Titulus.

eccleſiam ſpālit̓ aut ſine medio vel etiā ſimplicit̓ꝑtinere: ꝑ hoc plene exempta debet eccleſia hiiudicari. Cum enī iure cōmuni omnes eccleſie ꝑorbem diffuſe ad eccleſiam romanā ꝑtineant: ſꝫid alicui concedat̉ eccleſie: vel de ea ꝑ ſnīam iudicetur: ex hoc ipſius cōprobat̉ exemptio: vt pͥuilegij nihil al̓s allatura conceſſio ei cui concedit̉ ⁊ ſnīa nulluꝫ aliter allatura ſubſidiū eccleſieꝓ qua fertur p̄rogatiua: cum verba debeant aliquid oꝑari: conferant gratie ſpālis. Et eſt idemſi pͥuilegium contineat vel ipſe papa ꝑ modū exprimat ſupra ſcriptuꝫ: ꝙ eccleſia ſit libera: ſeu ꝙpotiat̉ romane eccleſie libertate: vt ꝙ in hoc p̄rogatiua gaudeant ſpeāli: vel ſi dicat indiffiniteꝙ romane eccleſie annuū cenſū ſoluat ad p̄cepteindiciū libertatis: ſiue ꝙ ipſam eccleſiam eximitab ordinarij poteſtate: vel ꝙ nō audeat ibi ep̄uscathedram collocare: aut imperandi ſeu ordinationē qͣꝫuis leuiſſimam faciendi exercere aliquāpoteſtatē. Similit̓ ſi aliqui recipiant̉ in proprios⁊ ſpāles ſubiectos: cenſent̉ exempti: nō ſic ſi inprios ⁊ ſpāles filios romane eccleſie ſint ſuſceptiTales quippe ꝓpterea exempti nō exiſtunt. Sivero dicat̉ ſimplicit̓ ꝙ romane eccleſie aliquaeccleſia cenſum ſoluat: nō ꝓpter hoc eccleſia exēpta dici debet. Idem dicimus ſi ꝑ pͥuilegiū concedat̉ libertas ⁊ clauſula de cenſu ſoluendo ſeqͣtur: vt ſi aliquibus ꝙ ab alio qͣꝫ a papa vel eiuslegato excōicari interdici aūt ſuſpendi nō poſſitvel aliquid aliud ab apoſtolica ſede indultū ſit.Uel ſi etiā dicatur ꝙ in ſpāles romane eccleſie filios ſunt aſſūpti: ⁊ ſequat̉ ꝙ eccleſie romane adindicium libertatis ꝑcepte annuū cenſum ſoluātHis enī ⁊ ſimilibus caſibus ſic inſertis in certispͥuilegiati articulis ordinarioꝝ iuriſdictiōi qͣꝫtūad alia ſūt ſubiecti: lꝫ aūt ſic diuerſos pͥuilegioꝝquibus eccleſie ⁊ monaſteria eximunt̉ tenore:ad litiū materiam duximus deſignandos: ꝑ hoctn̄ alijs exemptionū: ſi reperiant̉ ſeu aliarū libertatis modis vel eoꝝ effectibus nolumus aliquatenus derogari: hec oīa in textu vbi. sͣ. Dicit Io.an. in nouel. ſuꝑ hoc. c. ꝙ hic ponunt̉. 14. formeverboꝝ que aſſertiue ꝓlata in pͥuilegijs cōceſſisa papa ſapiūt exemptionē. Dicit etiā ꝙ idē eſt ꝑoīa in exemptionibꝰ ordinū ⁊ ſingulariū ꝑſonarū. Reprobat etiā archi. hic ꝗ dixerat ꝙ moduſvel forma que habet̉ in. c. ex ore eo. ti .ſ. ꝙ ep̄usa fratribus monaſterij cuiuſdā aliꝗd iniuſte nōexigat: ſꝫ his debeat eſſe contentus q̄ anteceſſores ipſoꝝ fratrū anteceſſoribꝰ ſuis cōſtat rōnabiliter impēdiſſe ſapit exemptionē capitis nō autēmembroꝝ. Et dicit Io. an̄. abſit ꝙ hec verba ſapiant aliquā exemptionem.De eccleſiis ſeu capellis religioſorū ſic dicit Urbanus tertius de capellis mo. c. i. In e ccleſijs vbi monachi habitāt: populus ꝑ monachū non regat̉. Sed capellanus ꝙpopulū regat ab eo ꝑ conſiliū monachoꝝ inſti-

