Titulus.
ꝯſenſi ꝯgregatio popoſcerit ordinari volumusMonaſteria tn̄ ⁊ monachoꝝ diſciplina ꝑtinentad ep̄m in cuiꝰ territorio ſūt: vt dr̄. 18. q. 2. ad ipſūenī ꝑtinet cura oīs dyoceſis. 9. q. 3. c. 2. Et hoc eſtverū niſi ſint exēpti vel in hoc pͥuilegiati: vt ſūtmendicātes ⁊ multe alie religiones monachoꝝ⁊ alij: qꝛ tūc de his in ꝗbus ſūt pͥuilegiati nō hn̄tſe intromitte̓. Qui enī nō ſūt exempti pn̄t ab ep̄oa dignitate abbatie deponi: ſi non bn̄ ſe hn̄t. Un̄16. q. 2. dr̄ ſi ꝗs abbas cautꝰ in regimine humiliscaſtus miſericors diſcretus ſobriuſqꝫ nō fuerit:ac diuina p̄cepta verbis ⁊ exemplis nō on̄derit:ab ep̄o in cuiꝰ territorio ꝯſiſtit a ſuo arceat̉ honore: etiā ſi oīs ꝯgregatio religionis vicijs ſuisꝯſentiēs abbatē eū hr̄e voluerit. Et in ſequēti. c.dicit̉ abbates ꝓ humilitate in ep̄oꝝ poteſtate cōſiſtant. Et ſi ꝗd extra regulā fecerīt: ab ep̄is corrigant̉. Si aūt ep̄ūs voluerit monachū inſtitue̓in eccleſia ſeculari ⁊ abbas nolit: monachꝰ obediet potiꝰ abbati qͣꝫ ep̄o. 16. q. i. cū ꝓ vtilitate. Sitn̄ eccleſie vtilitas hoc exigit: cogendus ē abbasꝑ ſuū ſuꝑiorē vt ꝯſentiat. Item ſi monachꝰ velit ꝯfiteri ep̄o vel pnīario eius: nō pōt abbas ꝓhibere: cū ep̄us ſit ordinariꝰ omniū ſue dyoceſis⁊ hoc niſi eſſent exēpti: vel ꝯͣriū ſit in eoꝝ ꝯſtitutionibus cōfirmatis a papa: vel hoc habeant expͥuilegio. Abbas in collatione alicuiꝰ pͥoratus nōpōt aliqd̓ onus nouū imponere: de ſuꝑ. neg. p̄la.qꝛ regulares in cle. Abbas ⁊ ꝗlibet p̄latus ꝯuētualis require̓ dꝫ monachos fugitiuos ⁊ ad clauſtru reducere ſalua ordinis diſciplina: de regu. c.ne vagādi. Quos ordines poſſit abbas ꝯferre ⁊quō habes. sͣ. Abbas vnus nō pōt p̄ſidere ī diuerſis monaſterijs: de reli. do. c. fi. Itē nulli monachi vel religioſi pn̄t p̄eſſe pluribꝰ priorātibusvl̓ pluribus eccleſijs hn̄tibus curā animaꝝ: etiāſi eadē cura nō ꝑ ipſos: ſꝫ ꝑ preſbyteros ad eoꝝp̄ſentationē inſtitutos ꝑ ep̄os habeat exerceri:niſi auctoritate ſedis apl̓ice: vel ſi vna ex eis abalia dependeat: vel ſi ſint annexe adinuicem. Etquicūqꝫ tale prioratū vel eccleſiā obtines ſuſceperit aliud: pͥmo pͥuatus eſt ipſo iure: ⁊ ſtatim tenet̉ dimittere: vt ꝑ eū ad que ſpectat libere conferat̉: ⁊ niſi dimittat: fit ineligibilis: ⁊ debet penitus repelli ab vtroqꝫ: extra de p̄ben. cum ſingulali. vi. Itē prioratus eccleſie aut adminiſtratiōesſeu officia vniꝰ monaſterij ꝯſueta ꝑ eiuſdē monachos gubernari nō debēt cōmitti monachis alterius monaſterij ſine lnīa pape. Et ꝯtra hoc ordinantes ſūt pͥuati poteſtate ꝓuidendi de ipſis:⁊ recipientes ſūt ineligibiles ipſo iure: de p̄ben..c. cum ſingula li. vi.De abbate ſeu quocūqꝫ noīe p̄lato dat doctrinā augꝰ. ⁊ Benedictꝰ inregula. Dicit enim augꝰ. ſeipſū bonoꝝ operū prebeat exemplū: corripiat inquietos: ꝯſolet̉ puſillanimes: ſuſcipiat infirmos: patiēs ſit ad oēs: diſciplinā libens habeat: metuendꝰ imponat: ⁊ tn̄
