓i ꝗdem ſine pctō: ſꝫ pͥmi cū pctō ſi hocꝓcurarēt: al̓s ſi inuiti excuſati ſūt: ſi ꝓpoſuerūt īpedimentū nec ſūt auditi. Munꝰ enī. ī officiū iudicādi neceſſariū eſt. Et pōt ad hoc compelli adofficiū iudicādi ⁊ ad p̄lationē carēs ſcīa: ⁊ tūc n̄peccat: ſicut in religionibꝰ fieri ꝯſueuit. Qui gͦ nōcoactus ſponte accipit ptātē ſiue p̄lationis ſeu audiēdi ꝯfeſſionē nō hn̄s ſufficientē ſcīam peccat:ſꝫ ꝗ inuitꝰ ⁊ coactus nō accipit ſꝫ ſuſcipit nō peccat: vn̄ ſine pctō ab inſcio hr̄i ⁊ ſuſcipi pōt: ſꝫ accipi nō pōt ptās iudicādi: hec pe. Si tn̄ in eo eſſettanta ignorātia ꝙ oīno ineptꝰ eſſet: qꝛ nec ēt ſcit:q̄ tho. ⁊ alb. dicūt. sͣ. credo ꝙ nō excuſaret̉ a peccato: ēt fi ex obīa iniūcta pone̓t ſe ad id: ad qd̓ ēoīno ineptꝰ cū ꝑiculo aīaꝝ. Utrū aūt cōfeſſorneat̉ ſcire de oībus: q̄ ſibi dicunt̉ in ꝯfeſſione.ſint mortalia vel venialia: henricꝰ in qd̓libet ſicrn̄det diſtinguēdo: pctā ſūt in duplici generedam ſūt pct̄a qꝛ ꝓhibita: qꝛ ſi nō eēnt ꝓhibit.eēt pctā: vt ſūt oīa q̄ ſūt mere de iure poſitiuo:vt audire miſſā die dn̄ica: ſemel ꝯfiteri ⁊ cōicarelanno ⁊ hiꝰ. Et talia tenet̉ ꝗlibet ꝯfeſſor ſcire: niſi hēat cauſā rōnabilē: q̄ eū excuſet: vt ſi forte tēpore ꝓhibitiōis erat ī terra longinqua vel ī carcere: alia ſūt pctā nō qꝛ ꝓhibita .ſ. ab hoīe: ſꝫ qꝛ d̓naturā ſui mala ſūt: etiā ſi nō ꝓhibeant̉. Et hoꝝq̄dā ſūt capitalia: ⁊ iſta tenet̉ ꝗlibet ꝯfeſſor ſcireſaltē in generali .ſ. ꝙ ſūt ſeptē pctā capitalia .ſ. ſuꝑbia luxuria ⁊c̄. Hec enī ſūt qͣſi elemēta ⁊ pͥncipiaq̄ de neceſſitate oꝫ ſcire. Quedā aūt pctā ſūt: queſūt ſpēs capitaliū: vt illa q̄ recipiūt hoꝝ p̄dicatio
nem vt fornicatio ebrietas ⁊ hi. Fornicatio .n.quedā luxuria: ⁊ ebrietas q̄dam gula: ⁊ hoꝝ peccatoꝝ q̄ ſūt ſpēs q̄dam ſūt q̄ important malū deſubſtantia ſui actꝰ: eo ꝙ ſtatim noīata hn̄t annexū malū vt fornicatio: ⁊ de talibꝰ ēt ꝯfeſſor ſciretenet̉ vtrū ſint mortalia vel non. Quedā aūt deſubſtātia ſui actꝰ nō hn̄t d̓formitatē ſꝫ ex libidīefaciētis: ſicut cognoſce̓ vxorē ꝓpriā: qd̓ nō ē peecatū de ſe: tn̄ poſſet cognoſce̓ cuꝫ tanta libidineꝙ eēt mortale: vt ſi eā cognoſce̓t: ēt ſi nō eēt ſuaꝫ⁊ de talibus nō oꝫ ꝙ ꝯfeſſor ſciat vtrū ſint