.XVI.
ꝙ in iuſticia eum impedit: ab ea ſemꝑ dꝫ cauere.Hieronymus. Irā vince patientia ⁊cͣ. de ꝯſe. di.5. c. nunqͣꝫ. nō tn̄ dimittat correctiones: ſꝫ cū patienti ⁊ ttanquillo aīo faciat ⁊ clementia. Unde⁊ rex apū dicit̉ nō habere aculeū ad pungendū:ſꝫ ad inſinuādū ẜm Sen̄. ꝙ rector dꝫ vti clemetia nō vindicatione: niſi ꝓ bono cōi ꝓut expeditDebet etiā imponere diſciplinā .i. regule obẜuantiā facere obſeruari. In ꝗbus oībus primusdꝫ eſſe: ⁊ vt dicit Bn̄dictus in regula dꝫ cogitare abbas ꝙ de ſingulis in ꝗbus diſpēſat hꝫ deoreddere rationē: ⁊ videat ne ſine cā rōnabili diſpenſet: al̓s diſſipatio erit ⁊ peccatū. Debꝫ etiamfacere ſe timeri ne cōtēnat̉ auctoritas eiꝰ. Caueat aūt dicit Bn̄dictus ne ſit nimis ſuſpicioſus:qꝛ ſic nunqͣꝫ bn̄ ſibi erit: nec ꝗēs ſubditis. Debettn̄ diligent inuigilare ⁊ occaſiones maloꝝ tolle̓Magis aūt dꝫ quere̓ ſe diligi qͣꝫ timeri: qd̓ inducit p̄cipue humilitas. Un̄ beatus Franciſcus ī regula ſpecialit̓ p̄latos ad humilitatē hortat̉.De abbatiſſa. hec necaquā bn̄dicere nec cōfeſſiones audire nec pnīaoſacr̄ales impone̓ pōt nec aliquē actū ſacr̄alē exercere: vt de pe. ⁊ remiſ. c. noua. Itē nec ipſa necaliqͣ feīa p̄dicare pōt vel publice doce̓: pōt tn̄ ſuas ſubditas exhortari ⁊ informare: nec pōt ordnē ſuſciꝑe: nec ſuꝑ ſpūalibꝰ iudicare. Iteꝫ nec excōicare pōt nec ab excōicatione abſolue̓: de ma⁊ obe. dilecta. Sꝫ addit guil. Credo ꝙ poſſit p̄cipere ſuis p̄ſbyteris ꝙ excōicent. ꝑmaxime oꝫeā hr̄e curā de clauſura monaſterij: ⁊ ꝙ die noctūqꝫ clauſū ſit ⁊ claues teneat ipſa ſecuꝫ nec indr̄nter alicui det: niſi prudenti ⁊ ꝯſcīate: cū aliqͣmonialis vocat ad locutoriū vel cum ea vadatvel al̓s mittat maturas ⁊ honeſtas. Nō ꝑmittatingreſſū ēt mulieꝝ ꝯſanguineaꝝ ſine cā neceſſaria: faciat euitare oēm familiaritatē monialiū cūꝗbuſcūqꝫ: ⁊ ipſa ſit pͥma. Procuret eis de ſacr̄ispluries in āno ſumedis .ſ. ꝯfeſſionis ⁊ cōionis etauditionis miſſe diebꝰ feſtis: ⁊ p̄cipue attēdat ꝙq̄rat ꝯfeſſorē ꝗ ſit timēs deū: ⁊ intelligat neceſſaria religioni: vt faciat eis ꝯſcīam de ſubſtantialibꝰ religionis: nec tn̄ domeſticꝰ alicui fiat: attendat ꝙ viuāt ī cōi ⁊ de vna burſa: ita ꝙ oīa lucrain cōi habeant̉: ad abſtinentiā ēt ab eſu carniumlineis ⁊ culcitris ⁊ ad ieiimia inducat qͣꝫtū pōt:ſi ſūt ſub regula q̄ ad iſta obliget: ſil̓it̓ de ſilētio:Teneat frequent̉ capl̓m de culpis ſel̓ ad minꝰ īhebdomada: in qͦ exhortet̉ moniales ad obſertiantiā religionis ſue. Rep̄hendat ⁊ puniat defectuoſas pl̓ ⁊ minꝰ ẜm defectū ⁊ qͣlitatem ꝑſone.Nō faciat diſpenſationē ꝯͣ regulā ſine magna cāProuide̓ faciat diligent̓ infirmiſ: ſꝫ multo magisnouitijs de bona mgr̄a. Caueat a pactionibꝰ ī receptionibꝰ alicuiꝰ ad habitū: qꝛ ſimoniacū ē: ſolicitari faciat ad officiū: ⁊ ipſa ſit prima: ⁊ vt dicat̉debito mō ⁊ ſine locutionibꝰ vanis: exinde ī exercitijs ne ſint ocioſe: honeſtis tn̄ ⁊ nō vanis re-
