Titulus.
primū eſt ſolicitudo quam ſecum afferūt diuitie.2ᵐ. eſt amor ꝗ ex dītijs poſſeſſis auget̉. 3eſt inanis gl̓a vl̓ elatio que ex diuitijs nalcitur.¶ Primum a diuitijs ſeꝑari non poteſt ſiue ſintmagne ſiū parue: neceſſe ē hominē aliqual̓r ſolicitari de rebus exterioribus acꝗſitis vel ꝯẜuādiſSed ſi res exteriores n̄ q̄rantur niſi in modicaqͣꝫtitate qͣꝫtum ſufficiat ad ſimplicē victum: talisſolicitudo non multū īpedit hoīem nec repugnatꝑfectioni uite xp̄iane. Nō .n. oīs ſolicitudo a dn̄ointerdr̄ matt. 7. c. lu. 12 ad philippe. 4. c. ſꝫ. ſuperflua ⁊ nociua. Alia vero duo .ſ. amor ⁊ gl̓ificatiovana n̄ ſequunt̉ niſi magnas diuitias ⁊ abundātes. Differt vtrū diuitie que hn̄tur abundātes vl̓moderate hēantur ī ꝓprio vl̓ cōi. Nam ſolicitudo q̄ circa ꝓprias diuitias adhibetur: ꝑtineamorē priuatū qͦ ꝗs diligit ſeipſum tꝑal̓r. Slicitudo q̄ adhibetur circa res cōes: ꝑtinet ad amoreꝫ charitatis q̄ non querit q̄ ſua ſūt: ſꝫ cōibusītendit. Et qꝛ religio ad ꝑfectionē charitatis ordinat̉: quā ꝑficit amor dei vſqꝫ ad cōtentū ſui: hr̄ealiquid ꝓprium repugnat ꝑfectiōi religiōis. Sꝫſolicitudo que adhibet̉ circa cōia pōt ꝑtinere adcharitatē: lꝫ per hoc poſſit ēt aliꝗs altior actuscharitatis īpediri: puta cōtēplatiōis diuine aut īſtructionis ꝓximorū. Ex quo pꝫ ꝙ hr̄e abūdantes diuitias ī cōi ſiue ī rebus īmobilibus ſiue mobilibus ē īpedimētum ꝑfectionis: lꝫ non totaliterexcludat. Sed hr̄e in cōi ſiue in rebus mobilibꝰſiue īmobilibus qͣꝫtum ſufficit ad ſimplicē victūnon īpedit ꝑfectionē. Et hoc ſi ꝯſideret̉ pauꝑtasin cōparatione ad cōem finē religionis: ꝗ eſt vacare diuinis obſequijs. Sed ſi ꝯſideret pauꝑtasꝑ ſp̄ales fines religionuꝫ: tāto ꝟna queqꝫ religioerit ẜm pauꝑtatem ꝑfectior: qͣꝫto hꝫ paupertatemmagꝭ ꝓporcionatā ſuo fini. Manifeſtū eſt aūt ꝙopera vite actiue corporalis īdiget hō copiaꝝ exterioꝝ: ad ꝯtemplationē pauca ſufficiunt.Ad ꝯtēplandū aūt ⁊ ꝯtemplata alijs tradenduꝫꝑ doctrinā ⁊ p̄dicationem requiritur maior ſolicitudo ſp̄ualiuꝫ qͣꝫ in illa q̄ ordinat̉ ad ꝯtēplādūſoluꝫ: vn̄ talem religioneꝫ decet talis paupertasq̄ nimiam ſolicitudinem ingerit. manifeſtum eſtāt ꝙ nimiā ſolicitudinē ingerit: ꝯſeruare res ꝟſuihōium neceſſarias tp̄e ꝯgruo procurataſ. Sic igitur tribꝰ gradibus religionū triplex gradꝰ pauꝑtatis cōpetit. Nā religiōibꝰ ordīatis ad oꝑa corporalia vite actiue cōpetit hr̄e abundantiam diuitiaꝝ cōium: illis que ſunt ordinate ad ꝯtēplādum cōpetit hr̄e poſſeſſiones moderatas: illisque ordinant̉ ad ꝯtemplata alijs tradēdū cōpetit vita maxime ab exterioribus ſolicitudinibusexpedita. Quod ſit dū modica que ſunt neceſſaria vite: ꝯgruo tꝑe ꝓcurata conſeruant̉. hūc modum paupertatis .ſ. hr̄e pecuniā vel quaſcūqꝫ rescōes ad ſubſtentationē religioſoꝝ eiuſdē ꝯgregatōnis vel alioꝝ paupeꝝ: tenuere diſcipuli poſt reſurrectionē xp̄i: a quibꝰ oīs religio ſumpſit originē. nā p̄cia p̄dioꝝ ꝯſeruabāt ⁊ diſtribuebāt vni-
