Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
2v
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.

primū eſt ſolicitudo quam ſecum afferūt diuitie.2ᵐ. eſt amor ex dītijs poſſeſſis auget̉. 3eſt inanis gl̓a vl̓ elatio que ex diuitijs nalcitur. Primum a diuitijs ſeꝑari non poteſt ſiue ſintmagne ſiū parue: neceſſe ē hominē aliqual̓r ſolicitari de rebus exterioribus acꝗſitis vel ꝯẜuādiſSed ſi res exteriores q̄rantur niſi in modicaqͣꝫtitate qͣꝫtum ſufficiat ad ſimplicē victum: talisſolicitudo non multū īpedit hoīem nec repugnatꝑfectioni uite xp̄iane. .n. oīs ſolicitudo a dn̄ointerdr̄ matt. 7. c. lu. 12 ad philippe. 4. c. ſꝫ. ſuperflua nociua. Alia vero duo .ſ. amor gl̓ificatiovana ſequunt̉ niſi magnas diuitias abundātes. Differt vtrū diuitie que hn̄tur abundātes vl̓moderate hēantur ī ꝓprio vl̓ cōi. Nam ſolicitudo circa ꝓprias diuitias adhibetur: ꝑtineamorē priuatū ꝗs diligit ſeipſum tꝑal̓r. Slicitudo adhibetur circa res cōes: ꝑtinet ad amoreꝫ charitatis non querit ſua ſūt: ſꝫ cōibusītendit. Et qꝛ religio ad ꝑfectionē charitatis ordinat̉: quā ꝑficit amor dei vſqꝫ ad cōtentū ſui: hr̄ealiquid ꝓprium repugnat ꝑfectiōi religiōis. Sꝫſolicitudo que adhibet̉ circa cōia pōt ꝑtinere adcharitatē: lꝫ per hoc poſſit ēt aliꝗs altior actuscharitatis īpediri: puta cōtēplatiōis diuine aut īſtructionis ꝓximorū. Ex quo pꝫ hr̄e abūdantes diuitias ī cōi ſiue ī rebus īmobilibus ſiue mobilibus ē īpedimētum ꝑfectionis: lꝫ non totaliterexcludat. Sed hr̄e in cōi ſiue in rebus mobilibꝰſiue īmobilibus qͣꝫtum ſufficit ad ſimplicē victūnon īpedit ꝑfectionē. Et hoc ſi ꝯſideret̉ pauꝑtasin cōparatione ad cōem finē religionis: eſt vacare diuinis obſequijs. Sed ſi ꝯſideret pauꝑtas ſp̄ales fines religionuꝫ: tāto ꝟna queqꝫ religioerit ẜm pauꝑtatem ꝑfectior: qͣꝫto hꝫ paupertatemmagꝭ ꝓporcionatā ſuo fini. Manifeſtū eſt aūtopera vite actiue corporalis īdiget copia exterioꝝ: ad ꝯtemplationē pauca ſufficiunt.Ad ꝯtēplandū aūt ꝯtemplata alijs tradenduꝫ doctrinā p̄dicationem requiritur maior ſolicitudo ſp̄ualiuꝫ qͣꝫ in illa ordinat̉ ad ꝯtēplādūſoluꝫ: vn̄ talem religioneꝫ decet talis paupertas nimiam ſolicitudinem ingerit. manifeſtum eſtāt nimiā ſolicitudinē ingerit: ꝯſeruare res ꝟſuihōium neceſſarias tp̄e ꝯgruo procurataſ. Sic igitur tribꝰ gradibus religionū triplex gradꝰ pauꝑtatis cōpetit. religiōibꝰ ordīatis ad oꝑa corporalia vite actiue cōpetit hr̄e abundantiam diuitiaꝝ cōium: illis que ſunt ordinate ad ꝯtēplādum cōpetit hr̄e poſſeſſiones moderatas: illisque ordinant̉ ad ꝯtemplata alijs tradēdū cōpetit vita maxime ab exterioribus ſolicitudinibusexpedita. Quod ſit modica que ſunt neceſſaria vite: ꝯgruo tꝑe ꝓcurata conſeruant̉. hūc modum paupertatis .ſ. hr̄e pecuniā vel quaſcūqꝫ rescōes ad ſubſtentationē religioſoꝝ eiuſdē ꝯgregatōnis vel alioꝝ paupeꝝ: tenuere diſcipuli poſt reſurrectionē xp̄i: a quibꝰ oīs religio ſumpſit origi. p̄cia p̄dioꝝ ꝯſeruabāt diſtribuebāt vni-