tuatur: ita vt ex ſolius ep̄i arbitrio taꝫ ordinatioeius qͣꝫ depoſitio ⁊ totius vite pendeat cōuerſatio. Ubi dicit glo. ꝙ huic. c. nō obſtat ꝙ habet̉. 16.q. i. doctos. vbi dicit̉ ꝙ monachi pn̄t aſſumi adregimen eccleſiaꝝ: qꝛ illud intelligit̉ qn̄ monachi p̄ficiūt̉ eccleſijs ꝑ inſtitutionē ep̄i ⁊ conſenſūſui abbatis: vel al̓s plati ſui hoc faciūt. Io. an̄. innouel. ſuꝑ dicto. c. dicit ꝙ hoc intelligit de eccleſijs parochialibus ẜm ab. qd̓ pꝫ ꝑ ſequētia: ⁊ loquit de eccleſijs q̄ nō pleno iure ſpectant ad monachos ẜm Io. 16. q. 2. ſane. Itē ẜm quoſdaꝫ: ⁊ ſipleno iure ſpectēt ad monachos dūmodo populus nō ſit exemptus: tūc etiā rōne populi cuiꝰ curam cōmittit ep̄s examinabit: ipſe ep̄s inſtituet⁊ deſtituet. ⁊ ſic intelligit̉ dictū. c. ſane. Alij intelligūt hoc. c. vbi nō eſt patronus: nec p̄ſbyter aliꝗd ab eo recipit: ſꝫ tm̄ a populo: al̓s abbas ſacerdotē inſtitueret ⁊ remoueret: ar. de p̄ben. in lata.Dicit aūt Inno. ꝙ qn̄cūqꝫ ep̄us concedit curaꝫaīaꝝ ſacerdoti: ſemꝑ deſtitutioad ipſū ſpectat nōad abbatē. Nullus enī remouet niſi ꝗ conceſſit:niſi ex delegatione: di. 50. ſtudeat. vel ex priuilegio: ſicut dicit̉ de p̄moſtracenſibus monachis ⁊humiliatis: vel niſi id faceret ep̄i vicarius: vt archid̓. vt de offi. or. c. i. vel de cōſuetudine p̄ſcripta ẜm Inno. hoc tn̄ vltimū .ſ. de cōſuetudine expreſſe reprobat̉ eo. ti. li. vi. vt. jͣ. dicet̉. Qd̓ diciturde capellano intelligit̉ de clerico ſeculari cui deredditibꝰ aſſignet̉ cōgrua portio nulla ꝯſuetudine vel p̄ſcriptione contraria obſtante: de p̄ben..c. de monachis. Ep̄s aūt inſtitutionē pn̄tandi facit nō reꝗſito vlteriꝰ monachoꝝ ꝯſilio: ⁊ ſic eius.ſ. capellani totiꝰ vite ſue viſitatio correctio ordinatio .i. inſtitutio ⁊ deſtitutio .i. remotio ad ep̄mſpectat nō ad monachos: qd̓ eſt verū ẜm hoſtiē.de eccleſijs q̄ n̄ pleno iure ſpectāt ad monachosvt de p̄ben. c. auaricie. ⁊. 16. q. 2. c. i. ⁊ ſequēti. Etdicit Io. an. ꝙ iſtud. c. male ſeruat̉: īmo videmꝰin monaſterijs ſeu conuentibꝰ parochiā habentibus monachos clauſtrales ad mandatū ep̄i velabbatis circuire parochiam ⁊ miniſtrare populo ſacramēta: hec Io. an. Quia iſtud igit̉ ꝓhibet̉nō debent monachi ſeu alij religioſi hn̄tes conuentus: ſeu monaſteria hn̄tia curam animaꝝ perſe exercere curam: ſed inſtituere capellanum ſecularē preſbyterū qui curam exerceat: vel ſi nonpn̄t p̄ pauꝑtate vel alia cā: conent̉ lnīam habereſuꝑ hoc a ſede apl̓ica. ¶ Nota ꝙ in. vi. ti. de capel. mona. dicit̉ p̄ſbyteri ꝗ ad curā populi ꝑ monachos in eoꝝ eccleſijs pn̄tant̉ ep̄is ⁊ inſtituūt̉ab ipſis: cū debeāt eē ꝑpetui ꝯſuetudine vel ſtatuto qͦuis ꝯͣrio nō obſtate: ab eiſdē neq̄ant eccleſijs niſi ꝑ ep̄os: et ex cā rōnabili remoueri. Ubiglo. dicit ꝙ pn̄tationes tales fieri debēt a p̄lato⁊ ꝯuentū de iure cōi. Cōſuetudo tn̄ pōt ꝯͣriū inducere: de his q̄ fi. a p̄la. c. ea noſcit̉. ⁊ quod dicitipſis intelligit̉ epiſcopis ẜm glo. ⁊ ſic nō pleno iure habent illas cū ad ipſos non ſpectet inſtitutio:de p̓uile. cū plantare. Reuocat aūt iſta ꝯſtitutio