XVI.
pelias deſignantes ſanctos mortuos ⁊ viuos inilla patria. Tanta iocuditas ibi fuit vt pe. abſorms ea diceret: bonū eſt nos hic eſſe .i. valde iocundū math̓. 17. Sꝫ qui iſta viderūt ⁊ guſtarūt:Certe petrus: ꝗ ⁊ ſimon interp̄tat̉ obediens. Iacobus qui interp̄tat̉ ſupplantans .ſ. mundū ꝑ pauptatē. Et Io. virgo puriſſimus. Cū gͦ in religiōismonte iſta habent̉: vtiqꝫ ibi on̄dunt ⁊ guſtanturmyſteriū trinitatis humanitatis xp̄i ⁊ ſocietatisſanctoꝝ. Et ſic pꝫ qͣꝫ ſit iocundū habitare in religione debite: vt dicet̉: ad hoc facit pulchra ſil̓itudo quā ponit anſel. ī li. de ſil̓itudinibꝰ. aſſimulatenī deū cuidā magno dn̄o: ꝗ hꝫ quoddā pulchꝝcaſtrū ⁊ inacceſſibile extra villam magnā ⁊ territoriū. In quo ſūt multa habitacula: ⁊ aliquamagna palatia ⁊ alie cōmunes domus alie luteevel capane. Habet dn̄s iſte inimicū capitalē: quivt inimicus diſcurrit quotidie ꝑ villā ⁊ domosluteas ⁊ capanas deſtruit ⁊ incendit: palacia aggredit̉ ⁊ quedā poſt multā luctam capit: alia lꝫpauca obtinere nō pōt appropinquās aūt ad caſtrum intrare nō pōt. Sꝫ ſi qui exeunt capit: aſpicientes ex curioſitate in merlis eius vel ꝑ fixuras ſagittis vulnerat: cū his qui in caſtro ſūt: nilvaleat nocere: nec inde pn̄t exire. Iſte dn̄s ē deꝰInimicus eſt diabolus. Fortilitiū eſt ſtatus beatorū: quibꝰ diabolus nil moleſte infert: villa eſtſtatus laicorū ꝑ quā diabolus diſcurrens multas ſtrages infert ꝑ pctā varia. Et aliquos etiamqui ſūt in magnis opibus ⁊ bonis deditos capitaliqui licꝫ pauci etiā leſi euadūt. Caſtrum eſt ſtatus religioſoꝝ in quē diabolus intrare nō poteſtdumodo ſeruat̉. Sꝫ qui egrediunt̉ ſubito capiūtur. Qui etiam ſūt ocioſi ⁊ curioſi vulnerantur:⁊ ſic religio eſt ſtatus ꝑfectionis. ¶ De. 3º. pͥncipali .ſ. ꝙ honū honeſtatis .i. v. rtuoſitatis notat̉ ī religione: notat̉ hoc cū dicit̉ habitare fratres ī vnūfratres cōi vocabulo dicunt̉ religioſi: qͣꝫuis monachi inter ſe vocent̉ domini. Apte aūt fratresdicuntur: quia ab vno patre religionis ſue inſtitutore: puta Benedicto vel Dn̄ico vel auguſtino vel franciſco habent originē: ⁊ ſub vno patrep̄lato ſuo militant: qui antiquitꝰ abba. nūc etiamin quibuſdā religionibus dicit̉ abbas qui interp̄tat pater. Et in vna domo ⁊ forma viuendi ſehabent vt naturales frēs: virtus aūt eoꝝ in hoccōſiſtit habitare in vnū: qd̓ etiā importat nomomonachi. Antiquitus aūt oēs religioſi dicebant̉monachi. Monachus aūt deriuat̉ a monos qd̓eſt vnus ⁊ achos qd̓ eſt triſtis. q. vnus triſtis: qꝛin vnū debet habitare ⁊ triſtis eſſe ꝑ cōpunctionem de pctīs ſuis ⁊ ꝓximoꝝ: qd̓ dicit hiero. 16. ꝙ.i. monachus. debent igitur religioſi habitare invnū diuinitatis ꝑ frequentem contemplationē:p̄s. Mihi aūt adherere deo bonū eſt. Nā vt dicit. i. Corinth̓. 6. Qui adheret deo vnus ſpirituseſt: deus aūt ꝑmaxime vnū eſt ſine compoſitiōeInheret̉ aūt deo ꝑ contemplationē intellectum⁊ affectum dirigendo ad eū ⁊ confirmando ꝓut