mortalia vel venialia. Alia ſūt pctā: q̄ ſūt filie pctōꝝcapitaliū: vt illa pctā quoꝝ fines terminant̉ ⁊ ordinant̉ ad fines capitaliū ſicut dolus acꝗſitio reiiniuſte: ⁊ de talibꝰ pctīs frequent̉ opiniones ꝯͣrieſūt int̓ doctores: ⁊ de talibus nō tenet̉ ſimplicit̓curatus nō ordinariꝰ ſcire: vtrū ſint mortalia vl̓nō. Curatus aūt ordinariꝰ vt ep̄s ⁊ archiep̄s ⁊ ceteri alijſuꝑiores p̄lati tenent̉ ſcire: qꝛ ipſi ſūt purgatores ⁊ tenent alios purgare ꝑficere ⁊ illnare: ⁊ iō tenent̉ nouū ⁊ vetꝰ teſtm̄ ſcire. heCaueat aūt ꝯfeſſor ne ſit p̄ceps ad dādū ſententiā de mortali qn̄ nō ē certꝰ ⁊ clarus. Et vbiin aliqͣ materia ſūt varie opiniones: qꝛ pluriū etſolenniū doctoꝝ: vtrū ſit licitū vel illicitde nō ſoluēdo decimas: vbi nō eſt de motn̄ ſemꝑ ad dandū: ſi eccleſia pete̓t: qd̓ adā dieos eſſe ī ſtatu dānationis: vt Inno. Alij ꝙvt btūs tho. Io. an. ⁊ archi. Et de emptionriū in monte florentie vel imp̄ſtitoꝝ venetivl̓ locis Ianue qd̓ ꝗdā eſſe vſurā dicūt. Alij arlicitū dicūt ⁊ de multis alijs hiꝰ: ꝯſulat ſemꝑtutius ē .ſ. ꝙ a talibus abſtineāt: extra de ſporuenis. Nō tn̄ cōdemnet ꝯͣriū faciētes ſeu ꝯͣiopinionē tenētes: nec ꝓpter hec deneget abtionē: ſed vt dicit guil. dicat cōfeſſor ꝙ illiciēdo nō eſt tutū ſꝫ dubiū: ⁊ iō ſibi bene ꝓuideSi aūt oīno cōſcīa cōfeſſoris dictaret illud eſſemortale: nec poſſet cōſcīam depone̓: qd̓ tn̄ debret ad cōſiliū ſapiētū: nullo mō dꝫ face ꝯͣ cōſcīaqꝛ peccaret mortalit̓. 28. q. i. §. vlti. Sed cū illudtale eēt ꝯͣ coēm opi. doctoꝝ: ⁊ cōiter ſic ſeruat̉ aſapientioribus: qͣꝫuis aliquē doc. audiret ꝯͣriū tenere: nō de leui dꝫ illi adhere̓. Quō ēt ꝗs dꝫ deponere in hiꝰ cōſcīam erroneā vel ſcrupuloſam:hēs. sͣ. in pͥma ꝑte ti. 2. in. c. de conſcientia.¶ De bonitate confeſſoris quō ſe debeat habe̓.ad penitentem. Ca. v.E bonitate confeſſoris in ſe ⁊ ī exercitio talis officij dicitaugꝰ. de pe. di. 6. Sacerdos anteqͣꝫ ſtatuit̉ oīs lāguor: ī nullo illoꝝ ſit iudicādus: q̄ ī alio iudicareē ꝓmptus. Iudicās enī aliū ꝗ eſt iudicādus condēnat ſeipſū. Cogͦſcat igit̉ ſe ⁊ ꝑurget in ſe qd̓ videt alios ſibi offerre: hec ille. Scd̓m .n. tho. ī. 41⁊ alios audiēs cōfeſſiōes cū ſcīa mortalis .ſ. pctū