XVI.
cōſuetudines ⁊ ſtatuta: nō āt pͥuilegia. Et iō quihoc habēt ex priuilegio vt humiliati: hoc ēt nūcfacere poterunt. Et dicit Io. an̄. ī nouell̓ ſuꝑ dicro. c. ꝙ licet ep̄o fiat pn̄tatio ſolū qͦ ad curā populi quā hꝫ ep̄us cōmittere: ꝑtinebit tn̄ ad euꝫ examinare vt repellat: ſi inſufficiēs eēt talis vel pernitioſus. Et hēt hoc locum: ſi etiā alias ī ſpiritualibꝰ ⁊ temꝑalibꝰ pleno iure habeāt eccleſiam exepiſcopi collatiōe. Curā .n. populi a ſe abdicarenō poterit: al̓s ⁊ epiſcopale iuriſdictionē a ſe abdicare poſſꝫ: quod nō licꝫ. ff. de offi. p̄ſi. l. penult.Dicit āt archi. ꝙ regulariter ꝑ epiſcopū debēt īparochijs preſbyteri cōſtitui. 16. q. 2. ſane ⁊. io. q..i. regēda. niſi p̄ſentatio ꝑtineret ad patronuꝫ: vtde iurepa. ꝑ totum. Dicūt tn̄ Inno. ⁊ Hoſt. ꝙ ſieccleſia ē īfra termīos alterius poſita: ep̄us n̄ ponet ibi miniſtꝝ: ſꝫ rector parochie p̄ſētabit: quodſi negligeret: ep̄us ſupplebit: qꝛ rōne. parochie videt̉ eē patronus. Et ſicubi īuenit̉: ꝙ alius faciathoc: facit vt vicarius epiſcopi: de offi. vica. c. ſuꝑeo. Et aduerte ꝙ loquēdo ī pͥncipio hꝰ. c. de p̄ſbytero: nō diſtīguit an ſit monachus an ſecularis. ¶ Dicit et Io. an. in nouell̓. ī. c. cū plātare depͥuile. ꝙ qͣꝫuis eccleſia īterdū ſpectet ad religioſos plęno iure ī tantum ꝙ ī ea et rectorē īſtituūt:tn̄ qꝛ populus nō eſt exeptꝰ: oportet illū rectorēſentari ep̄o: vt ab ipſo recipiat curā populi: ⁊ deilla cura tantū tenebit̉ ep̄o reſpondere. Querꝫ gͦī viſitatione ſua ep̄us ab illo rectore talis eccl̓ie:quomō populo celebret diuina officia: ⁊ quomōadminiſtret ſacramēta. ⁊ de reliꝗs īquirat abbaſmonaſterij: ad qd̓ pleno iure ēt ſpectat eccleſia.Et hoc niſi per ꝑuilegiū ipſe populus eēt exemptus: qd̓ rariſſimū eſt: ⁊ ī eo caſu ep̄us nil ibi facere haberet: ſꝫ abbas ēt quo ad populum.De pertinentibus ad commendationem religionis. Sermo. c. x.Ęhis que pertinetad ꝯmēdationē religionis: que p̄dicabilia ſūt ⁊ laicis ⁊ religioſis: ad qd̓ pōt īduci illudpͣs. pſalmo. 135. Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocūdum habitare fratres ī vnū .i. vnitate fidei ſpei ⁊ dilectiōiſ:vniꝰ veri dei per excellētiā tn̄ ẜꝫ aug. d̓ bōis religioſis verificat̉. Bonū oīa appetūt ẜm philoſophū: ⁊ cū hoc ſub triplici dr̄ia r̄periat̉: qꝛ aut talevtile aut delectabile aut honeſtū exiſtit: oīa iſtabōa ī religiōe reperiunt̉: que ⁊ ī his verbis poſſunt comprehendi: Ecce qͣꝫ bonum.Bonum vtilitatis: ibi: ecce qͣꝫ bonum.Bonū ſuauitatis: ibi: ecce qͣꝫ iocundum.Bonum honeſtatis: ibi: hītare fratres ī vnum.Qd̓ eſt vtile hoī dicit̉ bonū: vt diuicie q̄ valentad multa: nā ꝑ ipſas homo fuſtentat̉: honoraturpͥmium ꝑ elēmoſynas mercat̉. Sꝫ qꝛ hoīes cōit̓abutunt eis: iō fint hoībꝰ frequenter multū damnoſe aīe ⁊ corꝑi. Un̄ dicit ſalomon: diuitie ꝯgre-
