XVI.

¶ Secūdo nota ꝙ habere ꝓprium eſt peccatuꝫmortale religioſo cuilibet. tum qꝛ eſt ꝯtra votuꝫpͥncipale .ſ. pauꝑtatis. tum qꝛ eſt ꝯtra p̄ceptū iuris canonici: vt patꝫ ꝑ allegata. c. Et religioſo inmorte reꝑto cuꝫ ꝓprio mandat̉ in dictis. c. negari eccleſiaſtica ſepultura. Cū gͦ religioſus vel religioſa: qꝛ idem iuris oīno eſt in monialibꝰ ī hocaliquid recepit multū vel parū mobile vel īmobile ꝯtra voluntatē ſuꝑioris: vel receptū de licitia p̄lati nō eſt paratus ponere totū in manibuseius: ad placitū ⁊ requiſitionē ipſius p̄lati: vel ealiquid celat: ne ab eo accipiat: vt ꝓprietariꝰ peccat mortaliter: ⁊ ſil̓iter ſi ſibi ad vſū ꝯceſſa ꝯtravoluntatē ſuꝑioris vel ſine lnīa vēdit vl̓ donat:vt dn̄s rei niſi poneret ſpem in ratihabitione p̄lati. ¶ Tertio nota ꝙ p̄latus non pōt diſpenſarecū religioſo: vt habeat ꝓpriū vt .ſ. aliquid habeat ſimpliciter in ſui dn̄io: vt facere poſſit quicꝗdvelit ſine volūtate ſuꝑioris ꝓpria auctoritate: īmo vt dicit Inno. in. c. cū ad monaſteriū ī fi. necſūmus pontifex in hoc valet indulgere .i. diſpenſare. Et qͣꝫuis archid̓. hoſti. ⁊ Io. an. dicant ꝙ papa pōt cū monacho in ꝓprietate ⁊ caſtitate diſpenſare: hoc volunt dicere ꝙ ex iuſta cā ⁊ maxima vrgēte neceſſitate vt ē bona diſpoſitio vniꝰregni pōt papa monachum facere laicū ⁊ vxorare: ſed ꝓ certo tenetur ꝙ nō v̓alet diſpenſare cūmonacho vt ꝓpriuꝫ habeat: ⁊ ſit monachus ẜmTho. ⁊ pe. de pal̓. qd̓ pꝫ ꝑ id qd̓ narrat archidi..32. q 2. ſolet de quadā oblata muliere. Un̄ notaꝙ ſi p̄latus diſpenſat cū religioſo in ꝓprio: vt .ſ.aliquid habeat ⁊ ad placitū illud diſtrahat diſſipet ⁊ diſperdet: vt ſibi videt̉ etiā in damnū monaſterij: nō videtur poſſe excuſari a peccato graui ⁊ mortali: cū exponat ouē ſuam morti ⁊ damnificet monaſteriū ⁊ vſurꝑet poteſtatē quā nonhabet. ¶ Quarto nota ꝙ cū platus ꝯcedit q̄daꝫſubdito ad vſum: qꝛ tn̄ res periculoſa eſt ⁊ inuidie ⁊ exempli malicā: ꝯſulit hoſti. abbati: ꝙ niſiex magna ⁊ euidenti cauſa talē lnīaꝫ nō det monacho nō hn̄ti adminiſtrationem: addit ad hocdn̄s Io. do. dicens: qꝛ conſiliū hoc eſt latiſſimū⁊ ꝓpter maliciā modernoꝝ odioſū: qꝛ religionidamnoſū: ideo reſtringendū ꝑ regulā illā. Odiareſtringi ⁊ fauores ꝯuenit āpliari: de re. iu. li. vi.Itē qꝛ ad maiorē pauꝑtate obligant̉ fratres p̄dicatores qͣꝫ monachi: cū illis ſit licitū hr̄e poſſeſſiones in cōi: ⁊ ꝑ ꝯſequens abbas pōt ꝯmitte̓poſſeſſionē monacho: qd̓ nō pōt p̄latus ordinisp̄dicatoꝝ: cū dictus ordo poſſeſſiones hr̄e nonpoſſit: ſed eis renūciauit: hec Io. do. ¶ Moniales aūt vtriuſqꝫ ordinis mendicantiū in cōi poſſeſſiones ⁊ redditus hr̄e pn̄t vt monachi. Cōceſſorum aūt ſibi ꝑ p̄latū religioſus ita hꝫ vſuꝫ: ꝙnō hꝫ vſufructū. Eſt aūt hec dr̄ia int̓ vſū ⁊ vſufructū: qꝛ ẜm tex. glo. exͣ de pigno. cū ꝯſtet. Uſufructus dr̄ ius vtendi ⁊ fruēdi rebꝰ alienis ſaluarerū ſubſtātia. Sꝫ vſus dr̄ ius vtendi lꝫ nō fruēdi rebus alienis ⁊c̄. Un̄ de re cuiꝰ ꝗs hꝫ vſū acci