cuiqꝫ ꝓut cuiqꝫ opus erat. actu. 5. hec tho. 2ª 2ᵉ. q.188. ar. 7. in corpore articuli. Pōt ēt dici ſic ꝙ ſūttres gradus paupertatis: primus qui eſt renūciare cū effectu tā mobilibus qͣꝫ īmobilibus ī particulari ſed in ꝯmuni vtraqꝫ poſſidere: moderatetn̄: eſt monachoꝝ hn̄s aliquid viſcoſitatis vl̓ tenacitatis: in terra ꝓpter amoreꝫ īmobiliū reꝝ: cūa viris nondū perfectis nō poſſit deo tota mētevacari: ⁊ poſſeſſionū curis intendi ſicut dicit archid. 12. q. i. Certe ergo: ⁊ ꝑ. c. diuerſis fallacijs declericis cōiu. 2ª gradus qui eſt renūciare cū effectu tā mobilibꝰ qͣꝫ īmobilibꝰ tā in cōi qͣꝫ ī particulari exceptis minimis vtēſilibus ſine ꝗbus humana vitā ſubſtētari n̄ pōt: ē fratꝝ minoruꝫ hn̄saliꝗd tarditatis ⁊ āxietatis. cū ōi die oꝑteat corporale viaticū queri: qꝛ granū vinū oleū ⁊ denarios ēt ꝑ tēpꝰ breue tenere nō poſſūt: vt in cle. exiui de verbo. ſigni. 3ꝰ tāqͣꝫ mediū tenēs hꝫ multū facultatis ⁊ libertatis ī deū ⁊ ꝓximū: ⁊ iō ceteris perfectior. Nā hr̄e aliquid ī cōi moderate tamē qd̓ ſufficere poſſit ad victū ⁊ veſtitū ꝓ aliquotꝑe nō ꝓlixo: ꝑfectiōi paupertatis nō derogat: cūnec curā exigat magnā: nec ad ſui trahāt amorēq̄ vſu ꝯſumūt̉ vt granū vinū denarij ⁊ hiꝰ: vt noͣ.Io. an. in nouel. ſuꝑ. c. ſane. de reg. ⁊ tran. ad religionē. Et hec eſt paupertas fratꝝ predicatoꝝ ẜmconſtitutiōes eoꝝ ⁊ talis fuit paupertas pͥmitiuorū xp̄ianoꝝ in eccleſijs qui religioſe viuebant vthabet̉. 12. q. i. dileetiſſimis. De triplici genere religioſorum. Nō ẜm hiero. ⁊ benedictū ī regula ꝙtriplex eſt genus monachoꝝ qui omnes dicūt ſexp̄m ſequi. Primi dicunt̉ ſerabite diſcurrenteshīc in̄ ⁊ viuētes ī ſpū libertatis: ꝗ dicūt ſe xp̄m ſequi ī eo: ꝙ circuibat ꝑ ciuitates ⁊ caſtella. dn̄r ētcircūcilliones. hi ſatis vituperant̉ a doctoribꝰ ⁊ī iure: vt. 16 q. i. quidā monachi ⁊. c. ꝗ vere. ¶ Secūdi dicunt̉ anacorite .i. ſolitarij viuētes: ꝗ dicūtſe xp̄m imitari ī eo ꝙ ſolus agebat ī deſertis. mat..i. Et in mōte aſcendit ſolus orare: mat. 17. hi traxerūt initiū ab helia vel a Ioāne baptiſta: de hisdr̄. 16. q. i. qui vere. ⁊ pure ſolitariā ꝟitā eligūt: ⁊digni ſunt ꝯueniēti honore: vbi dicit glo. ꝙ ſubſunt ep̄is: vt. 93. di. c. nulla rōne. Et gaudent priuilegio clericali. Et pn̄t vocari ad prelaturā monachoꝝ: exͣ de elec. cū ad monaſteriū. trāſit .n. tal̓ aminus ſtricta ad magis ſtrictā in hoc ꝙ monachus abrenūciat ꝓprijs: nō autem heremita: vn̄⁊ pōt heremita facere teſtamētū: vt. 19. q. 3. §. ſedaliud eſt. Et ſecundum Tho. 2ª 2ᵉ. q. 186. arti. 8.Quāuis vita ſolitaria ſi d̓bite aſſumitur: preemineat vite fociali: ſicut quod iam perfectum eſt: p̄eminet ei quod ad perfectionem exercet̉: tamē ſivita ſolitaria abſqꝫ precedenti exercitio aſſumatur: eſt periculoſiſſima niſi per diuinam gratiamſuppleatur: qd̓ in alijs per exercitium acquiriturſicut in benedicto ⁊ antonio. Uita enim ſocialisneceſſaria eſt ad exercitiū ꝑfectiōis: qꝛ mutuo ſeīſtruūt ꝟbo ⁊ exēplo ⁊ correctōe ⁊ ad ꝑfectū ꝑdu