gate in malū dn̄i ſui. Sꝫ vere diuitie q̄ hn̄t in ſeverū bonū ⁊ multiplex bonū on̄dit deuotꝰ berdicens de religione: bonū eſt nos hic eſſe .ſ. in religione: qꝛ ibi hō viuit purius: cadit rarius: ſurgit velocius: incedit cautius: quieſcit ſecurius: irrorat̉ frequentius: morit̉ confidentius: purgat̉citius: remunerat̉ copioſius. Prime tres ex iſtisnouē vtilitatibus concernūt initiū religionis: ſecunde tres ꝓgreſſum: vltime tres eiꝰ terminum.Prima gͦ ratio quare bonū ē ⁊ meliꝰ in religiōeqͣꝫ in ſeculo ꝯuerſari habet̉ ex hoc: qꝛ ibi viuiturpuriꝰ qͣꝫ in ſeculo. Et hoc ē ꝓpter tria bona religionis eſſentialia .ſ. ꝓpter obie integritatē: ꝓptercaſtitatē: ꝓpt̓ pauꝑtatē. O bediētia enī eradicatꝓpriā volūtatē q̄ ē cā omniū maloꝝ. Unde ber.Ceſſet ꝓpria volūtas ⁊ ceſſabit infernꝰ. Un̄ ſauirex factus a dn̄o cū cepit facere voluntatē ſuamnō obediēdo ſamueli in his q̄ imꝑauerat ſibi exꝑte dei: reprobatꝰ fuit a deo: ꝓcedens poſtea demalo ī peiꝰ vſqꝫ ad īteritū aīe ⁊ corꝑis. i. Re. 15.Et qͣꝫuis oēs fideles habeāt obedire ſuꝑioribusſuis: tn̄ in multis liberi relinquūt̉: vn̄ ſepe offendunt. Sꝫ religioſus in oībus ſuis oꝑbus eſt ſubvolūtate p̄lati die noctuqꝫ: ⁊ obediēdo n̄ peccat:ſꝫ meret̉ ſemꝑ ⁊ viuit purius. ¶ Secūda rō qͣreviuit purius eſt ꝓpter caſtitate q̄ vtiqꝫ purificat⁊ pulchrificat aīam ⁊ corpus ab oī inꝗnamētocarnali: ſapīe. 4. O qͣꝫpulchra eſt caſta generatiocū claritate. cū claritate dicit .i. cū bona fama: qꝛſic dꝫ cōuerſari religioſus vel religioſa caute: vtnullus poſſit aliꝗd mali ſuſpicari ꝓpter nimiaꝫfrequentiā cū ꝑſonis: vn̄ poſſit malum eſtimari:qd̓ ꝗdem inducit ſcandalū ⁊ multotiēs ruinamEt ſi aliꝗs gradus caſtitatis reꝑiat̉ in ꝯiugio fideliter ſeruato: tn̄ tot inordinationes fiūt ī eo etbeſtialitates vt vix ſine impuritate peccati exerceat̉: a quibus actibꝰ ꝯiugij abſtinendo ſine comꝑatione viuit puriꝰ. ¶ Tertia rō eſt quare viuit̉puriꝰ ꝓpter pauꝑtate: dicit gregꝰ. di. 47. bonoꝝauctori inhere̓ nō valemꝰ: niſi cupiditateꝫ q̄ radix ē oīuꝫ maloꝝ: funditus euellamꝰ. Quāto aūtꝗs magis inheret deo .ſ. ꝑ affectū tāto efficit̉ purior. Sꝫ ꝗ poſſidet iſta tꝑalia: vt ꝓpria difficilē ⁊ qͣſi īpoſſibile qn inordinate afficiat̉ ad ea: eꝑ ꝯn̄s minꝰ deo inheret: ſꝫ religioſus cū nil hēatnec hr̄e poſſit: vt ꝓpriū in ꝑticulari: ⁊ ſi ī cōi pn̄tmulti hr̄e: licitiſſime ēt īmobilia: iō ſublata occaſione cupiditatis totalit̓ pōt deo inhere̓ ꝑ puritatē: laici ꝑ iſtā cupiditate terrenoꝝ efficiunt̉ pleni malicijs: ſꝫ econtra: religioſi boni pleni bonaſimplicitate iſta terrena ꝯtenentes: ẜm illud apl̓i2. Cor. 8. Pauꝑtas eoꝝ abūdauit in diuitias ſimplicitatis eoꝝ: qꝛ igit̉ ꝑ obedientiā caſtitatem ⁊pauꝑtatē fugit religioſus occaſiones malorū: iōmerito ibi viuit̉ puriꝰ. Ecce igit̉ qͣꝫ bonū vtile.Secundū bonū religionis eſt: qꝛ hō ibi cadit rarius. Et hoc eſt ꝓpter tria q̄ ibi ſubtrahunt̉ q̄ ducunt ad caſū ruine q̄ vtiqꝫ abūdat in ſeculo: ibienim .i. in religione vitantur.