cuiqꝫ ꝓut cuiqꝫ opus erat. actu. 5. hec tho. 2ᵉ. q.188. ar. 7. in corpore articuli. Pōt ēt dici ſic ſūttres gradus paupertatis: primus qui eſt renūciare effectu mobilibus qͣꝫ īmobilibus ī particulari ſed in ꝯmuni vtraqꝫ poſſidere: moderatetn̄: eſt monachoꝝ hn̄s aliquid viſcoſitatis vl̓ tenacitatis: in terra ꝓpter amoreꝫ īmobiliū reꝝ:a viris nondū perfectis poſſit deo tota mētevacari: poſſeſſionū curis intendi ſicut dicit archid. 12. q. i. Certe ergo:. c. diuerſis fallacijs declericis cōiu. gradus qui eſt renūciare effectu mobilibꝰ qͣꝫ īmobilibꝰ in cōi qͣꝫ ī particulari exceptis minimis vtēſilibus ſine ꝗbus humana vitā ſubſtētari pōt: ē fratꝝ minoruꝫ hn̄saliꝗd tarditatis āxietatis. ōi die oꝑteat corporale viaticū queri: qꝛ granū vinū oleū denarios ēt tēpꝰ breue tenere poſſūt: vt in cle. exiui de verbo. ſigni. 3ꝰ tāqͣꝫ mediū tenēs hꝫ mul facultatis libertatis ī deū ꝓximū: ceteris perfectior. hr̄e aliquid ī cōi moderate ta qd̓ ſufficere poſſit ad victū veſtitū aliquotꝑe ꝓlixo: ꝑfectiōi paupertatis derogat:nec curā exigat magnā: nec ad ſui trahāt amorē vſu ꝯſumūt̉ vt granū vinū denarij hiꝰ: vt noͣ.Io. an. in nouel. ſuꝑ. c. ſane. de reg. tran. ad religionē. Et hec eſt paupertas fratꝝ predicatoꝝ ẜmconſtitutiōes eoꝝ talis fuit paupertas pͥmitiuo xp̄ianoꝝ in eccleſijs qui religioſe viuebant vthabet̉. 12. q. i. dileetiſſimis. De triplici genere religioſorum. ẜm hiero. benedictū ī regulatriplex eſt genus monachoꝝ qui omnes dicūt ſexp̄m ſequi. Primi dicunt̉ ſerabite diſcurrenteshīc in̄ viuētes ī ſpū libertatis: dicūt ſe xp̄m ſequi ī eo: circuibat ciuitates caſtella. dn̄r ētcircūcilliones. hi ſatis vituperant̉ a doctoribꝰī iure: vt. 16 q. i. quidā monachi. c. vere. Secūdi dicunt̉ anacorite .i. ſolitarij viuētes: dicūtſe xp̄m imitari ī eo ſolus agebat ī deſertis. mat..i. Et in mōte aſcendit ſolus orare: mat. 17. hi traxerūt initiū ab helia vel a Ioāne baptiſta: de hisdr̄. 16. q. i. qui vere. pure ſolitariā ꝟitā eligūt:digni ſunt ꝯueniēti honore: vbi dicit glo. ſubſunt ep̄is: vt. 93. di. c. nulla rōne. Et gaudent priuilegio clericali. Et pn̄t vocari ad prelaturā monachoꝝ: exͣ de elec. ad monaſteriū. trāſit .n. tal̓ aminus ſtricta ad magis ſtrictā in hoc monachus abrenūciat ꝓprijs: autem heremita: vn̄ pōt heremita facere teſtamētū: vt. 19. q. 3. §. ſedaliud eſt. Et ſecundum Tho. 2ᵉ. q. 186. arti. 8.Quāuis vita ſolitaria ſi d̓bite aſſumitur: preemineat vite fociali: ſicut quod iam perfectum eſt: p̄eminet ei quod ad perfectionem exercet̉: tamē ſivita ſolitaria abſqꝫ precedenti exercitio aſſumatur: eſt periculoſiſſima niſi per diuinam gratiamſuppleatur: qd̓ in alijs per exercitium acquiriturſicut in benedicto antonio. Uita enim ſocialisneceſſaria eſt ad exercitiū ꝑfectiōis: qꝛ mutuo ſeīſtruūt ꝟbo exēplo correctōe ad ꝑfectū ꝑdu