poteſt: ⁊ inde mens effict̉ pura: ⁊ ad hoc ordinatur religio .ſ. ad puritateꝫ: vnde Io. caſſianus inpͥma collatione moyſi inquit: omnes artes ⁊ diſcipline ſcopon quedā .i. deſtinationem ⁊ telos. i.finem ꝓprium habent: ad quem reſpiciens cuiuſcūqꝫ artis induſtrius appetitor cūctos labores atqꝫ ꝑicula ⁊ diſpendia equanimiter libenterqꝫ ſuſtentat. Finis quidē noſtre ꝓfeſſionis eſtregnum dei. Scopos aūt puritas cordis: que ſipre oculis cordis iugiter ſtatuta nō fuerit cunctos labores noſtros varios atqꝫ inſtabiles reddet: ⁊ cogitationes diuerſas ſibiqꝫ contrarias ſuſcitabit: hec ille. Et hoc nō eſt habitare in vnū ſꝫin multa ꝑ diſtractionem. Et ideo. jͣ. ſubdit Io.caſſia. Quicquid poteſt iſtā mentis puritate trāquillitatēqꝫ turbare: qͣꝫuis vtile ⁊ neceſſariū videat̉: tamen vt noxium deuitandū eſt. Inhererequippe deo iugiter ⁊ contemplationi eius inſeparabiliter copulari: impoſſibile eſt homini carnis fragilitate circūdato: verū oportet non ſcirevbi noſtre mētis intentionē debeamus haberediffixam ad quam deſtinationē ſemꝑ anime noſtre reuocemus intuitū: quam cum potuerit obtinere mens gaudeat: ⁊ a qua diſtractam ſe doleat atqꝫ ſuſpiret: ⁊ fornicationē iudicans vel admomentum a xp̄i contemplatione diſceſſum. Aqͦ cū deuiauerit paululuꝫ noſter obtutus: rurſusad eum mentis aciem reuocemus. Contemplatio aūt dei multifariam concipitur. Nā deus nōſolum incomp̄henſibilis illius ſubſtantie ſue admiratione cognoſcit̉: qd̓ adhuc in ſpe repromiſſionis abſcōditus eſt: ſed ī creaturarum ſuarummagnitudīe vel equitatis ſue ꝯſideratiōe vl̓ qͦtidiane diſpenſatiōis auxilio prouidet̉. Qn̄ .ſ. quecū ſanctis ſuis per ſingulas generationes egerit:mente puriſſima pluſtramus: cū potētia ipſius q̄vniuerſa regit moderat̉ ac gubernat. Cum īmēſitatem ſcīe eius ⁊ ocl̓m quem latere ſecreta nōpn̄t: tremente corde miramur ⁊ arenā maris inpluuiaꝝ guttas ⁊ dies ⁊ horas ſeculi ⁊ hiꝰ ſcire:Cum ineffabilem clementiaꝫ eius qua innūęraflagitia indefeſſa longanimitate ſubſtentat: Cuꝫvocationis noſtre quia nullis meritis precedentibus gr̄a ſue miſerationis aſciuit. Poſtremo diſpenſationē ſue īcarnationis ꝓ nr̄a ſalute ſuſcepit. Sūt ⁊ alie hiꝰ innūere cōtemplatiōes: q̄ ꝓ qͣlitate vite ⁊ puritate cordis in noſtris ſenſibꝰ oriunt̉ vtiqꝫ habitare per contemplationem ī vnuꝫ.i. ī deū frequēter cogitare: honeſtiſſimū ē bonū⁊ iocūdum. ¶ Secūdo debent religioſi hītare īvnum potētialitatis ꝑ dn̄antem rōnem: apoſtolus ad ephe. 6. c. Soliciti ſeruare vnitatem ſpūs.Sūt quidē multe potentie in aīa noſtra. Sꝫ ī hͦ.ꝯſiſtit ⁊ habet̉ bonum honeſtatis ſeu v̓tutis aīeqn̄ oēs ſubijciunt̉ ⁊ regunt̉ rōne: tunc ſunt vnitealias nō eſt vnitas aīe ī ſeip̄a ſed multa cōtrarietas ⁊ diuiſio. Cum gͦ octo vicia capitalia cū ſuisſatellibus nos impugnēt mediātibus potētijs ſēſitiuis: ex quibus paſſiōes īſurgūt. Iō rōne illu-