pere dꝫ p̄ciſe ſuā neceſſitatē: nec aliꝗd dare pōt.Sꝫ ī vſufructu vltra ſuā neceſſitate pōt reſiduūilliꝰ vſufructꝰ donare vt vult: qꝛ eiꝰ rei dn̄s ē. Religioſꝰ de ꝯceſſis ſibi ad vſū nil pōt donare etiaꝫelemoſynalit̓: nec de eo qd̓ acꝗrit ꝑ induſtriā aliquā: nec de bonis paternis: qn̄ ſibi ꝯmitterēt̉ advſū vel fieret ꝓcurator: qꝛ oīa ſūt monaſterij: vt.12. q. i. nō dicatis. niſi ſuꝑ hoc hēat lnīam dandi⁊ tūc bn̄ vtat̉. al̓s diſſipatio erit: nō diſpēſatio etꝯcedens ⁊ vtens peccabit: ⁊ recipiēs ſine cā rōnabili: ar. 12. q. 2. gl̓ia. ⁊ tenet̉ reſtituere monaſterio recipiēs ex turpi cā: ēt ſi habuiſſet dans lnīaꝫdandi. Ex dono etiā recipiēs ſi dās nō habebatlicentiā: ⁊ multo magis ſi nō hꝫ indigentiam.Nota. 5º ẜm vmbertū in expoſitione regule ſuꝑillud ſint vobis oīa cōia. 12. q i. nō dicatis. ꝙ cuꝫduplex ſit vſus qꝛ certus ⁊ incertus: circa certuꝫvſū ꝗ .ſ. nō pōt auferri: diſpenſari nō pōt. Semꝑenī volūtas religioſi dꝫ eſſe ſubdita p̄lato: vt reſignet qn̄ voluerit: ⁊ ex hoc ſequit̉ ꝙ valde male faciūt ꝗ dant vſū alicꝰ rei ad vitā. Sꝫ circa vſūincertū qui eſt in volūtate alteriꝰ: vt ei auferaturcū ei placuerit ex cā rōnabili diſpenſari pōt. cauſa aūt rōnabilis diſpenſationis eſt duplex .ſ. vtilitas ⁊ neceſſitas: vt .i. q. 7. §. niſi rigor. Utilitatꝭaūt pōt eſſe duplex .ſ. priuata ⁊ cōis. Priuata vtcū ꝯceditur religioſo liber aliquis vel ad addiſcendum vel ad informandū animū ſuū in ꝑtinētibus ad ſalutē. Cōis vtilitas eſt vt cū ꝯcedituralicui vſus libri: qui pōt ſtudio ſuo alijs ꝓficere.Similit̓ neceſſitas eſt duplex .ſ. p̓uata vt cum inmonaſterio pauꝑe: in quo nō pn̄t hr̄e de cōi victualia moniales: ꝯcedit̉ alicui moniali vt aliꝗdhēat ad vſū neceſſitatis ſue: cū ꝓpoſito tn̄ ſemꝑtotū reſignādi cū voluerit ſuꝑiori. neceſſitas comunis eſt: vt cū ꝯcedit̉ alicui officiali ꝓcuratoricellerario ⁊ hiꝰ aliꝗd ad expendendūin vſus cōmunes. Et quāuis hiꝰ neceſſitates vel vtilitatesſint ſufficiens cā diſpenſandi: nō tn̄ oēs ſed ſoluꝫque ſūt valde rationabiles ⁊ euidentes fieri debent: vt in neceſſitatibꝰ quotidianis victus ⁊ veſtitus: ⁊ in vtilitatibus circa ꝑtinentia ad ſalutemaīe: ⁊ eſt valde cauendū ne in hiꝰ faciliter diſpenſetur. tum ꝓpter ſequelā exempli. tum ꝓpter ſpeciem mali: de vi. ⁊ ho. cle. c. cū ab omni. ¶ Nota.6º. de habentibꝰ bona monaſterij vel cōuentuūadminiſtrationē: ꝓ cōitate vt ꝓcuratores cuſtodes .i. librarij veſtiarij ſacriſte ⁊ hiꝰ: procuratorigitur cū habet adminiſtrationē rerū iuridice inminiſtrando res eccleſie vel ꝯuentus: conditionem eius meliorare pōt: deteriorare nō dꝫ: vt dicit̉ extra de dona. c. fraternitatis. vbi dicit glo.ꝙ ⁊ ſi ep̄us aliquid modicuꝫ donare poſſit: ſi ſitde conſuetudine: nō tamen ꝓcurator etiam generaliſſimam habens adminiſtratione. ff. de ꝓcu..l. ꝓcurator. Et hoc eſt contra abuſionē modernorum religioſorum ẜm dn̄m Io. do. ꝙ conſtituti ꝓcuratores ⁊ ſindici a conuentibus ſuis ī totum vel in partem bonorū patrimonialiuꝫ ven-