magis amari a ſubditis appetat qͣꝫ timeri. Queoīa pulchre ⁊ diffuſe Umbertꝰ declarat in expoſitione regule. Nā cū pͥmo habeāt p̄lati deo reddere rōne de ſubditis: ẜm illud ad heb. vltimo.ipſi ꝑuigilant qͣſi rationē reddituri ꝓ animabusveſtris ⁊ anime ſint p̄cioſe: ⁊ deo care xp̄i ſanguine redempte: ⁊ tam facile ⁊ multiplicit pereant:ideo multū hn̄t timere in reddenda ratione: ⁊ iōaugꝰ. Quāto in loco ſuꝑiori tanto in ꝑiculo maiori verſat̉. Gregꝰ. In mor. miſericors deus quētenere diligit: ab exterioribus p̄lationis occupationibꝰ abſcondit: tn̄ impoſitū onus a ſuꝑioriꝑtinaciter recuſare nō debet: ne diuine ordinationi videat̉ reſiſtere: ſꝫ inuigilet ad curā. Et pͥmodando bonū exemplū ẜm illud xp̄i. Io. 13. Exēplū meū dedi vobis: vt quēadmodum ego fecioīa .ſ. dei placita implēdo ⁊ vos faciatis. Poſitienī ſūt p̄lati: vt ſignum ad quod ſubditi ſagittasoperū ſuoꝝ debent dirigere. Un̄ ẜm grego. Totmortibus digni ſūt quot exempla ꝑditionis adſubditos tranſmittūt. Nec etiā exempla ſufficiant: ſꝫ corripiant inquietos. Inquieti dicunt̉ quiocioſitate vel curioſitate deuicti ſecū ꝯſiſteretpn̄t: modo intus modo extra modo cū fratribmodo cū extraneis ſine cā hinc inde vagantur.Uiciū aūt eſt aliqd̓ corrigendū: vel qꝛ ē manifeſtū: vel qꝛ cōturbat alios: vel qꝛ diſſimulationenullū vel leuiꝰ reputat̉: ⁊ qꝛ inquietudo oīa iſtafacit iō corrigēda: ⁊ ſi hoc viciū qd̓ paruū multis videt̉ eſt corrigendū: multo magis grauioraal̓s p̄lato īputat̉: di. 86. inferioꝝ. Cōſolare dꝫ puſillanimes: puſillanimitas ex animi puitate ꝓcedit: dū .ſ. quis timet eſſe peccatū vbi nō ē: vel ibieē ꝑiculū vel nimis arduū: ⁊ qͣſi īpoſſibile: qd̓ n̄ē ⁊ hiꝰ. Iſti gͦ ꝯſolandi ſūt verbis ⁊ exēplis ſanctoꝝ: xp̄s. luc. 12. Noltte timere puſillanimꝰ grexqꝛ cōplacuit patri meo dare vobis regnū: dꝫ etiāſuſcipere īfirmos. Sꝫ ẜm Umbertū ē multiplexinfirmitas: vt corꝑalis languor: debilitas cōplxionis. ¶ Primū dꝫ ſuſciꝑe ī ꝓcurādo remed¶ Secūdū in diſpēſando ī ieiunijs ⁊ hiꝰ. ¶tertia infirmitas carnis .ſ. lubricū cū eſt occi⁊ hūc dꝫ ſuſcipere occulte admonēdo: nec ipſuirepellere dꝫ ne vitet cōfeſſionē. ¶ Eſt ⁊ quarinfirmitas morū ſeu paſſionū: vt ſūt iracūdi impetuoſi ⁊ q̄ruloſi: ⁊ hi ſuſcipiēdi ſūt aīando eosab bonū int̓ brachia patīe: dant enī p̄lato ⁊ alijcām exercitij ⁊ meriti. Tn̄ ⁊ corrigēdi ſūt aliqn̄cū alios offendūt. Eſt aūt infirmitas inſtabilitis: ⁊ hi ſuſcipiēdi ſūt cōfortando eos ad ꝑſeuerandū. Eſt etiaꝫ infirmitas dubij de fide vel dſcrupulo cōſcīe: ⁊ hi ſuſcipiēdi ſūt animādo eosad bonū. Eſt etiā infirmitas imꝑfectionis: ⁊ hiscōpatiendū ē: nec cogedi ſūt ad aliꝗd vltra ſtatiſuū: ſꝫ exhortandi ad vtiliora: qd̓ etiā dicit Benedictus in regula. Debet ⁊ patra vti ad oēs qͣꝫuis ſint in loco ſuꝑiori: ⁊ habeāt onus regimini⁊ ſit diſtractꝰ in multis occupationibꝰ: q̄ oīa p̄betſibi occaſionē īpatiētie: tn̄ qꝛ multa inde ſequūt: