Titulus.
ingreſſu religionis propter prouiſionē parentū.In primo caſu iteꝝ ſubdiſtinguēdū eſt: qꝛ aut ſine eius obſequio parētes eiꝰ nullo modo viuere pn̄t. Et ſic tenet̉ eis ſeruire ⁊ alia ꝑfectōis opera pretermittere: ⁊ peccaret dimittendo eos: autſine eiꝰ obſequio pn̄t eiꝰ parētes ſubſtentari: qͣꝫuis nō ita honorifice ⁊ abundāter: ⁊ tūc nō tenet̉dimittere īgreſſum religiōis ⁊ alia opera perfectiōis: ⁊ ideꝫ eſt dicendū ſi parētibus in qͣꝫtacūqꝫneceſſitate cōſtitutis poſſet ꝓcurare ꝙ eis ꝓuideret̉ per aliquē. tunc .n. poteſt īgredi religionē.Io. neap. ī qd̓libet omiſſa diſtinctiōe de ꝑiculopeccati mortalis vel nō periculo ſimpliciter dicit: ꝙ nō ſoluꝫ hn̄s ꝓpoſitū ingrediendi religionē: ſed etiā habēs de hoc votū: tenetur differreīpletionē voti ideſt ingreſſuꝫ religionis in duplici genere īdigentie parentuꝫ: videlicet in maxīa:puta qn̄ parētes ſui nullo modo ſine eo poſſuntviuere vel morerent̉ fame vel nuditate. ⁊ ſimilibꝰ: qꝛ .ſ. ſunt īfirmi vel ī carcere: vel alia ſimili calamitate. In mediocri indigētia: puta qꝛ ſine eopoſſent viuere: ſed cū notabili iactura ſeu detrimēto ſui ſtatus ⁊ conditionis ſue: puta qꝛ oporteret eū mēdicare vel alijs ſeruire cū magna indecētia ſtatus ſui. In his duobus mōis īdigētiedebet differre ingreſſum qͦuſqꝫ ceſſet indigentiaꝘ ſi nunqͣꝫ ceſſat: debꝫ ex toto dimittere. Et rōeſt ẜm euꝫ: qꝛ ea que ſunt neceſſitatis ⁊ p̄cepti nōdebēt dimitti ꝓpter ea: que ſunt ſuꝑerogationis⁊ cōſilij. Sed obſequi parētibꝰ ē neceſſitatis ⁊ p̄cepti iuris diuini ⁊ naturalis: de honoratione parentū qui honor magis cōſiſtit in eoꝝ ſubſtentatione ⁊ corpoꝝ obſequij preſtatiōe qͣꝫ ī reuerentie exhibitione. Ingreſſus āt religiōis eſt opꝰ ꝯſilij ⁊ ſuꝑerogationis: ergo debet differri ꝓpterobſequia parentū in dictis caſibus. Si aūt dicatur ꝙ implere votū eſt neceſſitatis ⁊ p̄cepti noncōſilii. Sꝫ talis fecit votū de ingreſſu: gͦ ⁊c̄. Rn̄.Io. ipſe ⁊ dicit ꝙ neceſſitas eſt implere votumlicitū nō aūt illicitū: ſuppoſita aūt indigentia parentū in dictis duobus modis filius vouēdo ingredi religionē faceret votū illicitū. Et ratio eſtquia res alteri obligata nō pōt alteri ꝓmitti licite: ꝑſona aūt filij in illis caſibus eſt ꝯbligata parentibus ad ſubueniēdū: ideo ⁊c̄. Si aūt vouiſſet ante indigentiā parentū: ⁊ poſtea incurrerenttalē indigentiā: tale votū implere ē illicitū: ⁊ rōeſt qꝛ res alteri obligata etiā alteri ꝓmiſſa nō debet illa alteri tradi: qꝛ ꝑ ꝓmiſſione nō tranſfert̉dominiū rei que ꝓmittit. Et ſi poſt votū emiſſuꝫmutat̉ conditio ꝑſone vouentis: nō debet votūadimpleri: vt ſi quis ſanus exiſtens voueret ieiunare in pane ⁊ aqua ⁊ poſtea infirmaretur: ita ꝙillud ieiuniū eſſet ſibi periculū mortis: tale votum nō debet impleri: qꝛ iuramentū ⁊ votū nonſūt vinculū iniquitatis: vt. 22. q. 4. c. inter cetera.Sic in ꝓpoſito qꝛ poſt votū emiſſū de ingreſſureligionis ꝑſona vouens ꝓpter nouā indigentiāſuꝑueniente de nouo eſt obligata parentibus ad
ſubueniendū: gͦ ⁊c̄. Sed ſi indigentia parentumeſſet parua: vt qꝛ nō ita honorabiliter ⁊ ampleviuere poſſūt: ſicut vellent ⁊ ſicut viuūt alij eqͣlis conditionis: ꝓpter hoc nō debet filius dimitere ingreſſū religionis ꝓpter hiꝰ indigentiā parentū: hec Io. neapo. Si aūt eſſet iam ingreſſusreligionē ſꝫ nō dum ꝓfeſſus: videt̉ idē dicendūqd̓ de eo ꝗ nōdum eſt ingreſſus: qn̄ .ſ. indigentieparentū p̄cipue ⁊ maxime nō poſſet alit̓ ſubueniri: nec monaſteriū vellet illi ꝓuidere: qd̓ piū eētſi poſſet. Parentes aūt qꝛ hn̄t rationē pͥncipij: inquantū hiꝰ: ꝑ ſe eis cōuenit: vt filioꝝ curā habeant. Et ꝓpter hoc nō liceret alicui filios hn̄ti pretermiſſa cura filioꝝ oīno religionē ingredi .i. nōꝓuiſo qualit̓ educari valeāt: dr̄ .n̄. i. thi. 5. Si ꝗsſuoꝝ ⁊ maxime domeſticoꝝ curā nō hꝫ: fidē negauit. tho. 2ª. 2ᵉ. q. 189. ⁊ ad hoc facit. c. ſi quis dereliquerit filios: di. 30. vbi hoc ꝓhibet̉ ſub penaexcōicationis. Nec obſtat huic di. 30. c. i. vbi dicit̉. Si ꝗ filij deſeru erint parentes maxime fideles occaſione cultus dei anathema ſit: qꝛ vt dicit gratianꝰ illud fuit ſtatutū in deteſtationē hereſis quorūdam. Qui vt dicit glo. dicti. c. putabāthoc eſſe neceſſariū ad ſalute: ex eo ꝙ xp̄s dixit.Qui nō reliquerit patrē ⁊ matrem ⁊c̄.oſſiDe ingi eū in religionē quo ad ep̄os archidiaconos ⁊ alios curatos.Nota gͦ ẜm tho. 2ª. 2ᵉ. q. fi. ꝙ obligatio voti ꝑpetui ad vacandū diuinis obſequijs cōpetit ꝓprieep̄is religioſis. Preſbyteri aūt curati ⁊ archidiac̨oni nō obligant̉ voto ꝑpetuo ⁊ ſolēni ad curaꝫanimaꝝ retinendā: ſicut ep̄i obligant̉. Unde ep̄ip̄ſulatū deſerere nō pn̄t abſqꝫ auctoritate romani pontificis: extra de reg. iur. licet. Archidiaconi ⁊ p̄ſbyteri curati pn̄t libere abrenūciare ep̄ocurā eis cōmiſſam abſqꝫ lnīa pape: qui ſolus pōtin votis ꝑpetuis diſpenſare: vn̄ manifeſtū eſt ꝙarchidiaconis p̄ſbyteris curatis lꝫ ad religionētranſire etiam ep̄o ꝯdicente: vt. 19. q. 2. c. due ſūt.Beneficia aūt alicuius taliū toto tꝑe ꝓbationisno debēt alteri cōferri: niſi de ipſius cōſenſu: velniſi cōſtet: ꝙ abſolute voluerit vitā mutare: velꝓfeſſionē fecerit vel habitū ꝓfeſſoꝝ receperit: interim ſeruiet̉ beneficio ꝑ aliū cui d̓ portiōe ipſiꝰbeneficij ꝓuidebitur: extra de reg. iur. c. beneficium li. vi.De ingreſſu ad religionē quo ad obligatos. Nota ſi ꝗs eſt obligatusad ratiocinia reipub. nō ē recipiendꝰ in religioneniſi pͥus ſe expediat de ratiocinijs: di. 53. Obligati etiā ad ratiocinia pͥuatoꝝ: honeſtū eſt etiam ꝙpͥus ſe expediant. obligatus ad aliꝗd ſoluenduꝫẜm Ray. ingredi pōt non obſtante obligationevel iuramēto: dūmodo nō ex leuitate nec intentione ſubtrahēdi debitū hoc faciat ſꝫ ex feruorecharitatis. Nec facit iniuriam creditori: qꝛ facitauctoritate ſpūs ſcī: cui reſiſtere nemo pōt. 19. qꝛ