bus: lectiones libroꝝ deuotas ⁊ ſingulares faciat eis legere: ⁊ in omnibus ſit vigilans.DDe monialibus. Notapͥmo ꝙ in monaſterio monialiū nō mendicātiūnō deoēt recipi: niſi q̄ pn̄t de ꝓuentibꝰ monaſterij abſqꝫ penuria ſuſtentari: al̓s nulla ē receptio.Itē nulli inhoneſte vel ēt honeſte ꝑſone dꝫ patere acceſſus vel ingreſſus ad moniales: niſi exrōnabili ⁊ honeſta cā: ⁊ de illiꝰ ad quē ſpectat licētia ſpāli. p̄latis p̄cipit̉: vt in oībus monaſterijsmonialiū etiā exeptis vt ꝓuideāt de clauſura adexpenſas monaſterij vel de elemoſynis fideliū.Et idē p̄cipit̉ abbatibꝰ ⁊ alijs inferioribꝰ p̄latisqͦ ad monaſteria ſibi ſubiecta. Itē moniales debet manere ſub ꝑpetua monaſterij clauſura: niſiꝓ tanto vel tali morbo ꝙ nō poſſet abſqꝫ grauipiculo vel ſcandalo morari. Et qn̄ abbatiſſa vl̓prioriſſa dꝫ alicui tꝑali dn̄o alicuius feudi occaſione homagiū facere vel p̄ſtare fidelitatē iuramēti: nō poſſet facere apud ipſū ꝙ ꝑ ꝓcuratorēp̄ſtet: poterit exire cū honeſtate ⁊ decēti ſocietate: ⁊ p̄ſtito iuramento eodeꝫ veſtigio reuerti dꝫ:ita ꝙ in fraudem reſidētie nil fiat. Dn̄i tꝑales nōdebent abbatiſſas prioriſſas ⁊ alias monialeshn̄tes officia monaſterij ꝑmittere litigare coraꝫeis: ne oporteat eas euagari ꝓ ſtatuēdis ꝓcuratoribus: ⁊ ipſi dn̄i ſi ꝯͣ fecerīt: ꝑ ſuos ordinarioscōpellant̉. Ep̄is ⁊ alijs p̄latis iniūgit̉ ꝙ negocia⁊ cās monialiū dictaꝝ faciāt corā eis fieri ⁊ tractari ꝑ ꝓcuratorē eaꝝ: ſiue etiā ſint homagia ſiue fidelitates ſiue iuramenta: vel quicꝗd aliud:hec oīa a pͥncipio. §. ſūt extra de ſta. mo. ꝑiculoſa li. vi. Monaſteria qͦꝫ monialiū etiā ſi ſint exēpta: debent ſingulis annis ꝑ ordinarios viſitari:vt de ſta. mo. c. attendētes in cle. vel alius eo ſciente vel ratū hn̄te. Monaſteria qͦꝫ puellaꝝ lōgeī monaſterijs monachoꝝ: aut ꝓpter inſidias diaboli: aut ꝓpter oblocutiones hoīuꝫ collocent̉: ſicut habet. 18. q. 2. c. in decima. dicit̉ tūc ſalubriaxp̄o dicatis virginibus p̄bemus: qn̄ eis ſpūalespatres eligimꝰ: quoꝝ nō ſolū gubernaculis tueriſꝫ etiā doctrinis edificari poſſint: ea circa mona ichos cautela ẜuata: vt remoti a familiaritate earū nec vſqꝫ ad veſtibulū accedēdi habeāt familiare ꝑmiſſū: ⁊ ea. q. c. diffinimꝰ dr̄: ſi aliquā ſuamꝓpinquam monachus videre voluerit: in pn̄tiaabbatiſſe huic ꝯfabulet̉ .i. colloqͣt̉ modica ⁊ cōpendioſa verba: ⁊ in breui ab ea diſcēdat. Femine etiā quantūcūqꝫ deo ſacrate vt moniales vaſa ⁊ pallas ſacras aut veſtes: quibus domino miniſtrat̉: contingere nō debent: vel incenſuꝫ circaaltare deferre: di. 23. ſacratas. ⁊ de conſe. di. i. c. veſtimēta. Et qͣꝫtum ad corꝑalia q̄ aliquādo dicūt̉palle: hoc vtiqꝫ ſeruandū eſt: ⁊ ſeruat̉ cōiter: qꝛꝑ ordinatos ī ſacris lauāde ſunt: ⁊ ēt exterſoriacalicū. Ꝙͣtū aūt ad alias pallas altaris: q̄ etiamdicūt̉ toballie: ⁊ veſtes ſacraſ: vt calices planetaſdoſſalia ⁊ hiꝰ: nō videt̉ illicitū eas tangere ⁊ re-