Titulus.

ſtrata oꝫ vnanimiter contra ea pugnare ⁊ ſuperare ⁊ modum ⁊ ordinem docet. Io. caſſia. ī coll.ſerapionis dicens: Unuſquiſqꝫ viciū in quo maxime impugnatur exploret: ⁊ aduerſus illud arripiat principale certamen indeſinent̓ fletus orationū ad deū fundens. Impoſſibile eſt enī quēpiam de qualibet paſſione triumphuꝫ ꝓmereri:priuſqͣꝫ intellexerit induſtria vl̓ ꝓprio labore victoriaꝫ certaminis ſemel obtinere nō poſſe. Cūtn̄ vt valeat emūdari neceſſe eſt eū die noctuqꝫin omni cura ⁊ ſolicitudine ꝑmanere. Cū ab eaſe ſenſerit abſolutū rurſus latebras ſui cordis ꝑluſtret: ⁊ excipiat ſibi quā int̓ reliquias repperitduriorē atqꝫ aduerſus eam ſpālius oīa ſpūs arma cōmoueat. Et ita ſemꝑ validioribꝰ ſuperatiscelerē de reſiduis habebit facilemqꝫ victoriam:qꝛ mens triumphoꝝ ꝓceſſu reddit fortior ⁊ infirmior pugna ſuccedens promptioreꝫ ei facietꝓuentum p̄lioꝝ. Nec tn̄ putandū eſt: vt principaliter quis ꝯtra vnū viciū dimicans ⁊ velut incautus alioꝝ tela ꝓſpiciens inopinato ictu facilius valeat ſauciari: hec ille. Oportet gͦ ſic reſiſte̓vni vicio ꝙ etiā ab alijs caueat̉. Oportet etiāin hac pugna vicioꝝ ⁊ paſſionū nō ſolum a magnis ſꝫ etiā minimis peccatis cauere: alias ꝑ minima neglecta deducet̉ ad magna: ẜm illd̓ ꝓuer.i. Auerſio paruuloꝝ interficiet illos. Cauere tn̄dꝫ a ſcrupulis ꝯſcīe: qꝛ multum impediunt ꝓfectum ſpiritus. Sꝫ vti debet in omnibꝰ diſcretione: de qua ⁊ quō habent̉: ſic ait Io. caſſia. in collatio. 2. moyſi. Omniū virtutū generatrix cuſtomoderatrixqꝫ diſcretio eſt. vera aūt diſcretio n̄niſi humilitate cōquirit̉: cuius hec erit pͥma ꝓbatio: ſi vniuerſa nō ſolū que agenda ſūt: ſed etiamque cogitant̉ reſeruant̉ ſenioꝝ examini. Nullatenus enī decipi poterit quiſꝗs: ſi nō ſuo iudicioſꝫ maioꝝ viuit exemplo: ⁊ ſerpēs teterrimus velut tenebroſo ⁊ ſubtetraneo ſpecūⁱ virtute ꝯfoſſus ꝓtractus ad luceꝫ ⁊ traductus quodāmodoac dehoneſtatꝰ abſcedit: hec ille. inducit exemplūſamuelis: quē ꝑmiſit ad ſenē heli recurrere vocatus a dn̄o: ⁊ pau. apl̓i miſſi ad ananiā: actu. 9. Etꝑ multa exempla ſanctoꝝ patrū on̄dit ꝙ ꝗ haccaruerūt: ⁊ ſi in alijs eſſent mirabiles vt abſtine̓tia ⁊ hiꝰ: tn̄ decepti ſunt a diabolo. Ad habendūaūt victoriā vicioꝝ: vt dicit Io. caſſia. in colla.cheremonis. Tria ſūt que nos faciūt a vicijs tēperare: qꝛ aut metus gehenne ſiue pn̄tiū legumaut ſpes atqꝫ deſideriū regni celoꝝ: aut affectusboni ipſius amorqꝫ virtutū. Idcirco apl̓us ſūniam trium virtutum conſumatione concludit.Fides nanqꝫ futuri iudicij ac ſuppliciorū metuvicioꝝ facit contagia declinari. Spes mentē depn̄tibus auocans corporū voluptates celeſtiuꝫpremioꝝ expectatione contemnit. Charitas adamorē xp̄i ⁊ virtutū fructū ſuccedens quicquidilli ꝯtrariū eſt: facit deteſtari. Si quis gͦ ad ꝑfectionē tendit: de illo pͥmo timoris gradu que ſeruilem diximus: ad altiorē ſpei tramitem gradu

ꝑficiente ꝯſcendat: qui iā nō ſeruo ſed mercenario ꝯparatur. feſtinandū ꝓinde eſt ad tertiū filiorū gradū: qui oīa que patris ſūt: ſua eſſe credit ꝑindiſſolubilem charitatis gratiā: diligamus deūqm̄ ipſe prior dilexit nos: ait Io. i. canoni. Et hecvtiqꝫ noſtre ſalutis gratia nō ſui .ſ. vtilitate. Ita⁊ nos nulliꝰ alterius rei: ſꝫ ſolū amoris eius intuitu eū diligamus. Et hic eſt finis religionis .ſ. charitas: que ē cara ꝟnitas cū deo que nos facit habitare in vnū. ¶ Tertio debent religioſi habitare in vnū .ſ. ſtatum ſue vocationis ꝑ ꝓficientē cōtinuationē ẜm illud i. Corinth̓. 7. vnuſquiſqꝫ inea vocatione qua vocatus eſt ꝑmaneat: ⁊ ephe..4. c. vocati eſtis in vna ſpe vocationis vr̄e. Et īhoc ſepe tentant̉ religioſi vt appetāt mutare ſtatum vel religionē: quam prius ſuſceperūt: qd̓ vtplurimū ex inſtabilitate ⁊ accidia ꝓcedit: vn̄ dicit Io. caſſia. in colla. neſtoretis. Religio ī multas ꝓfeſſiones ſtudiaqꝫ diuidit̉. Quidaꝫ ſūmamintentionis ſue erga heremi ſecreta ⁊ cordis cōſtituūt puritatē. Quidā erga inſtitutionē fratrum⁊ ꝑuigilem cenobioꝝ curam. Quidam eligentesegrotantiū curam: alij interceſſionē ꝓ miſeris ⁊oppreſſis. Qua ꝓpter hoc vnicuiqꝫ vtile ⁊ cōueniens eſt: vt ẜm ꝓpoſitū quod eligit: vel gratiamquā accepit ſūmo ſtudio ⁊ diligentia ad oparrepti ꝑfectionē ꝑuenire feſtinet. Et alioꝝdans ⁊ admirans virtutes nequaqͣꝫ a ſua quamſemel elegit ꝓfeſſione diſcedat: ſciens ẜm apl̓mvnū eſſe corpus eccleſie: multa aūt mēbra. Impoſſibile eſt nanqꝫ vnuꝫ eundēqꝫ hominē ſimulvniuerſis quas comprehendi ſuperius virtutibus fulgere: quas ſi quis voluerit pariter affectare: in id eū incidere neceſſe eſt: vt dū oēs ſequitur nullam integre conſequat̉. Magiſqꝫ ex hacmutatione ⁊ varietate diſpendiū capiat qͣꝫ ꝓfectum. Multis enim vijs ad deum tenditur.ideo vnuſquiſqꝫ illā quā ſemel arripuit: inrercabili curſus ſui intentione conficiat: vt ſit ī qualibet ꝓfeſſione ꝑfectus: hec ille. Nō pōt aūt habitare in vnū .i. ſtatum debite: niſi ꝓficiat de bono in melius: vn̄ Io. caſſianus in colla. theodoriait. Neceſſe eſt vt renouatus ſpiritu mentis perſingulos dies ꝓficiat ad ea que inante ſūt ſe extendens: aut ſi neglexerit: cōſequens eſt vt retroredeat atqꝫ ī deterius labatur. Qua ꝓpter iſtuderit euidens noſtri detrimenti indiciū: ſi intellexerimꝰ nos nil amplius acquiſiuiſſe. Nec dubitemus nos retrorſum omnimodis reuocatos: qͥdie nō ſenſimus ad ſuꝑiora ꝓgreſſos. Et cū triaſint: que ſunt in hoc mundo bonū malum ⁊ medium. Et bonum in rebus humanis pͥncipale ſianimi virtus: malū peccatum: mediū autem qd̓poteſt bene ⁊ male vti vt diuitie honores ſanitas vita mors paupertas ⁊ huiuſmodi. a maloſemꝑ debet declinare: in virtute ꝓficere proſperis ⁊ aduerſis mūdi quibuſcunqꝫ: que ſūt vt media bono rectoqꝫ vſu: ad dexteram declinare. l.ad virtutem: ſicut fecit ioſeph patriarcha ⁊ apl̓